Water crisis in Ahwaz

By Reza Washahi

Although Ahwaz has huge water resources (about 33% of Iran’s total), the region is suffering from a water crisis. Lack of pumping stations and equipment, coupled with the increase in population due to the huge immigration encouraged to reduce the Arab population, have made demands that have overstretched local resources.

A local man in a phone call told me that the water is not healthy and in a city like Abadan people have to buy water. A few years ago there were clashes between Iranian forces and residents over the salty water of Abadan.

The Iranian government has announced contracts for the sale of Ahwaz’s water to Kuwait. This is further evidence that the Government does not care about the basic needs of the Ahwazi Arabs. Through the sale of precious resources like water and oil they create a scorched land.

Alongside the selling of water the Iranian government continues to redirect Ahwaz’s water from its sources and take it to other cities like Isfahan. They also make huge dams which, it is sometimes said, constitute a threat to the Arabs in that they can blast dams over their heads or put more pressure on them by stopping the water flowing to their farm lands.

Another problem is that the region is heavily polluted by the heavy oil industry and water needs more treatment to be fit to drink. This means more investment is needed. Some villages report that their children’s teeth have turned yellow as a result of too much cchlorine in the water.

Rural people like the marsh Arabs whose lives are based on hunting and fishing are in great danger. According to a report published last year by some researchers, in one small village there were 10 cases of pregnant women losing their baby.

A Sabiani (Mandaic) man told me that water is not clean like it used to be as in Mandaeism they had a daily baptism in flowing water. “We can see it is polluted, its colour has changed and it smells bad.”

The question is why do people who have 15% of the world’s oil and 33% of Iran’s water not have healthy water?

Iranians claiming Bahrain as their province

By Reza Washahi

27/07/2007

The latest Iranian government statement issued by Hossian Shariat Madari, a high-ranking Iranian official and editor of the ultra right wing Keyhan paper, which claims that Bahrain is just another province of Iran, has highlighted again the Iranian desire to invade neighbouring countries.

In response many Bahrainis went on to the streets with Iranian flags painted with the Nazi symbol and shouted “Iran leave us alone.” It is well known that the Iranian government is investing hugely in the Bahraini Shia majority to establish Islamic government and destabilise this island...

The event displayed so much tension that the Iranian foreign secretary, Manochehr Motaki, went to Bahrain to calm the situation.

A few months ago, the former Iranian Consul General in Dubai, Adel Assadinia, in an interview with the Sunday Telegraph, warned that Iran has lots of sleeping cells in Arab countries. He also said:
“Were America or Israel to attack Iran, such cells would be instructed to foment long-dormant sectarian grievances and attack the extensive American and European business interests in wealthy states such as Dubai and Saudi Arabia. Such a scenario would bring chaos to the Gulf, one of the few areas of the Middle East that remains prosperous and has largely pro-Western governments.
“Allegations of Iranian agents operating in the Gulf have surfaced before, but it is rare for them to be spelt out in detail by a former regime official. Mr Assadinia named a hospital in Dubai - which The Sunday Telegraph has not identified for legal reasons - as one place where many doctors and nurses also worked for Iranian intelligence.”
The Iranian threat to Bahrain is like the former Iraqi leader Saddam Husain’s threat to Kuwait, which one day he carried out when he surprised the world by attacking Kuwait.
Another interesting point is that Hossian Shariat Madari who is an ultra Islamist and who is alleged to have been present and taking part during various Iranian intelligence service interrogations of political activist in Tehran is banging on the same drum as other right wing Iranian royalists. This shows that there is not much difference between Iranian Islamist extremists and royalists when it came to invading neighbouring countries.
In fact the Islamic government of Iran for nearly thirty years have always insisted that Iranians share the same blood as Aryans and Germans.
Also Hossian Shariat Madari accused Britain of separating Bahrain from Iran. All this shows that the presence of international forces is obviously necessary in the Arabian Gulf. Without them Kuwait would still be in the hands of Saddam Husain, as Ahwaz is still occupied by Iranian forces.

اهواز و اعترافات پانزده ملوان بریتانیایی

رضا وشاحی

بازداشت پانزده نفر خدمه بریتانیایی در آب های عراق، بار دیگر اهمیت آب راه شط العرب و منطقه اهواز ، جنوب عراق و در کل تمام خلیج عربی را گوشزد می کند.

مردان عرب اهوازی که در کانال تلویزیون دولتی حکومت ایران ظاهر شدند و به ارتباطات خود با کشورهای خارجی و فعالیت در بمب گذاری اعتراف کردند، همه گی حالت خسته و عصبی داشتند وچشم هایشان فروغ خود را از دست داده بود، نه علامتی از زندگی بود در چهره شان و نه لبخندی.همه اینها نشانه شکنجه های فیزیکی و روانی بر روی آنها بود.

این اولین باری نیست که حکومت ایران نمایش شو سیاسی اعترافات تلویزیونی به راه می اندازد، بعد از انقلاب سال 1357 بسیاری از رهبران سیاسی، اعضا و حمایت کنندگان آنها، بر روی صفحات تلویزیونی ظاهر شده و به آنچه حکومت ایران می خواست اعتراف کردند.

تحت فشارافزاینده بین المللی، حکومت ایران پانزده ملوان بریتانیایی را آزاد نمود. حکومت ایران که از آزادی آنها هیچ چیزی به دست نیاورده بود و حتی پنج عضو اطلاعات ایران که در شهر اربیل در شمال عراق بازداشت شده بودند آزاد نشدند، مجبور شدند آزادی آنها را به عنوان عفو اسلامی یا هدیه عید پاک به مردم بریتانیا جلوه بدهند و دروغی هم بگویند که دولت بریتانیا نامه عذر خواهی نوشته ولی هرگز آن را منتشر نکنند...

این روزها ملوانان بریتانیایی که آزاد شده اند، در مصاحبه های مختلف ماجرای بازداشت ونحوه رفتار ایرانیان را بازگو می کنند، که چگونه در سلول های انفرادی نگاه داری شدند، از کمبود خواب و شکنجه فیزیکی و روانی صحبت می کنند. همه اینها برای آنهایی که فضای سیاسی ایران را می شناسند؛ موارد آشنایی است.

باید گفت که این پانزده خدمه بریتانیایی خوش شناس هستند که آزاد شدند. اکثر کسانی که در ایران در اعترافات تلویزیونی شرکت می کنند، اعدام می شوند. بسیاری از فعالان حقوق بشر اعترافات تلویونی در ایران را به عنوان علامت خطری جدی و نقطه غیر قابل بازگشت در نظر می گیرند، به این معنا که بعد از اعتراف در تلویزیون، آنها، حکومت ایران دیگر آنها راعفو نخواهند کرد.

شکی نیست که اعترافات نیروهای بریتانیایی که از تلویون دولتی ایران پخش شد، در طولانی مدت به حکومت ایران ضرر بیشتری خواهد زد. حکومت ایران سابقه طولانی در گروگان گیری دارد، مانند حمله به سفارت امریکا و همچنین گروگان گرفتن کودکان اهوازی در زندان کارون. در عین حال خبرهای دخالت و فعالیت ایران در عراق افزایش می یابد.

این ماه 83 سال می شود که اهواز قدرت سیاسی خود را از دست داد. اهواز از اینگونه اعترافات متحمل رنج های بسیاری شده است. شاید که بزودی جریان اصلی شط العرب به مسیر درست خود باز گردد.

دانشگاه اربیل؛ نهادی برای مدرن شدن کردستان عراق

نيما تمدن

عباس ولی، استاد پيشين علوم سياسی در دانشگاه های بريتانيا و استاد و رييس «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» به رادیو فردا می گوید که کردستان عراق در شرايطی در حال رشد و توسعه است که روند نهادينه شدن ارکان سياست يا حکومت داری در اين منطقه وجود نداشته است.

دکتر ولی، اکنون دو سال است که به کردستان عراق آمده و رياست دانشگاهی را به عهده دارد که پيشتر مشابهی در اين منطقه نداشته است؛ «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» که تدريس در آن به زبان انگليسی است و از چند ماه قبل کارش رسما آغاز شده است.
وی که از کردهای متولد مهاباد در استان آذربايجان غربی ايران است می گويد که ايده شکل گيری اين دانشگاه از سوی مقامات حکومت فدرال کردستان عراق مطرح شد.

به گفته دکتر ولی، هم اکنون از چهار منطقه کردستان، يعنی مناطق کردنشين عراق، ايران، ترکيه و سوريه دانشجويانی در حال تحصيل در اين دانشگاه هستند.

رييس دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)، شکل گيری اين نهاد آموزشی و آکادميک را با حضور استادانی که از کشورهای غربی به اربيل آمده اند، سرآغاز حرکتی برای «مدرنيزه کردن و ايجاد اصلاحات در منطقه کردستان عراق» می داند.
منطقه ای با ثبات در کشوری جنگ زده

چهار سال پس از آغاز جنگ عراق، نگاه اغلب رسانه ها به سوی بخش های ناآرام و پر تنش اين کشور متمرکز است؛ مناطقی که به شکل عمده در نواحی مرکزی يا نيمه جنوبی اين کشور جای دارند.
اما در همين مقطع زمانی چهار ساله، در بخش شمالی عراق و به طور مشخص سه استان کردنشين اين کشور، آرامش نسبی برخوردار بوده و زيرساخت های اقتصادی با تکيه بر سرمايه گذاری خارجی در حال شکل گيری است.

دکتر عباس ولی، ضمن قبول کاستی هايی در جامعه و فرهنگ کردستان عراق می گويد: مقامات حکومت فدرال کردستان خود به اين کمبودها واقف و معترف اند. مهمترين و اصلی ترين کمبود در اين منطقه، نبود نيرو و کادر متخصص است که اين خود، ميراثی بازمانده از دوران حکومت بعث در عراق است.
با تداوم توسعه اقتصادی در کردستان، افزايش دستمزد ها و به تبع آن تورم و ديگر مشکلات خاص اجتماعی و سياسی به وجود می آيد.
دکتر عباس ولی

اين تحليلگر مسايل عراق، حکومت پيشين عراق را نه تنها مانع پيشرفت ، بلکه عامل تخريب شهرها و مناطق کردنشين در اين کشور می داند. وی می گوید که «حالا مقامات حکومت کردستان می خواهند با آخرين سرعت بازسازی و پيشرفت کنند اما توسعه سريع، بی ترديد از نظر جامعه شناسی، اقتصادی، سياسی و حتی فرهنگی و روانی مشکلاتی برای اينجا به بار می آورد. چون اين توسعه، تا حد زيادی جابجايی موقعيتی همراه می آورد.»

به عقيده کارشناسان و تحليلگران امور خاورميانه، کردستان عراق اکنون در وضعيت جذب سرمايه گذاری و رونق اقتصادی است. پروژه های عمرانی، صنعتی و بازرگانی که در اين منطقه در حال پيشرفت است همگی نشانگر «توسعه اقتصادی در کردستان عراق» هستند.

اما به اعتقاد دکتر ولی، با تداوم توسعه اقتصادی در اين منطقه، افزايش دستمزدها و به تبع آن تورم و ديگر مشکلات خاص اجتماعی و سياسی به وجود می آيد.

وی می افزاید که به ويژه که بار اصلی اين تحول اقتصادی، ناشی از سرمايه گذاری های وارداتی از کشورهای همسايه مانند ترکيه، ايران و سوريه است و اقتصاد اين کشورها نادرست و خراب است.

به گفته دکتر ولی نتيجه اين می شود که تورم کشورهايی نظير ايران، ترکيه و سوريه نيز همراه برنامه های توسعه در اين منطقه، وارد کردستان عراق می شود.

رييس دانشگاه بين المللی اربيل، دلايل ديگری را نيز دال بر ضعيف و لرزان بودن توسعه اقتصادی در کردستان عراق بر می شمرد: «از جمله اينکه تنها منبع درآمد حکومت کردستان، سهم ۱۳ درصدی است که از درآمد نفتی عراق دريافت می کند که این قرار است به ۱۷ درصد افزايش يابد.»

با اين حال دکتر عباس ولی، به آينده توسعه اقتصادی و چشم انداز توسعه سياسی در کردستان عراق اميدوار است و می گويد: «در

محدوده خاورميانه، اکنون آزادی قابل تحسينی در اينجا وجود دارد. شايد يک دليل آن اين باشد که مذهب هنوز در اينجا حريم شخصی است و به ايدئولوژی تبديل نشده است. جامعه از اساس، سکولار است و حکومت نيز سعی دارد که از اين شرايط پشتيبانی کند.»

پتانسيل دوگانه: ثبات و توسعه يا ناامنی و جنگ

برخی کارشناسان می گويند که «کردستان عراق در حال حاضر دارای دو پتانسيل است؛ پتانسيلی برای توسعه، سازندگی و برقراری دموکراسی و ديگری پتانسيلی برای ايجاد تنش و ناآرامی با توجه به تهديدهای موجود از سوی همسايگان.»
از دکتر عباس ولی درباره ميزان اميدواری به شرايط، اعتماد به ماندگاری و اثرگذاری دانشگاهی می پرسم که او رياستش را به عهده دارد.

دکتر ولی:«ممکن است در کوتاه مدت، امور کردستان عراق به هم بريزد ولی فکر نمی کنم هيچ کدام از دولت های همجوار، توانايی اقتصادی و نظامی لازم را داشته باشند که کردستان عراق را در بلند مدت زير سيطره نگه دارند.»
او می گويد: گرچه در يک مقطع زمانی کوتاه مدت، اميدی به تثبيت وضع عراق به ويژه در بغداد نيست اما حکومت خودمختار کردستان قادر به اداره امور است؛ چرا که حضور ما در اينجا وابسته به وجود يک دانشگاه و بنياد آکادميک و فرهنگی است.
وی می افزاید: اما درست است که دانشگاه ها نيز در خلا زندگی نمی کنند و در چارچوب سياست موجود بايد ادامه حيات دهند. بنابراين شرايط تدوام کار ما در کردستان عراق، تابع وضعيت سياسی است.

به گفته دکتر ولی، «اساس کار بر اين است که اين حکومت در چارچوب عراقی فدرال و دموکراتيک، به شکل فدرال محلی باقی بماند.

در اين صورت ما هم می مانيم. اما اگر با توجه به تهديدهای کشورهای همسايه يا گروه هايی در بغداد، وضع با ثبات کردستان، تغيير کند حتما دانشگاه نيز نمی ماند. ولی به نظرم در شرايط کنونی، چنين تهديدهايی، واقعيت اساسی ندارد.»
وی در ادامه حتی «احتمال حمله نظامی همسايگان کردستان عراق» را پيش می کشد اما می گويد: «ممکن است در کوتاه مدت، امور اينجا به هم بريزد ولی فکر نمی کنم هيچ کدام از دولت های همجوار، توانايی اقتصادی و نظامی لازم را داشته باشند که کردستان عراق را بلند مدت زير سيطره نگه دارند.»

رييس دانشگاه بين المللی اربيل می گويد که با توجه به رشته دانشگاهی اش (علوم سياسی و روابط بين الملل) اکنون هيچ نقشی به عنوان مشاور سياسی در حکومت فدرال کردستان عراق ندارد اما با توجه به اينکه دانشگاه بين المللی اربيل، يک نهاد با پشتوانه دولت کردستان است، مقامات اين منطقه عراق از پژوهش ها و دستاوردهای آموزشی و علمی اين دانشگاه بهره مند می شوند.
تحصيل در دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)
دانشگاهی که دکتر عباس ولی، رياستش را به عهده دارد با ايده و پشتيبانی حکومت کردستان تاسيس شده «پس با توجه به دولتی بودنش، تحصيل در اين دانشگاه رايگان است اما امتحان ورودی دارد.»

به گفته عباس ولی، امتحان ورودی اين دانشگاه به زبان انگليسی است و با توجه به استاندارد بريتانيايی که بر اين نهاد حاکم است

«آزمون ورودی در سطح بالايی برگزار می شود. به طوری که بيش ازچهار هزار نفر برای سال اول فعاليت دانشگاه در رشته های مختلف ثبت نام کردند اما تنها نزديک به ۳۰۰ نفر پذيرفته شدند.» گرچه از قديم دانشگاه اربيل (با دانشکده هايی متنوع) در اين شهر فعاليت داشته است اما عباس ولی می گويد عاملی که باعث شد مقامات حکومت کردستان عراق مجاب شوند که برای مدرنيزاسيون در این منطقه، دانشگاهی تازه را افتتاح کنند،«اين بود که تدريس در اين دانشگاه براساس شيوه های مدرن خواهد بود.»
عاملی که باعث شد مقامات حکومت کردستان عراق مجاب شوند که برای مدرنيزاسيون در این منطقه، دانشگاهی تازه را افتتاح کنند،«اين بود که تدريس در اين دانشگاه براساس شيوه های مدرن خواهد بود.»

رییس دانشگاه اربیل

اين استاد دانشگاه، علت تدريس به زبان انگليسی در اين دانشگاه را «ضعف زبان های شرقی از جمله عربی، فارسی، ترکی و کردی در بيان مفاهيم مدرن سياسی و اجتماعی» می داند.به اعتقاد دکتر ولی، «منابع و مآخذ درسی برای رشته های علوم سياسی، اقتصادی و اجتماعی در زبان های رايج در اين منطقه خيلی ضعيف است.»

اين استاد دانشگاه، هيچ عاملی غير از آزمون ورودی را در پذيرش دانشجو دخيل نمی داند: «ما نه براساس قوم و مليت يا نژاد دانشجو می پذيريم و نه بر اساس جنسيت يا محدوديت سنی. بر همين اساس اکنون دانشجويانی از ايران، ترکيه و سوريه داريم. همين طور دانشجويان عرب که از جنوب عراق آمده اند.»

دکتر عباس ولی، يکی از مهمترين مشکلات خود و همکارانش برای افتتاح اين دانشگاه را يافتن استادان مجرب و مسلط به زبان انگليسی در ديگر کشورها و جلب رضايت آنها برای اقامت در کردستان عراق می داند: «چون معيار کاری ما غربی است اساتيد بايد از کشورهای غربی می آمدند. مثلا رييس دانشکده جامعه شناسی از دانشگاه سيدنی آمد يا استادان ديگر از سوئد، آمريکا و انگليس آمدند.» در دانشگاه بين المللی اربيل، شش رشته در مقطع کارشناسی تدريس می شود: علوم سياسی و روابط بين الملل، اقتصاد و امور مالی، بازرگانی و مديريت، جامعه شناسی، تاريخ، و فناوری اطلاعات.

به گفته دکتر عباس ولی، تصميم گرفته شده که در آينده ای نزديک دو دانشکده ديگر نيز به جمع اين دانشکده ها افزوده شوند: تربيت معلم انگليسی برای مدارس و تکنولوژی نفت

پاییز آلمان در تابستان آغاز شد: ماجرای راف

پاییز آلمان در تابستان آغاز شد: ماجرای راف سمبل راف
شنبه ۷ آپریل ۲۰۰۷: سی سال است که از کشتن دادستان کل کشورآلمان، بوباکس، به دست تروریست‌های گروه موسوم به راف (RAF) می‌گذرد. این ترور که آغاز یک سری قتل در سالهای دهه هفتاد با انگیزه‌های سیاسی بود، بعدها با عنوان "پاییز آلمان" وارد تاریخ این کشور شد. نگاهی به ماجرای راف می‌اندازیم.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: صحنه‌ پس از قتل دادستان کل کشورآلمان، بوباکس
وقتی درهای زندان آیشاخ در روز ۲۵ مارس ۲۰۰۷ به روی بریگیته مون‌هاوپت (Brigitte Monhaupt) باز شد و او پس از ۲۴ سال حبس پا به دنیای آزادی گذاشت، ساعت حدود دوی صبح بود. تا این ساعت این زندانی سرسخت گروه موسوم به بادرـ ماینهوف تنها بخشی از محکومیت های چندگانه‌اش را پشت سر گذاشته بود: او در سال ۱۹۸۵ از سوی دادگاه عالی اشتوتگارت به ۵ بار حبس ابد و ۱۵سال زندان عادی محکوم شده بود.Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: بریگیته مون‌هاوپت ولی براساس قوانین جزایی آلمان، هر زندانی حق دارد، پس از گذراندن "حداقل زمان مجازات" خود، درخواست "آزادی با قید و شرط " کند. مون‌هاپت که به اتهام "۹ بار قتل و طرح و پیاده کردن شمار زیادی از حملات مسلحانه" محاکمه شده است، از این حق استفاده کرد و ماه پیش با موافقت مقامات مسئول آلمان از زندان آزاد شد. البته برخی از صاحب نظران حقوقی آلمان، به ویژه خانواده‌های قربانیان این موج ترور که در سالهای ۷۰ امنیت داخلی آلمان را به طور جدی به خطر انداخته بود، از این رأی "بزرگ منشانه" خشنود نیستند. واقعیت ولی این است که مقامات حقوقی که باید تصمیمات خود را با توسل به مواد قانونی مستند کنند، چاره ای جز موافقت با تقاضای مون‌هاپت نداشتند: چون موافق قانون اساسی این کشور، یکی از سه پایه اصلی سیستم حکومتی آلمان، حکومت برمبنای قانون است.


بسته شدن پرونده راف

عنوان RAF مخفف Rote Armeefraktion به معنای فراکسیون ارتش سرخ است. این گروه را در آغاز "بادرـ ماینهوف" نیز می‌نامیدند، چون دو تن از بنیانگذارانش آندرئاس بادر و اولریکه ماینهوف بوده‌اند. بارها از این سخن رفته است که دیگر پرونده‌ این گروه بسته شده. ولی با پخش خبرآزادی مون‌هاپت باز بحث در این مورد بالا گرفت.
در پرونده‌های اعضای فعال این گروه تروریستی که تعدادشان در کل از ۲۵۰ نفر تجاوز نمی‌کرد، ترور ۳۴ انسان ثبت شده‌‌است. این قربانیان از تمام قشرهای جامعه برخاسته ‌بودند: پلیس، کارمند بانک، راننده، زن خانه دار، چند دادستان و سرمایه دار. ولی دلیل ترس و بیمی که ترور چپ مسلح در دهه ۱۹۷۰ برانگیخته بود، تنها به خاطر ضربات مسلحانه یک گروه کوچک که هانریش بل، نویسنده آلمانی به آن "جنگ شش نفر علیه ۶۰ میلیون" عنوان داده‌بود، نبود. بلکه هواداری گسترده برخی از گروه‌های چپ از اهداف این گروه بود. علت پایه‌ای این امردر چگونگی شکل‌گیری راف نهفته است..Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: اولریکه ماینهوف، از بنیانگذاران راف


راف و جنبش دانشجویی ۱۹۶۸

راف در شرایطی پا گرفت که جهان دستخوش دگرگونی‌ها و تغییرات مهم بود: آمریکا که پس از جنگ جهانی دوم، برای آلمان دموکراسی به ارمغان آورده‌بود، با آغازجنگ علیه مردم ویتنام اعتبار خود را به عنوان حامی روابط دموکراتیک از دست داد. در اروپا افکارجنبش دانشجویی فرانسه، در پایان سال های دهه ۱۹۶۰ به آلمان نیز راه یافت. اعتراضات دانشجویی در آلمان ابتدا متوجه سکوت سیاستمداران و سرمایه‌‌داران و مدیران اقتصادی‌ای می‌شد، که احتمالا در دوران نازی نیز با دستگاه همسازی داشتند. مسافرت شاه ایران به عنوان "دیکتاتور دست نشانده‌ی آمریکا در منطقه" در سال ۱۹۶۷ به برلین که در جریان تظاهرات علیه آن دانشجویی آلمانی به نام بنو اُنه زورگ کشته شد، جرقه‌ای بود که به خشم دانشجویان دامن زد.Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: کشته شدن بنو اُنه زورگ در جریان تظاهرات دانشجویی در واقع شکل‌گیری راف، یکی از پی آمدهای جنبش دانشجویی ۱۹۶۸ بود. برخی انگیزه‌های راف و این جنبش، همخوانی‌های زیادی با هم داشتند: ضدیت با فاشیسم، امپریالیسم و کاپیتالیسم. در این رهگذر، اقدامات اصلاحی دولت از نظر پایه‌گذاران راف، یعنی آندرآس بادر، اولریکه ماینهوف، گودرون انسلین و هورست مالرکافی نبودند. آنان بر آن بودند که سیستم پارلمانی و حزبی نمی‌تواند به خواست‌های جامعه پس از جنگ آلمان پاسخ دهد. راف در جستجوی راهی مستقیم برای عمل سیاسی بود. چاره را در گذاشتن سلاح در برابر سیستم دیدند.


تشک‌های ابری سوخته و کودکان ویتنامی

در۲ آپریل سال ۱۹۶۸ دو فروشگاه بزرگ در فرانکفورت به آتش کشیده شدند. آتش افروزان چند روز پس از این رویداد، شناسایی و دستگیر شدند: گودرون انسلین و آندرآس بادر. انسلین در پاسخ روزنامه‌نگاران گفت: «من علاقه ای به چند تشک ابری سوخته ندارم. من از کودکانی که در جنگ ویتنام به آتش کشیده می شوند، حرف می زنم.» حرف زدن با اسلحه را این دو، پس از آشنایی با اُلریکه ماینهوف در ماه مه و سفرشان به فلسطین در ژوییه همان سال آموختند.
در واقع دو سال آغاز کار راف، علاوه بر آموزش نظری و عملی، بیشتربه گردآوری وسایل و امکانات برای این سازمان گذشت: دستبرد به بانک، دزدی اسلحه، سرقت اتومبیل... ابتدا در سال ۱۹۷۲ بود که اهداف حملات، برای این گروه مشخص شدند. آنها از جمله در ۱۹ ماه مه ۱۹۷۲ ساختمان انتشاراتی آکسل شپرینگر را که روزنامه "بیلد" را منتشر می‌کرد، در هامبورگ به آتش کشیدند. در ظرف ۱۴ روز پلیس آلمان، هولگر ماینز، آندرآس بادر و یان کارل راسپه، و در عملیاتی جداگانه‌، الریکه ماینهوف و گودرون انسلین را دستگیر می‌کند و به این ترتیب موفق می شود، اولین نسل راف را به دام بیندازد.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: در جستجوی کریستین کلار از رهبری راف، پوستر پخش شده از سوی پلیس

اعتصاب غذا به خاطر حبس در سلول انفرادی

هنوز چند دقیقه ای به ساعت ۷صبح باقی مانده بود که در روز ۲۱ ماه مه ۱۹۷۵ درهای ساختمان دادگاه شتم‌هایم در اشتوتگارت به روی تماشاگران و روزنامه نگاران باز شد. دادگاه هسته اصلی راف، در این روزآغاز می‌شد. خبرنگاران علاوه بر شرح جریان دادگاه، از "وضعیت رقت‌بار" متهمین که حکایت از تحمل شرایط دشوار زندان می کرد نیز، گزارش دادند. آن ها به خاطرهمین شرایط غیر انسانی که به آن "شکنجه از طریق حبس د رسلول انفرادی" می‌گفتند، بارها دست به اعتصاب غذا زده بودند. درست در این مرحله که رهبری راف به عنوان "قربانی" و "زندانی یک حکومت فاشیستی" مطرح شد، موج هواداری از این گروه نیز در میان مردم بالا گرفت. برخی از گروه‌های چپ، هدف اصلی فعالیت‌های خود را بهترشدن شرایط زندان برای این زندانیان قراردادند. آن‌ها از این که هولگرماینز در پی اعتصاب غذا در زندان در گذشت، یکه خورده‌بودند. انگیزه اصلی نسل دوم راف که در سال ۱۹۷۵ به سفارت آلمان در استکهلم حمله برد، مرگ ماینز بود. در این برهه، موافق همه‌پرسی انستیتوی نظرسنجی آلنزباخ، هرچهارآلمانی در گروه سنی زیر ۳۰ سال، با این گروه همدلی می‌کرد.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: زندان بروخ‌زال، محل حبس کریستین کلار، یکی از اعضای مرکزی راف

حبس ابد و خودکشی جمعی

پس از ۱۹۲ روز محاکمه، در ۲۸ آپریل ۱۹۷۷ رای دادگاه به این ترتیب اعلام شد: حبس ابد برای آندرآس بادر، گودرون انسلین و یان کارل راسپه. الریکه ماینهوف در این زمان دیگر زنده نبود. او به گفته مقامات زندان در سال ۱۹۷۶ خود را در سلولش دار زده بود. سه تن دیگر رهبری راف، باز هم به گفته منابع رسمی، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۷ دست به خودکشی زدند. برخی هنوز هم درستی خبر خودکشی جمعی رهبران راف را به پرسش می‌کشند.


نسل دوم

در اواسط سال‌های ۷۰ ، نسل دوم راف با اشغال سفارت آلمان در استکهلم آغاز فعالیت کرد. درخواست این گروه، آزادی زندانیان تروریست بود. دولت آلمان، موافق سنت خود، این خواست را نادیده گرفت. اعضای گروه ولی به عملیات مسلحانه خود ادامه دادند: در ۷ آپریل ۱۹۷۷ به دادستان کل کشور، زیگفرید بوباک‌ در کارلسروهه شلیک ‌شد. قربانی دیگر در این دهه کلان بانکدار، یورگن پونتو بود. در۵ سپتامبر، رییس اتحادیه کارفرمایان، هانس مارتین شله‌یر به گروگان گرفته ‌شد و چون دولت به خواست تروریست‌ها تن در نداد‌، به قتل رسید. این گروه با دزدیدن هواپیمای لوفت‌هانزا نیز نتوانست به هدف خود که آزادی زندانیان تروریست بود‌، دست یابد.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: مارتین شلایر، در اسارت راف
نسل سوم

در دهه ۸۰ ، سومین گروه راف فعالیت خود را آغاز ‌کرد. قربانیان این نسل مدیر زیمنس، کارل هاینز بکورتز، رییس دفتر وزارت امور خارجه، گرولد فون براون‌مهل و رییس بانک ملی آلمان، آلفرد هرهاوزن بودند. پس از فروپاشی دیوار برلین، تروریست‌ها دیگرنمی‌توانستند ازجمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به عنوان "پناهگاه" خود استفاده ‌کنند. دو تن از این فراریان تروریست، ولفگانگ گرامز و بیرگیت هوگه‌فلد، در سال ۱۹۹۳، در شهر کوچک باد کلاینن دستگیرمی‌شوند. در این ماجرا به طور مشکوکی به گرامز تیر می‌خورد. در۲۰ ماه آپریل ۱۹۹۸ سرانجام راف انحلال خود را اعلام می‌کند. این نامه ۸ صفحه‌ای با چنین جمله‌ای پایان می‌یابد:« امروز ما به این پروژه پایان می‌دهیم. چریک شهری به شکل راف دیگر به تاریخ تعلق دارد... انقلاب می‌گوید: من بودم، من هستم، من خواهم بود.»
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: وداع با اسلحه: اعلامیه انحلال راف

واکنش‌های ضد قانونی دولت آلمان

دولت آلمان در برخی موارد در رابطه با گروه تروریستی راف، واکنشهایی ناشی از عدم اطمینان به خود نشان داد. به بهانه حفظ امنیت داخلی، سران سیاسی در آن زمان، دست به اقداماتی زدند که آزادی‌های مدنی و قانونی شهروندان این کشوررا محدود می‌ساختند. از جمله پس ازگروگانگیری هانس مارتین شله‌یر، جلوی توزیع وپخش خبر گرفته شد. هم چنین درارگان های اجرایی، کادر ضد بحران شکل گرفت؛ امری که در قانون اساسی آلمان در نظر گرفته نشده بود. از سوی دیگر با سرعتی سرگیجه آور، قانون موسوم به "محدودیت تماس" به تصویب رسید که بکلی مخالف نص صریح قانون اساسی مبنی برتضمین برقراری تماس موکل با وکیل مدافعش است. هرچند این قانون بعد ها تعدیل شد، ولی هنوزهم در مواردی ویژه به کار گرفته می‌شود.

پرونده همچنان باز است

بحث بر سر آزادی بریگیته مون‌هاپت در رسانه‌های گروهی آلمان نشان می دهد که پرونده این تشکیلات تروریستی همچنان باز خواهد ماند. از هر چه بگذریم، هنوز پرده از روی بسیاری از ترورهایی که این گروه در "پائیز آلمان" مرتکب شده، برداشته نشده است.
ب. ا.
چاپ
ب. ا. www.dw-world.de © Deutsche Welle.

Ahwaz and the confessions of 15 British servicemen

By Reza Vashahi

The arrest of 15 British naval personnel in Iraqi waters has again indicated the importance of Shat al Arab waterway and the Ahwaz area, south of Iraq, in general, and all the Arabian Gulf area.

As the story of the captured British officers reached the point when the Iranian authorities showed them confessing in front of the camera, it reminded viewers of the previous showing of the10 Arab Ahwazi men who were executed during the past three months.

The Arab Ahwazi men who appeared on Iranian state TV confessing their involvement with a foreign country and taking part in bombing were all pale and nervous, their eyes was listless, no life, no smiles. These were the symptoms of psychological pressure and torture.

This is not the first time that the Iranian government has staged political confession propaganda. It started after the 1979 revolution and since then many political leaders, members and supporters, has been seen on TV confessing to what the Iranian government wanted them to confess.

Under increasing international pressure, the Iranian government have released the 15 British personnel. Because they did not gain anything out of it, not even the release of their captured intelligence service men in Arbil city, in the north of Iraq; they had to present their release as an Islamic amnesty, an Easter gift to the British people, lying about a letter of apology from the UK government.

Today the released personnel have told the real story behind their confessions, of how they were kept in solitary confinement, experiencing sleep deprivation and torture, physical and psychological. To those in touch with the ongoing political situation in Iran it is a familiar story.

Yet these 15 people are lucky to have been released. Most people never escape the hangman’s noose after confessing in Iran. Many human rights activists consider a confession on Iranian TV as the point of no return. Usually after the Iranian government has shown someone confessing, there will be no amnesty. It is a clear alarm signal.

No doubt in the long term this latest confession video will cause more harm to the Iranian government, which has a long history of taking hostages, like the US embassy siege in 1980 and the Ahwazi children in prison in Karoon. At the same time the number of stories of Iran’s involvement in Iraq is going up and up.

This month it will have been 83 years since Ahwaz lost self rule and power. It has suffered a lot through these kinds of confessions. May the main waterway of Shat al Arab soon be back to its right direction.

بهره‌برداري از دومين حلقه چاه مخزن خامي مارون خوزستان

اهواز – خبرنگار جام‌جم آنلاين: دومين حلقه چاه در مخزن خامي مارون به عنوان عميق‌ترين و پرفشارترين مخزن گازي جهان به

همت كارشناسان داخلي به بهره‌برداري رسيد. رئيس عمليات حفاري منطقه 5 شركت ملي مناطق نفتخيز جنوب گفت: كار تكميلي چاه 308 مارون از آبان پارسال آغاز شده و هم اكنون پس از اجراي كار رشته تكميلي، مشبك كاري و اسيد كاري به بهره‌برداري رسيده است.محمد منجزي با بيان اين كه اين چاه پنج هزار و 662 متر عمق دارد گفت: از اين چاه روزانه 5 هزار بشكه مايعات گازي و 50 ميليون فوت مكعب گاز بازيابي مي‌شود.وي هزينه حفاري و تكميل اين چاه را 200 ميليارد ريال عنوان كرد و افزود: درآمد توليدات اين چاه در كمتر از 20 روز تمام هزينه‌هاي صرف شده را جبران خواهد كرد.

نظارت منظم شورای حقوق بشر بر ایران پایان می یابد

شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد روز دوشنبه به پایان نظارت منظم و موشکافانه بر عملکرد ایران و ازبکستان در زمینه حقوق بشر رای داد. این تصمیم با انتقادهایی روبرو شده است.

شورای حقوق بشر که متشکل از 47 کشور است به توصیه یک گروه کاری متشکل از زیمبابوه، آذربایجان، بنگلادش، آرژانتین و فرانسه برای خارج کردن نام این دو کشور از فهرست کشورهایی که از نزدیک تحت نظارت هستند رای مثبت داد.
آن توصیه با حمایت زیمبابوه، آذربایجان و بنگلادش و علیرغم مخالفت فرانسه و آرژانتین مطرح شده بود. زیمبابوه و آذربایجان خود به خاطر نقض حقوق بشر به شدت مورد انتقاد بوده اند.

با این حال کم و بیش انتظار چنین حکمی می رفت زیرا اکثریت کشورهای عضو شورای حقوق بشر که سال گذشته جایگزین کمیسیون حقوق بشر شد مخالف انگشت گذاشتن بر کشورها به صورتی منفرد برای توجه خاص هستند.
سازمان غیردولتی "دیده بان حقوق بشر" هفته گذشته این شورا را ترغیب کرده بود به خصوص در مورد ازبکستان همچنان به کاوش های علنی خود ادامه دهد.

این سازمان دولت ازبکستان را به سرکوب "بی سابقه" مخالفان سیاسی متهم می کند. این گروه هشدار داد که تاکنون کسی در آن کشور به خاطر کشتار تظاهرکنندگان در اندیجان در ماه مه 2005 مسئول شناخته نشده است.
دولت آمریکا نیز نسبت به تصمیم شورای حقوق بشر ابراز یاس کرده است. دولت آمریکا از شرکت در انتخابات شورا خودداری کرده است زیرا آن را فاقد اعتبار می داند.

یک سخنگوی دولت آمریکا گفت: "این تصمیم ما را خیلی مایوس کرد. به نظر ما عمیقا قابل تاسف است که شورا فرصتی برای زیر نظر داشتن وضعیت حقوق بشر در آن کشورها نخواهد داشت."
"این تصمیم اصلا با نظر بیان شده از سوی مجمع عمومی سازمان ملل که همین چند ماه پیش به محکومیت نقض حقوق بشر در ایران رای داد تطابق ندارد."

آلودگي پرندگان در اهواز به جيوه

یک گزارش جدید زیست محیطی از آلودگی ۱۸ گونه از پرندگان ایرانی به ترکیبات جیوه خبر می‌دهد.نشریه "تحقیقات محیط زیست" که در آمریکا منتشر می شود در آخرین شماره‌ خود در فوریه ۲۰۰۷ نتایج یکی از تازه‌ترین مطالعات انجام شده بر روی پرندگان ایرانی را منتشر کرده است.

این تحقیق جدید که با هدایت دو پژوهشگر برجسته‌ ایرانی در زمینه‌ محیط زیست، دکتر عباس اسماعیلی ساری و دکتر بهرام کیابی، انجام شده نشان می‌دهد آلودگی منطقه‌ا‌ی وسیع از مناطق داخلی استان خوزستان تا کرانه‌‌های خلیج فارس به انواع آفت‌کش‌ها، علف‌کش‌ها و نشت مواد شیمیایی از مجتمع پتروشیمی بندر امام، منجر به آلودگی ۱۸ گونه از پرندگان ایرانی به ترکیبات جیوه شده است.میانگین آلودگی گزارش شده برای این ۱۸ گونه در حدود ۹/۰ (نه دهم) میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن پرندگان بوده در حالی که این مقدار برای پرندگان شکاری به ۲/۱ (یک ممیز دو دهم) میلی گرم و به طور خاص برای "چرخ" که پرنده‌ای شکاری از خانواده‌ی شاهین به شمار می‌رود به بیش از ۲ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن پرنده می‌رسد.اثر عمده‌ جیوه بر پرندگان در ایجاد تغییراتی نظیر کوچک شدن اندازه‌ چنگال‌های پرنده، کم شدن زمان مراقبت از تخم و اندازه‌ تخم، کاهش زاد و ولد و بالاخره طول عمر کوتاهتر برای جوجه‌هاست.

ردیابی جیوه‌ در بدن پرندگان از طریق آزمایش پر آن‌ها صورت می‌گیرد. در حقیقت ارتباط میان شریان‌های خونی با پرها منجر به انتقال آلودگی‌های موجود در خون به پرها می‌شود. به این ترتیب پر پرنده همواره شاخص‌های مناسبی برای ارزیابی نوع و میزان درگیری جانور با آلودگی‌های زیست محیطی به شمار می‌رود.

مطالعه‌ مشابهی که در سال ۲۰۰۰ توسط پژوهشگران دانشگاه میلان در ایتالیا صورت گرفت نشان از آلودگی انواعی از پرندگان

شکاری به فلزات سنگین نظیر جیوه، سرب و کادمیوم در دو کشور پاکستان و هند داشت. بنابراین آلودگی وسیع منطقه‌ای به چنین فلزاتی دور از انتظار نبوده است.

بر اساس گزارش جدید میزان آلودگی در پرندگان گیاهخوار در پايين ترين حد قرار دارد اما در پرندگان شکاری بی‌مهره‌خوار و بعد در میان پرندگان شکاری که از مهره‌داران کوچک تغذیه می‌کنند افزایش می‌یابد.
چنین افزایش تدریجی حاکی از شدت آلودگی گیاهان و جانوران کوچک مهره‌‌دار به ترکیبات جیوه است.گرچه پژوهشگران می‌گویند یافته‌های آن‌ها در مقایسه با سایر مطالعات انجام شده نشان دهنده‌ آلودگی‌ کمتر پرندگان ایرانی است با این همه اعلام کرده‌اند که وجود ترکیبات جیوه در پر پرندگان حکایت از وجود آلودگی در سطح گسترده‌تری در منطقه دارد.

Iran: Four Iranian Arabs executed after unfair trials

AMNESTY INTERNATIONALPublic StatementAI Index: MDE 13/005/2007 (Public)News Service No: 015 24 January 2007

Amnesty International deplores the executions earlier today of four Iranian Arab men and fears for the lives of other prisoners who are reported to have been sentenced to death recently following unfair trials.Amnesty International is calling on the Iranian authorities to halt executions and to ensure that all persons in detention are protected from torture or other ill-treatment.Executions in Iran continue at an alarming rate. Amnesty International recorded at least 177 executions in 2006 but fears that the true figure may have been much higher. At least four of those executed were under the age of 18 at the time of their alleged offences, including one who was still under 18 at the time of his execution. In 2006, Iran and Pakistan were the only countries in the world to continue to execute child offenders (although Pakistan enacted in 2000 the Juvenile Justice System Law which abolished the death penalty for people under 18 at the time of the crime in most parts of the country). To date in 2007, Amnesty International has recorded 19 further executions in Iran, including the four today. Those executed today are believed to be Khalaf Derhab Khudayrawi, Alireza Asakreh, Mohammad Jaab Pour and Abdulamir Farjallah Jaab. They were among 10 men, all members of Iran's Arab minority, who were reportedly convicted of being mohareb (at enmity with God) on account of their alleged involvement in bomb attacks in October 2005 which caused the deaths of at least six people and wounded more than a hundred others, in Ahvaz city, Khuzestan province. According to reports, the four men were denied access to their lawyers in the two weeks prior to their execution.On 9 November 2006, the head of the Khuzestan Prosecutor’s Office, Abbas Ja’afari Dowlat Abadi, reportedly announced that the Supreme Court had upheld the death sentences against 10 of some 19 people allegedly responsible for bomb explosions in Khuzestan and that they would be publicly hanged. On 13 November 2006, an Iranian local television station, Khuzestan TV, broadcast a documentary film which included the “confessions” of nine of these men, In the programme, the 10 people, said to be members of a group named Al-e Naser, (a little-known Iranian Arab militant group that is not known to have been active since the time of the Iran-Iraq war in the 1980s) "confessed" to their involvement in the bomb explosions. On 19 December 2006 three of them, Abdullah Suleymani (initially named as Alireza Asakreh), Malek Banitamim and Ali Matouri Zadeh were reportedly executed in prison in Khuzestan province. The bodies of the executed men were reportedly not handed to their families for burial, and there were fears that they would be buried in an unmarked, mass grave site called La’natabad (Place of the damned). The security forces reportedly prevented people from visiting the families to offer condolences.According to information received by Amnesty International, on or around 2 March 2006 and prior to his arrest, Khalaf Derhab Khudayrawi was reportedly shot by the security forces before being taken away. His family believed he had died in the shooting, but a few days later received a phone call from the authorities informing them that he had been transferred to the Sepidar detention centre. His wife, Soghra Khudayrawi, and four-year-old son Zeidan were detained in Ahvaz on 7 March 2006 and both remain in detention. (See UA 65/06, MDE 13/028/2006, 23 March 2006) and Iran: Appeal Case: Four Ahwazi Arab women and two children: Prisoners of conscience, AI Index: MDE 13/059/2006, 17 May 2006, http://web.amnesty.org/library/Index/ENGMDE130592006?open&of=ENG-IRN). Mohammad Jaab Pour and Abdulamir Farjallah Jaab were also reportedly arrested on 7 March 2006. At the beginning of June 2006, seven lawyers who appeared before Branch 3 of the Revolutionary Court representing the defendants, including some of the 10 who were sentenced to death, reportedly wrote formally to the court’s president complaining about irregularities in the trial. They said they were notified of their clients’ trial date only one to two days in advance, instead of the minimum of five days stipulated in Article 64 of the Civil Procedure Code, and could not study their clients’ files fully; that they were not allowed to meet in private with their clients although they had requested this and despite the head of the judiciary’s stated assurance on 20 May 2006 that “nobody has the right to issue an order in contravention of the law and to deprive the accused of the right of visits by their family and lawyer. They must know quite clearly that they may request private meetings with their lawyers.” The lawyers also complained that trial sessions have been held without other defendants or their lawyers being present. Following this letter, in October 2006 at least five of the lawyers were summoned to appear before Branch 7 of the Revolutionary Court in Ahwaz for allegedly endangering national security by complaining about the legal proceedings and publishing their protest on Ahwazi websites abroad. They were reportedly released upon payment of bail.On 10 January 2007, three leading UN human rights experts - Philip Alston, UN Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions; Leandro Despouy, UN Special Rapporteur on the independence of judges and lawyers, and Manfred Nowak, UN Special Rapporteur on torture – jointly called on the government of Iran to “stop the imminent execution of seven men belonging to the Ahwazi Arab minority and grant them a fair and public hearing.” The seven individuals concerned were reported to be Abdulreza Sanawati Zergani, Qasem Salamat, Mohammad Jaab Pour, Abdulamir Farjallah Jaab, Alireza Asakreh, Majed Alboghubaish Khalaf and Derhab Khudayrawi. These UN experts stated: “We are fully aware that these men are accused of serious crimes… However, this cannot justify their conviction and execution after trials that made a mockery of due process requirements.” BACKGROUND INFORMATION
Much of Iran’s Arab community lives in the province of Khuzestan, which borders Iraq. The province is strategically important because it is the site of much of Iran’s oil reserves, but the Arab population does not feel it has benefited as much from the oil revenue as the Persian population. Historically, the Arab community has been marginalised and discriminated against. In April 2005, Iranian Arabs took part in mass demonstrations in Ahvaz city, after it was alleged that the government planned to disperse the country's Arab population or to force them to relinquish their Arab identity. Hundreds were arrested and some were reportedly tortured. Following bomb explosions in Ahvaz city in June and October 2005, which killed at least 14 people, and explosions at oil installations in September and October, the cycle of violence intensified, with hundreds people reportedly arrested. Further bombings on 24 January 2006, in which at least six people were killed, were followed by further mass arrests. Two men, Mehdi Nawaseri and Ali Awdeh Afrawi, were executed in public on 2 March 2006 after they were convicted of involvement in the October bombings. Their executions followed unfair trials before a Revolutionary Court during which they are believed to have been denied access to lawyers, and their "confessions", along with those of seven other men, were broadcast on television. Amnesty International condemns bomb explosions and other attacks against civilians and fully recognizes the right and responsibility of governments to bring to justice those suspected of criminal offences, but in doing so governments must comply with their obligations under international human rights law, including the right of fair trial. Amnesty International is unconditionally opposed to the death penalty as a violation of the right to life and the ultimate form of cruel and inhuman punishment. Please see Iran: Death Sentences appeal case – 11 Iranian Arab men facing death sentences, AI Index MDE 13/051/2006, May 2006, http://web.amnesty.org/library/Index/ENGMDE130512006?open&of=ENG-IRN).Iran has a history of airing video-taped "confessions" on television. In previous cases, people who have made such "confessions" have later stated that such confessions were made after they had been tortured or ill-treated. Iran is a state party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), which includes the right not to be compelled to testify against oneself or to confess guilt (Article 14.3.g). Principle 21 of the UN Body of Principles for the Protection of All Persons under Any Form of Detention or Imprisonment states that it should be prohibited to take undue advantage of the situation of a detainee for the purpose of compelling him to confess or incriminate himself.

Iran plans execution of kidnapped Ahwazi refugee

28 February, 2007
The Iranian regime is preparing to put Abdul Rasoul Mazrae, a UNHCR-registered refugee illegally deported to Iran by the Syrian government in May last year, on trial in the next 20 days, his son has told the British Ahwazi Friendship Society (BAFS).Mazrae - who is also known as Abdullah Abdulhamid Al-Tamimi (UNHCR file registration number 15010) - was accepted for asylum in Norway, after he was recognised as a refugee by the UNHCR office in Damascus. However, on 11 May 2006, shortly before he was due to be resettled, he was detained by Syrian authorities. For weeks after his arrest, the UNHCR repeatedly requested access to Mazrae and four other Ahwazi refugees detained by the Syrian authorities - Dutch national and Ahwaz Liberation Organisation (ALO) leader Faleh Abdullah Al-Mansouri, Saeed Saki, Taher Mazrae and Jamal Obidawi. The Syrian government repeatedly told the UNHCR that the men were safe in custody, when in fact they had been transferred to Tehran just days after their arrest. Taher Mazrae, Abdul Rasoul Mazrae's brother, and his family were granted asylum in Sweden. According to IRIN, following Taher's deportation to Iran, his family were prevented from leaving Damascus.According to Mazrae's son, Taregh Abdullah Al-Tamimi, who lives in Norway, he has spent the past 10 months in solitary confinement in a prison in Ahwaz. He has also undergone physical and psychological torture. As a result of his torture, he is urinating blood and has lost all his teeth. His kidneys and liver are also damaged and injuries to his spine have left him unable to walk. His torturers have ordered him to give a televised confession for crimes he did not commit. Mazrae is a member of the ALO, a separatist Ahwazi group based in the Netherlands.Amnesty International has accused Syria of breaking international law by deporting refugees to Iran (click here for report). In August 2006, it said: "Returning refugees or any other individual to a country where they are at risk of torture or ill-treatment or other serious human rights abuses is a violation of Syria's obligations under international law, including the Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, to which it is a state party."In December 2006, UNHCR spokesman Ron Redmond appealed to Iranian authorities "to ensure the well-being of the four and allow for a fair trial and the right to due process.""Extradition does not mean that a refugee or asylum seeker loses his or her international protection status," he added. "UNHCR also appeals for access to the four refugees and we are prepared to find alternative solutions for them."The Iranian regime does not appear to have taken notice of the UNHCR's appeals and BAFS believes that the refugees are likely to face show trials and receive the death penalty. All five men left Iran long before the bomb attacks in Ahwaz of 2005 and 2006, so it is unclear what crimes they will be charged with.BAFS member Reza Vashahi, who spoke to Al-Tamimi, said: "Iran is a state party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), which includes the right not to be compelled to testify against oneself or to confess guilt (Article 14.3.g). Principle 21 of the UN Body of Principles for the Protection of All Persons under Any Form of Detention or Imprisonment states that it should be prohibited to take undue advantage of the situation of a detainee for the purpose of compelling him to confess or incriminate himself."Iranian must stop the torture and imprisonment of Ahwazi Arabs. Ahwazis must also receive a fair and public trial with access to their legal representatives."The secret nature of the trials of Ahwazi political prisoners and the way Iranian sentenced Ahwazi Arabs to death and executed them not only violate international standards of justice but also contravene Iranian law and sharia. For example, Ahwazis were executed during the month of Moharam, in which it is not permitted to kill."BAFS Chairman Daniel Brett said: "Syria was part of a conspiracy to send Ahwazi Arab refugees to Iran. Consequently, it should face the same censure as the Iranian government for the illegal detention, deportation, torture and any future execution of these refugees. There is little doubt that both governments have blatantly violated international law and should face consequences."We urge European governments to do what they can to give asylum to Ahwazi political dissidents escaping Iran. The traditional safe havens for Ahwazis - Syria, Iraq and Kuwait - can no longer be regarded as safe. Syria is willing to break to international law on Iran's behalf and send Arabs to their death. Ahwazi exiles have been ejected from their homes in Iraq and some have been murdered. Kuwait also has an understanding with Iran under which Ahwazi activists may be deported to Iran, although no deportations have yet been carried out. Ahwazis also feel unsafe in the UAE and Bahrain, where Iranian intelligence agents are active."Iran's sphere of influence covers a large part of the Middle East and Ahwazi opposition activists cannot rely on international law to protect them. European states must hasten the transfer of Ahwazi refugees registered with the UNHCR to Europe."

Iran executed Ahwazi Arab while on hunger strike

Iran's leading prisoners rights activist, Emad Baghi (pictured), has revealed that 26 year old Abdolamir Farjolah Kaab was on hunger strike when he was executed in Karoun Prison on Tuesday (24 January) along with three other Ahwazi Arab political prisoners.Baghi told Radio Farda that he had staged a hunger strike to protest at being held in solitary confinement for nearly a year. He claimed that all four were held in solitary confinement from the time of their arrest in March 2006 until they were executed.Baghi also accused the Iranian government of breaking Islamic rules which forbid executions during the month of Moharam.The names of executed are:

1. Mohammad Lazem Kaab Pour, 28, married with one child, student at Shushtar University2. Abdolamir Farjolah Kaab, 26, married, student at Shushtar University3.

Alireza Asakereh, 24, single from Maashur (Mahshahr)4. Khalaf Dohrab Khanafereh (Khazirawi), 34, married with one child from Falahieh

They were among 10 men, all members of Iran's Arab minority, who were reportedly convicted of being mohareb (at enmity with God). On 10 January 2007, three leading UN human rights experts - Philip Alston, UN Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions; Leandro Despouy, UN Special Rapporteur on the independence of judges and lawyers, and Manfred Nowak, UN Special Rapporteur on torture - jointly called on the government of Iran to "stop the imminent execution of seven men belonging to the Ahwazi Arab minority and grant them a fair and public hearing." These UN experts stated: "We are fully aware that these men are accused of serious crimes. However, this cannot justify their conviction and execution after trials that made a mockery of due process requirements."

Emad Al Din Albaghi : execution for any crime is a dangerous way

Source Deutsche Welle –Persian

02/01/2007

Translated by Reza Vashahi



In long interview with DW-Persian web site, with Emad Al Din Albaghi, head of Iranian defender of prison and guarding right of life, asked with execution of 6 Arabs in Ahwaz till now, do you hope that this executions are going to stop by your campaign?

Emad Al Din Albaghi: we always criticized the procedure of the case in courts; detainees right did not restored during their detention.

In interrogation the lawyer were not present, this is basically for human right activist making lots of question in mind, any way we hope that with writing letters and lobbying we can stop rest of execution. Without hope we can not do any thing and we hope they will keep it to this five execution and families of others have peace.

People of Abadan will have healthy water from next year!!!!!!!!!

Translation by Reza Vashahi

Analyse and back ground by Reza Vashahi

Source: Fars News agency

05/01/2007


Minister of energy in press conference in Abadan city said to people that from next year they will have healthy water.

Parviz Fatah in interview with Fars News agency said that progress of water refinery 34 percent has progress till now.

He said also they do not have problem with founding for this project.



Analyse and back ground

In 5 July 2000, people of Abadan came out in peace full demonstration because the water was so salty that no one can eat it.

Abadan which was the biggest oil refinery in the world now does not have even health water. When energy minister saying from next year people will have healthy water, question came to mind that what they been drinking till now then?

I myself tested salty water of Abadan and it was unacceptable, this is crime toward the people in Ahwaz, one of the basic rights of human is healthy water. Abadan with having huge river passing by, this is unacceptable that people do not have healthy water.

Ahwaz contain %33 of Iran’s water.

Water became salty because of the land took away from Arab farmers and turned it into sugar farms and in process of refining the salt of land all the salt came to the river which it was above the Abadan city. Sugar farm owner reported to be property of Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, former Iranian president.

After decade still this problem going on. We call on international community to see the effect of this salty year for people of this area.

Ahmadinejad to visit Ahwaz as more Ahwazis face execution

President Mahmoud Ahmadinejad is planning to visit Ahwaz on Tuesday, the day after three Ahwazi Arabs were sentenced to death for opposing his regime.According to the President's press department Ahmadinejad is scheduled to tour a number of Arab towns, including Ahwaz, Mohammara (Khorramshahr) and Abadan. He will be accompanied by members of his cabinet, supposedly to meet with the people and discuss their problems.However, Arabs who have attempted to demonstrate peacefully against Iran's land confiscation and Persianisation programmes have faced arrest, summary execution and torture.On Monday, three Ahwazi Arabs were sentenced to death by Mashahr Revolutionary Court on charges of "waging war against God" and acting against national security, according to the Iranian Labour News Agency (ILNA). The Iranian media has referred to the three men only by their initials: H A, A M and H H. They were tortured into giving confessions, but are contesting the verdicts and the cases will be referred to Iran's Supreme Court.Three Ahwazis were executed in Karoun Prison on 19 December, despite a worldwide campaign backed by the European Parliament which called for a halt to the execution of Arab rights activists (click here for more information). Iranian prisoners' rights activist Emadeddin Baghi has also called for a stop to the hangings, claiming that the charges against the men are dubious, the trial process is flawed and the executions are fuelling instability in the Ahwaz region (click here for his appeal to the Chief of the Judiciary).According to the Tehran-based Ahwazi journalist Youssef Azizi Bani Torouf, 20 Ahwazi Arabs have been sentenced to death in the past year with many more waiting trial for political crimes that carry the death penalty (click here to read his article in Arabic).Nasser Bani Assad, spokesman for the British Ahwazi Friendship Society (BAFS), said: "Ahmadinejad claim that he is listening to the poor and dispossessed is belied by the brutal methods meted out to any Ahwazi Arab campaigning for minority rights. Arab groups seeking constitutional means of advancing the rights agenda have been banned and their leaders imprisoned or executed."Ahmadinejad has no interest in the poor of Ahwaz and the Ahwazi Arabs despise his government, as shown in the recent muncipal elections. Pro-Ahmadinejad candidates failed to achieve any significant support despite a successful boycott campaign by his opponents which saw turn-out fall to around 40 per cent. His visit to Ahwaz is not welcomed by the local population."

PM calls for alliance over Iran

PM calls for alliance over Iran






Mr Blair says moderate countries must take on Iran Mr Blair in Dubai Moderate Muslim states must form an "alliance of moderation" to counter Iran and challenge its influence, UK prime minister Tony Blair has urged.

He called on the world to "wake up" to the monumental struggle between the forces of moderation and extremism.

At the end of his Middle East tour, Mr Blair said the ideological battle was the challenge of the 21st Century. His call comes as he was criticised by Iraq's vice-president on the issue of troop withdrawal from Iraq.

Speaking in New York, Tareq al-Hashemi suggested Mr Blair had supported his idea of announcing a timetable for withdrawal, but was then "brainwashed" into changing his mind by US President George Bush.
President Bush has so far refused to set a timetable for troop withdrawals.
'Partnership possible'
Mr Blair has been on a tour of the Middle East, visiting Turkey, Egypt, Iraq, the West Bank and Israel.

We must recognise the strategic threat the government of Iran poses Tony Blair
In a speech to British and United Arab Emirates businessmen in Dubai, Mr Blair said a new partnership was possible with Iran and Syria, if they were prepared to play a constructive role in the Middle East.
But he warned: "We must recognise the strategic threat the government of Iran poses - not the people, possibly not all of its ruling elements, but those presently in charge of its policy.
"They seek to pin us back in Lebanon, in Iraq and in Palestine. Our response should be to expose what they are doing, build the alliances to prevent it and pin them back across the whole of the region."

He said achieving this would need the support of moderate Middle Eastern countries, but his spokesman later said it was not a call for a confrontation between the two Muslim traditions - Sunni and Shia.

'Unconventional war'

Mr Blair, who is due to step down as prime minister next year, said: "We have to wake up. These forces of extremism based on a warped and wrong-headed interpretation of Islam aren't fighting a conventional war, but they are fighting one against us.
"And 'us' is not just the West, still less simply America and its allies. 'Us' is all those who believe in tolerance, respect for others and liberty.

"We must mobilise our alliance of moderation in this region and outside it to defeat the extremists."

During his tour, Mr Blair has met Turkish Prime Minister Recep Tayyip to reassure him of the UK's support for Turkey's bid to join the EU.
And he has met Palestinian leader Mahmoud Abbas and Israeli Prime Minister Ehud Olmert to discuss the peace process.

In his speech, he set out three priorities to restore momentum to that process, including an early meeting between the two leader and, a relaunch of the political process leading to a two-state solution.

He also called for an office of president of Palestine, which should be given the capacity to improve the lives of the Palestinian people.
It is hoped a stronger role would allow international aid to be channelled through Mr Abbas - bypassing Hamas, which holds a majority in the Palestinian parliament.
The Palestinians have also been suffering under an international aid boycott since Hamas, which refuses to recognise Israel or give up its armed struggle, was elected to a majority of seats in January's parliamentary poll.

Story from BBC NEWS:http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/1/hi/uk_politics/6194789.stmPublished: 2006/12/20 15:11:19 GMT© BBC MMVI

Iranian Policy of torture Ahwazi Arabs and accusation western countries is not working any more

Reza Vashahi

Iranian for long time just accused Ahwazi Arabs movement to be under control of Iraq, Israel, Egypt, lybia, UK, Canada, Natherlands, USA and list goes on and on...

Iranian accused all those countries to be behind of Ahwazi movement, but for once did not accept that it is movement from inside Ahwazi community… Ahwazi who must be reach and live on land of black Gold[1], but they have nothing…

In fact Ahwazi Arabs movement is nothing to do with any other country, it is independent from inside. People have a TV and satellite these days, they saw the life in other Arabic Gulf courtiers, then they start thinking that: we have even more Gas and oil from some of them, why we live like this and they live like this?

Add to this not benefiting from Oil and Gas in Ahwaz All these years, racist treatment of Iranian toward Arabs of Ahwaz; it is not difficult to understand why Ahwazi Arabs are active for having their rights back!!!

Iranian instead of understanding the root, which they know it better than any one else, just putting the blame on other countries, ignoring the main cause of Ahwzi Arabs movement and time to time by executing Arabs trying to keep every thing calm again.

But is it work? Is policy of suppression and torture and accusing other countries woks? History showed this did not work, execution and mass murder of Ahwazi Arabs in Mohammareh in 1980/81 by general Madani, a war criminal who died last year, and similar one during 8 year war between Iran and Iraq and secret torture and execution during all these years[2], if they worked by now; there was not any Ahwazi Arabs movement by now.


[1] Ahwaz Area has about 10 and 15 percent of world oil reserves and has third Gas reserves in the world.
[2] Ahwaz occupied by Iranian forces physically in 1925, but in fact it was handed over under Arze Rom agreement.

Iran: Halt Execution of Ethnic Arabs After Secret Trial

Human Rights Watch

(New York, November 11, 2006) – Iran’s Judiciary should immediately halt the imminent execution of 10 Iranians of Arab origin and revoke the death sentence imposed on them, Human Rights Watch said today. The death sentences were imposed following secret trials that Human Rights Watch said could not be considered to meet international standards.On November 9, Abbas Jaafari Dowlatabadi, head of the Judiciary in the southern province of Khuzistan, told the Islamic Republic News Agency that Iran’s Supreme Court has confirmed the execution sentence of 10 Iranian Arabs. He said the condemned men were convicted of carrying out bombings in Ahwaz, capital of Khuzistan, last year. He did not name them. During the past year, the Judiciary has sentenced at least 13 Iranians of Arab origin to death for armed activity against the state. They are: Zamel Bawi; Awdeh Afrawi; Nazem Bureihi; Alireza Salman Delfi; Ali Helfi; Jaafar Sawari; Risan Sawari; Mohammad Ali Sawari; Moslem al-Ha’I; Abdulreza Nawaseri; Yahia Nasseri; Abdulzahra Helichi; and, Abdul-Imam Za’eri. “Iran’s opaque judicial system denies people due process and then hands down a death sentence after a one-day trial,” said Sarah Leah Whitson, director of the Middle East and North Africa division at Human Rights Watch. “The Judiciary should stop these executions.” Iranian rights advocates told Human Rights Watch that these trials were held behind closed doors and without any independent or impartial observers present. On June 8, the Third Branch of the Revolutionary Court in Ahwaz sentenced Zamel Bawi, Jaafar Sawari, Risan Sawari and Abdulreza Nawaseri to death following a one-day trial on June 7. Human Rights Watch has been informed that no witnesses were called in the trial of these four men. The Judiciary has not provided dates and details of trials for the other nine men sentenced to death. According to Iranian activists, one of the convicted men, Nazem Bureihi, has been imprisoned since 2000 and was serving a 35-year sentence for “insurgency against the state” at the time of his alleged crime. “One of the wonders of the Iranian Judiciary is that it can accuse a person of carrying out bombings while he’s in prison,” said Whitson. “That lays bare the arbitrariness of his conviction.” Iran carries out more executions annually than any other nation but China. Human Rights Watch, which opposes capital punishment in all instances, called on the Iranian government to stop using the death penalty, due to its inherent cruelty and irrevocability.

Background

During the past two years, Iran’s southwestern province of Khuzistan has witnessed ethnic unrest among its Iranian-Arab population. The province is home to nearly two million Iranians of Arab descent. Protests erupted in Khuzistan’s capital, Ahwaz, on April 15, 2005, following publication of a letter allegedly written by Mohammad Ali Abtahi, an advisor to President Mohammad Khatami. The letter referred to government plans to implement policies that would reduce the proportion of ethnic Arabs in Khuzistan’s population. After security forces tried to disperse the demonstrators and opened fire on them, clashes between protesters and security forces turned violent. The violence spread to other cities and towns in Khuzistan. The next day, Abtahi and other government officials denied the authenticity of the letter, calling it fake. Ahwaz and other cities experienced several bombings after the April 2005 protests. In June 2005, four bombs in Ahwaz and two others in Tehran killed 10 people and injured at least 90. Two other bombings in Ahwaz, one in October 2005 and another in January 2006, killed 12 people. The government has reportedly arrested hundreds of Iranian Arabs since April 15, 2005.


Human Rights Watch is dedicated to protecting the human rights of people around the world.

http://hrw.org/english/docs/2006/11/11/iran14560.htm

UNPO Appeal on Imminent Execution of Ahwazi Activists in Iran


2006-11-13


The Hague, 13 November 2006 – UNPO remains deeply concerned about the fate of 19 Ahwazi men convicted on charges of terrorism and mohareb (enmity with God) by Iranian courts.
10 of the men; Ali Motairi, Abdullah Solaimani, Abdulreza Sanawati (Zergani), Ghasem Salamat, Mohamad Chaab Pour, Abdulamir Farajullah Chaab, Alireza Asakreh, Majed Alboghubaish, Khalaf Khaziri, Malek Banitamim face execution by hanging, whilst the remaining nice face long prison sentences or exile. Another man, Saeed Hamedan, has also been included on the list of those to be hanged, though without trial, and so as a result of an illegal summary judgment by Iranian authorities.
UNPO has appealed to UN High Commissioner of Human Rights, Mrs. Louise Arbour, and the UN Special Rapporteur on Extrajudicial, Summary, or Arbitrary Executions, Mr. Philip Alston, condemning the use of public hangings and calling for international action to address the deteriorating human rights situation for the Ahwazi Arabs in Iran.
The trials of the men were marred by gross irregularities, including; forced confessions, the prevention of the accused meeting with their lawyers, and the arrest of the Ahwazi Arab lawyers defending the men. Human Rights Watch immediately called for a stop to the executions and a revoke of the death penalty, citing the failure of the trials to meet international standards.
The Iranian government has systematically used death sentences to silence protests made by its many minorities. The ethnic cleansing of Ahwazi Arabs from their homeland has been documented by human rights groups, and strongly criticized by the United Nations. UNPO remains deeply concerned about the fact that dissidents are routinely killed under the guise of crimes against God.
UNPO has appealed to Mrs. Louise Arbour and Mr. Philip Alston to:
- urge Iran to stop the execution of the 11 convicted men and grant fair trials to the 19 men convicted of the bombing;
-call upon the Iranian government to cease its execution of Ahwaz Arabs for peaceful protest; and-address the issue of unfair trials and extrajudicial and summary executions of the indigenous Ahwaz Arab people

Thursday, November 16, 2006

European Parliament condemns Iran over Ahwazi executions

The European Parliament has condemned the imminent execution of 11 Ahwazi Arabs by the Iranian regime in a motion supported by all political groups.The motion highlighted the Iranian regime's discrimination against ethnic minorities, particularly the Ahwazi Arabs who are "being displaced from their villages according to statements by Miloon Kothari, UN Special Rapporteur on Adequate Housing, while some of them remain in detention or have been sentenced to death."It "condemns the current disrespect of minority rights and demands that minorities be allowed to exercise all rights granted by the Iranian Constitution and international law" and "calls upon the authorities to eliminate all forms of discrimination based on religious or ethnic grounds or against persons belonging to minorities, such as Kurds, Azeris, Arabs and Baluchis."The motion also "calls on the Iranian authorities to immediately halt the imminent execution of the Arabs Abdullah Suleymani, Abdulreza Sanawati Zergani, Qasem Salamat, Mohammad Jaab Pour, Abdulamir Farjallah Jaab, Alireza Asakreh, Majed Alboghubaish, Khalaf Derhab Khudayrawi, Malek Banitamim, Sa'id Saki and Abdullah Al-Mansouri."The vote of condemnation was supported by the Conservative, Socialist, Green, Liberal Democrat, Radical and Communist groups, representing the entire spectrum of political opinion in Europe. British Green MEPs Caroline Lucas and Jean Lambert have pushed the issue of Ahwazi Arab rights at the European Parliament and have strongly condemned the Iranian regime's violent persecution of minorities (click here for further details).The European Parliament's unanimous censure of the Iranian regime's treatment of minorities will have a major impact on EU relations with Iran. The mass executions of Ahwazi Arabs have focused attention on the regime's violent racism, with the campaign for a halt in executions gathering pace. The Finnish government - which currently holds the EU presidency - is reportedly preparing to take up the matter of executions of Ahwazis with the Iranian government on behalf of the EU.The lobbying effort in the UK has been intense. William Hague, the Shadow Foreign Secretary and former leader of the Conservative Party, met with Foreign Office officials yesterday to highlight concerns about the execution of Ahwazi Arabs. His office told the British Ahwazi Friendship Society that the officials "assured him that they are taking the case extremely seriously, and that the FCO regularly raises the issue of individual death sentences with the Iranian government. Mr Hague believes it is important that international condemnation of this case is heard in Tehran, and he will continue to follow the matter closely."Labour MP Chris Bryant, a long-standing critic of Iran's atrocious human rights record, is preparing to table an Early Day Motion in the British parliament which will condemn Iran's mass execution of Ahwazis.

http://www.ahwaz.org.uk/2006/11/european-parliament-condemns-iran-over.html