Ahwaz Human Right

Iran arrests 11 behind deadly bus ambush

2008-06-01T22:35:00.004Z

TEHRAN, June 1 (Reuters) - Iran's Intelligence Ministry said on Sunday it had arrested 11 members of a terrorist group with foreign links behind an ambush in which a cleric was killed and seven other people were wounded, a news agency said.The attack on a bus in a southwestern province took place in the Iranian month which ended on April 19, the semi-official Mehr News Agency said.

The killed cleric was from a town in the eastern province of Khorassan.The Intelligence Ministry's "agents succeeded in taking in 11 members of the terrorist, mercenary band linked to foreigners in a number of operations", it said, without giving further details.The Islamic Republic has in the past accused the United States and Britain of trying to destabilise Iran by supporting rebels, mainly those in sensitive border areas.

Last month, Iran made an official protest to the United States, via a Swiss intermediary, about what Tehran says is Washington's support for a group blamed for bombing an Iranian mosque.Iran has said the United States, Britain and Israel were involved in the explosion in a mosque in the southern city of Shiraz in April that killed 14 people and wounded 200.Iran and the United States have not had diplomatic ties since 1980.

They are now embroiled in disputes over Iran's nuclear plans, which Washington says are aimed at building bombs, and what U.S. officials say is Iranian meddling in Iraq. Tehran denies both charges. (Reporting by Hashem Kalantari; Writing by Fredrik Dahl; Editing by Giles Elgood)

Iranian security kidnapped two brothers of man who executed in Ahwaz

2008-03-20T23:37:00.002Z

Iranian minorities’ human right organisation (IMHRO)

Ref.IMHRO.02

2008-02-04

Two brothers of Zamel Bavi who executed at 5 pm in Ahwaz had kidnapped by Iranian security.

Mohsen age 35 and Emad (Sohrab) age 29 both kidnapped just hours after their brothers Zamel had executed in Ahwaz Prison.

Zamel Bavi who was 29 with one child and shopkeeper after spending 2 years and half in solitary confinement executed at 5 PM in Ahwaz prison.

His sister told IMHRO that main charge against his brother was that he had a traditional Arabic wedding and wearing Arabic dresses. “He was not involved in any activities”

Zamel Bavi faced second interrogation by Iranian security after they found his first confession was not enough to executing him.

Interrogation in Iran by security forces usually means subjection to torture.

Four days after his execution finally Iranian government allowed his family to burry him. All the funeral process was attended by security forces. Also they asked his family to not have any gathering as usually gathering after death is a big event in Ahwaz.

There is a fear that Iranian government wants to harm this two young brothers.

Background
Oil and gas rich area of Ahwaz is home land of 5 million Arabs. In recent year’s suppression of Iranian government increased. Since uprising of Ahwazi people in 2005 many had arrested and at least 20 people are known to have executed since then. Various human right organisations estimated that number of killed are much higher.

Land confiscation by government is the other source of tension. Government forced many Arab farmers to leave their land without and compensations. Those land then used for new towns and industrial area employed by non indigenous Arabs.

Although About %85 of Iranian revenue comes from this area, Iranian government and parliament refused to spent %1 of it in area.
Unemployment is high and above national average. Ahwaz human right organisation reported thousand of Ahwazi Arabs arrested in recent years. Last month four Ahwazi Arabs had hanged.

Prisoners often do not access to lawyer and trial happened in secret. Detainee kept in solitary confinement till his trial date and goes under different type of torture. Confession under torture is valid in Iran.

Take action
Write to the following organisations and express your concern about Ahwazi prisoners and call on Iranian authority to release Ahwazi prisoners of concise including two brothers of Mohsen and Emad (Sohrab) Bavi and stopping execution of Arab Ahwazi. Ask the world to hold Iranian government to account for their brutality.

High Commissioner for Human Rights
Mrs. Louise Arbour
High Commissioner for Human Rights
Office of the High Commissioner for Human Rights Palais des Nations CH-1211 Geneva 10, Switzerland

Supreme leader of Iran
Sayyed Ali Khamenei
E-mail via web site
http://www.leader.ir/

Iranian president
Mahmud Ahmadinejad
E-mail via web site
http://www.president.ir/en/

Chairwomen of Human Rights Committee in European Parliament
Mrs Hélène FLAUTRE
Chairwomen of human rights committee in European parliament
Bureau d'Hélène Flautre au Parlement européen8G130, rue WierzB-1049, Bruxelles, Belgique

Head of the Judiciary
Ayatollah Mahmud Hashemi Shahroudi
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh / Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St., Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737, Islamic Republic of Iran

Rights group: Syrian authorities detained Iranian Arab

2008-02-09T23:31:00.000Z

DAMASCUS, Syria: Syrian authorities have arrested an Iranian Arab suspected of having links with an Iranian opposition group and there are concerns he might be handed over to Iran, a local human rights group said Wednesday.

The National Organization for Human Rights in Syria said that Mohammad Nohairi Bani-Skini, 36, was detained Jan. 22 from the Syrian Department of Passports and Migration in Damascus, where he had gone to stamp his passport before leaving to Sweden as a refugee.

NOHR said Bani-Skini — a registered refugee with the United Nations Higher Commissioner for Refugees — was first held at the department's prison before being taken to an unknown destination. He was accepted as a refugee by Sweden where he had planned to travel on Feb. 4, it added.

The group said his detention violates "all international conventions ... particularly as Bani-Skini enjoys the protection of the UNHCR." It urged Syrian authorities to release him immediately and expressed concerns that he might be handed over to the Iranian government on suspicion of having links with an opposition group in the southern Iranian province of Ahwaz. It did not name the group.
The NOHR report could not be independently confirmed. Syrian officials do not usually comment on arrests or other security matters. Syria and Iran are close allies.

Further Information

2008-02-09T23:13:00.000Z

PUBLIC AI Index: MDE 13/036/2008
07 February 2008

Further Information on UA 301/06 (MDE 13/126/2006, 13 November 2006) and follow-up (MDE 13/123/2006, 7 December 2006; MDE 13/142/2006, 22 December 2006; MDE 13/006/2

07, 25 January 2007

and MDE 13/042/2007, 03 April 2007) - Fear of imminent execution

IRAN
Abdulreza Sanawati Zergani (m)
Abdul Husain Haribi (m)
Ahmad Maramazi (m), previously named as Husain Maramazi
Husain Asakreh (m)
The four men named above were reportedly executed in a prison in Khuzestan. Abdulreza Sanawati Zergani was executed at dawn on 13 November 2007 and the three other men, Abdul Husain Haribi, Ahmad Maramazi and Husain Asakreh were executed on 30 December 2007. They had all been sentenced to death in connection with involvement in bomb explosions which took place in major cities in Khuzestan Province in 2005.

Abdulreza Sanawati Zergani was amongst seven men named on 10 January 2007 by three leading UN human rights experts - Philip Alston, UN Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions; Leandro Despouy, UN Special Rapporteur on the independence of judges and lawyers, and Manfred Nowak, UN Special Rapporteur on torture who jointly called on the government of Iran to “stop the imminent execution of seven men belonging to the Ahwazi Arab minority and grant them a fair and public hearing.” The UN experts stated: “We are fully aware that these men are accused of serious crimes… However, this cannot justify their conviction and execution after trials that made a mockery of due process requirements.” All the seven named men have now been executed.

Abdulreza Sanawati Zergani was initially thought to have been executed on 14 February 2007 along with two other men. However, further reports later suggested that his execution had been temporarily postponed and that a teacher, Risan Sawari was executed instead of him (see update to UA 57/06, MDE 13/041/2007, 2 April 2007).

Abdul Husain Haribi, Ahmad Maramazi and Husain Asakreh were sentenced to death on 16 November 2006 following a one-day closed trial at a Revolutionary Court in Shadegan in Khuzestan province. They were accused of bombing oil pipelines in Khuzestan.

Many thanks to all who sent appeals. No further action is requested.

Further Information

2008-02-09T22:58:00.000Z

PUBLIC AI Index: MDE 13/034/2008
6 February 2008

Further Information on UA 233/05 (MDE 13/051/2005, 9 September 2005) and follow-up (MDE 13/065/2005, 2 November 2005; MDE 13/033/2006, 31 March 2006; MDE 13/072/2006, 23 June 2006) - Fear of Torture and ill-treatment/ Incommunicado detention/ Death sentence and new concern: Imminent execution

IRAN Mohsen Bawi (m), aged 34 ]
Imad Bawi (m), law student, aged 32 ] brothers
Hani Bawi (m), student, aged 23 ]
Moslem Bawi (m), student, aged 20 ]
Asad Bawi (m), their cousin, aged 35 ]
Mansour Tayouri (m) ] members of the extended Bawi family
Hassan Boughedar (or Bou Azar or Bozar) (m)]
Lefteh Sarkhi (m), student

Executed: Zamel Bawi (m), aged 30
Zamel Bawi, a member of the Iranian Arab minority, was executed on 29 January at 4am in Karoun Prison, Khuzestan province. On 28 January, the eve of his execution, Zamel Bawi was allowed a family visit. Neither Zamel nor his family nor his lawyer were informed of the imminence of the execution, although Iranian law states that the authorities should inform a detainee's lawyer at least 48 hours before a death sentence is due to be carried out.

Zamel Bawi, a businessman and shop owner, was arrested by security forces on 11 August 2005 along with four of his brothers and a cousin. At the end of October 2005, Zamel Bawi had been sentenced to death. On 10 June 2006 Branch 3 of the Revolutionary Court in Ahvaz city, Khuzestan province, confirmed the death sentences against Zamel Bawi and nine other men including Jaafar Sawari, Risan Sawari and Abdulredha Nawaseri who were executed in 2007 (see UA 57/06 MDE 13/023/2006, 10 March 2006 and follow-ups). The 10 men were accused of being “mohareb” (at enmity with God) which can carry the death penalty. Other charges included "destabilizing the country", "attempting to overthrow the government", "possession of home-made bombs", "sabotage of oil installations" and carrying out bombings in Ahvaz, which took place between June and October 2005. Zamel Bawi was further convicted of hiding seven home-made bombs.

The remaining men are serving prison sentences varying between 10 and 25 years in exile within the country. Amnesty International believes that Mohsen Bawi is detained in Konarak Prison, outside the town of Chabahar, in Sistan-Baluchistan province and Imad Bawi is detained in Tabas Prison, in Khorasan province. The two brothers were said to have been taken into solitary confinement following the news of the execution of their brother.

BACKGROUND INFORMATION
Much of Iran's Arab community lives in the province of Khuzestan, which borders Iraq. It is strategically important because it is the site of much of Iran’s oil reserves, but the Arab population does not feel it has benefited as much from the oil revenue as the Persian population. Historically, the Arab community has been marginalised and discriminated against. There were mass demonstrations in April 2005, after it was alleged that the government planned to disperse the country's Arab population or to force them to relinquish their Arab identity. Following bomb explosions in Ahvaz City in June and October 2005, which killed at least 14 people, and explosions at oil installations in September and October 2005, the cycle of violence intensified, with hundreds of people reportedly arrested. There have been reports of torture. Further bombings on 24 January 2006, in which at least six people were killed, were followed by further mass arrests. At least 17 men have now been executed as a result of their alleged involvement in the bombings. It is not clear if another man was executed or died in custody.

RECOMMENDED ACTION: Please send appeals to arrive as quickly as possible, in English, French Farsi, Arabic, or your own language:
- stating that Amnesty International recognizes the rights and responsibilities of governments to bring to justice those suspected of criminal offences, but strongly opposes the death penalty as the ultimate cruel, inhuman and degrading punishment and violation of the right to life;
- deploring the execution of Zamel Bawi;
- seeking clarification as to why Zamel Bawi’s lawyer was not informed at least 48 hours before his execution, as he should have been according to Iranian law;
- seeking full details of the trials of Zamel Bawi, his brothers Mohsen, Imad, Hani and Moslem; their cousin Asad Bawi, relatives Mansour Tayouri and Hassan Boughedar; and Lefteh Sarkhi, including details of the charges and evidence against them and any appeals they may have made;
- expressing concern at reports that these prisoners were not granted access to a lawyer during some or all sessions of their trial, and as such, their trial did not meet international standards for fair trial, as laid down by Article 14 of the International Covenant on Civil and Political Rights to which Iran is a State Party.
- seeking assurances that those who remain in prison are not being tortured or ill-treated in detention.

APPEALS TO:
Leader of the Islamic Republic
His Excellency Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei
The Office of the Supreme Leader, Islamic Republic Street - Shahid Keshvar Doust Street
Tehran, Islamic Republic of Iran
Email: info@leader.ir
Salutation: Your Excellency

Head of the Judiciary
Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh / Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St., Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737, Islamic Republic of Iran
Email: info@dadgostary-tehran.ir (In the subject line write: FAO Ayatollah Shahroudi)
Salutation: Your Excellency

Minister of Intelligence
Gholam Hossein Mohseni Ejeie
Ministry of Intelligence, Second Negarestan Street, Pasdaran Avenue, Tehran, Islamic Republic of Iran
Salutation: Your Excellency

COPIES TO:
President
His Excellency Mahmoud Ahmadinejad
The Presidency, Palestine Avenue, Azerbaijan Intersection, Tehran, Islamic Republic of Iran
Email: dr-ahmadinejad@president.ir
via website: www.president.ir/email

Speaker of Parliament
His Excellency Gholamali Haddad Adel
Majles-e Shoura-ye Eslami, Baharestan Square, Tehran, Islamic Republic of Iran
Fax: +98 21 3355 6408
Email: hadadadel@majlis.ir (Please ask that your message be brought to the attention of the Article 90 Commission)

and to diplomatic representatives of Iran accredited to your country.

PLEASE SEND APPEALS IMMEDIATELY. Check with the International Secretariat, or your section office, if sending appeals after 19 March 2008.

گزارش سالیانه دیده بان حقوق بشر

2008-01-31T23:59:00.000Z

ایران رویدادهای 2007

احترام به حقوق اولیه انسانی در ایران بخصوص آزادی بیان و تجمع در سال 2007 به وخامت خود ادامه داد. دولت محمود احمدی نژاد افراد را صرفا به دلیل استفاده مسالمت آمیز از حقوق خود مبنی بر آزادی بیان و تشکل همواره بازداشت می کند و افراد بازداشت شده را اغلب مورد شکنجه و بدرفتاری قرار می دهد. قوه قضائیه که تنها به رهبر ایران، علی خامنه ای، پاسخگوست مسئول بسیاری از موارد جدی نقض حقوق بشر است. حکومت ایران بطور فزاینده ای از "امنیت ملی" بعنوان بهانه ای برای خاموش کردن بیان دگراندیشی و تقاضا برای اصلاحات استفاده می کند.

آزادی بیان

مقام های ایران با زندانی کردن روزنامه نگاران و دبیران نشریات و نیز کنترل شدید نشر و آزادی آکادمیک بطور سیستماتیک آزادی بیان و اندیشه را سرکوب می کنند. معدود روزنامه های مستقل که باقی مانده اند، بطور شدیدی خودسانسوری می کنند. حکومت استادان دگراندیش دانشگاه را اخراج و یا مجبور به بازنشستگی های زودهنگام کرده است. بسیاری از نویسندگان و روشنفکرانی که زندانی نشده اند، یا کشور را ترک کرده و یا از منتقد بودن صرفنظر کرده اند. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بطور فزاینده ای از صدور جواز به ناشران حتی برای تجدید چاپ کتابهایی که قبلا منتشر شده اند، خودداری می کند. در سال 2007 مسئولین دانشجویان و روزنامه نگاران اینترنتی را به منظور جلوگیری از نشر مستقل اخبار و اطلاعات هدف قرار دادند. حکومت وبسایتهایی که در داخل و یا خارج از ایران حاوی اخبار و تحلیل های سیاسی هستند را بطور سیستماتیک مسدود و یا فیلتر می کند.

آزادی تجمع

دولت احمدی نژاد هیچ تساهلی در مقابل اعتراضات و تجمعات مسالمت آمیز از خود نشان نمی دهد. در مارس 2007 نیروهای امنیتی

بیش از 30 زن را که در بیرون از دادگاهی در تهران در اعتراض به پیگرد قانونی سه تن از فعالان سرشناس حقوق زنان بطور مسالمت آمیز تظاهرات می کردند، دستگیر کردند. در همان ماه، نیروهای امنیتی صدها معلم که برای بهبود وضع حقوق و مزایای خود بطور مسالمت آمیز در بیرون از مجلس در تهران و نیز در سایر شهرها دست به اعتراض زده بودند را دستگیر کردند. حکومت پس از آزادی این معلمین، برخی را تحت پیگرد قرار داد. این پیگردها عمدتا به احکام تعلیقی انجامید. برخی از معترضین از تدریس محروم و یا به شهرهای دیگر منتقل شدند. در ماه ژوئیه نیروهای امنیتی شش دانشجوی دانشگاه امیرکبیر را دستگیر کرد. این دانشجویان بمناسبت سالگرد اعتراضات دانشجویی سال 1999 که حکومت با خشونت سرکوب کرد، در حال تحصن مسالمت آمیز بودند. حکومت این شش تن را با قرار وثیقه آزاد کرد و پرونده های آنها در هنگام نگارش این گزارش همچنان باز است.

شکنجه و بدرفتاری در بازداشتگاه ها

تحت دولت احمدی نژاد رفتار با بازداشت شدگان در زندان اوین تهران و نیز سایر بازداشتگاه هایی که بطور مخفیانه توسط قوه قضائیه، وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی اداره می شود، وخیم تر شده است. مسئولین افرادی را که به دلیل بیان مساملت آمیز دیدگاه هایشان زندانی شده اند مورد شکنجه و بدرفتاری هایی نظیر ضرب و شتم، محرومیت از خواب و حبس های انفرادی طویل المدت قرار می دهند. قضات اغلب اعترافاتی را که با زور گرفته شده است، می پذیرند. در ژوئیه 2007 دانشجویان زندانی سابق و نیز خانواده های سه دانشجوی روزنامه نگار زندانی (مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری) مامورین وزارت اطلاعات را علنا متهم کردند که این سه دانشجو و پنج تن دیگر را که حکومت در ارتباط با نشریات دانشجویی بازداشت کرده بود، بطور فیزیکی و روانی مورد شکنجه قرار دادند. مسئولین اظهارات بدست آمده از بازداشت شدگانی که از داشتن وکیل محروم بودند را از رسانه های پخش کرد. در ماه ژوئیه، حکومت "اعترافات" هاله اسفندیاری و کیان تاجبخش، دو پژوهشگر ایرانی- آمریکایی را که از ماه مه به اتهام مبهم "به خطر انداختن امنیت ملی" بازداشت کرده بود، پخش کرد. حکومت اسفندیاری و تاجبخش را به ترتیب در اواخر اوت و در سپتامبر با قرار وثیقه آزاد کرد.

معافیت از مجازات

هیچ نوع سازوکاری برای نظارت و تحقیق در مورد نقض حقوق بشر توسط مامورین حکومت وجود ندارد. بسته شدن رسانه های

مستقل در ایران به ادامه فضای مصونیت از مجازات کمک کرده است. در سالهای اخیر شهادت های علنی افراد متعددی که در گذشته بازداشت شده بودند دلالت بر شرکت سعید مرتضوی دادستان عمومی تهران و دفتر او در برخی از بدترین موارد نقض حقوق بشر داشته است. با وجود شواهد مبسوط، مرتضوی برای نقشی که در بازداشت های غیرقانونی، شکنجه بازداشت شدگان و استفاده از زور برای دریافت اعترافات دروغین ایفا کرده، مسئول شناخته نشده است. پرونده زهرا کاظمی خبرنگار عکاس ایرانی- کانادایی که در ژوئن 2003 در حالیکه در بازداشت مامورین قوه قضائیه و امنیتی تحت رهبری مرتضوی بود درگذشت، همچنان حل نشده باقیست. مصطفی پور محمدی وزیر کنونی کشور در کشتار فرا-قضائی هزاران زندانی سیاسی در سال 1988 دخیل دانسته شده است.

مدافعین حقوق بشر

مسئولین در سال 2007 آزار و اذیت مدافعین مستقل حقوق بشر را به منظور ممانعت از انتشار و پیگیری موارد نقض حقوق بشر تشدید کرده اند. شعبه شش دادگاه انقلاب ایران در ژوئیه گذشته عماد باقی فعال حقوق بشر را همراه با همسر و دختر وی بدلیل تلاش های آنها برای مستند و علنی کردن موارد نقض حقوق بشر به احکام تعلیقی سه ساله محکوم کرد. این دادگاه در اکتبر گذشته باقی را پس از احضار در برابر بازپرس دستگیر کرد. در هنگام نگارش این گزارش وی همچنان در بازداشت بسر می برد. حکومت سازمان های غیردولتی را که مشوق حضور در جامعه مدنی هستند و آگاهی از نقض حقوق بشر را ارتقا می بخشند، بسته است. مسئولین در مارس گذشته به دفتر کنشگران داوطلب هجوم برده و آن را تعطیل کردند. آنها همچنین دفاتر موسسه راهی را که از سازمان غیردولتی ویژه ارائه کمک های حقوقی و اجتماعی به زنان قربانی خشونت است تعطیل کردند.

مجازات اعدام نوجوانان

ایران سردمدار مجازاتهای مرگ برای افرادی است که در هنگام ارتکاب جرم کمتر از 18 سال داشته اند. در حال حاضر حداقل 70

نوجوان مجرم در انتظار مجازات مرگ هستند. در هنگام نگارش این گزارش حکومت ایران دو نوجوان مجرم را در سال 2007 اعدام کرده است: سید محمد رضا موسوی شیرازی 20 ساله در 20 آوریل بدلیل قتلی که گفته می شود در سن 16 سالگی مرتکب شده بود، در زندان عادل آباد اعدام شد. سعید قنبرزهی 17ساله نیز در 27 ماه مه در زاهدان اعدام شد. آیت الله شاهرودی رئیس قوه قضائیه ایران در سال 2003 طی دستوری به قضات ایران صدور حکم اعدام برای نوجوانان مجرم را ممنوع کرد، اما دادگاهها همچنان به صدور چنین احکامی ادامه می دهند.

اقلیت ها اقلیت های قومی و دینی

ایران مشمول تبعیض و در برخی موارد آزار و اذیت هستند. در فوریه 2007 حکومت پس از بمب گذاری در اتوبوسی که حامل اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در استان سیستان و بلوچستان بود، تعدادی از اعضای اقلیت بلوچ را دستگیر کرد. کمتر از یک هفته پس از این بمبگذاریها ، حکومت نصرالله شنبه زهی را پس از پخش "اعترافات" او در تلویزیون و محاکمه عجولانه ای که وی در آن به وکیل دسترسی نداشت، به دار آویخت. حسینعلی شهریاری عضو مجلس ایران طی مصاحبه ای در ماه مارس گفت که 700 نفر در سیستان و بلوچستان در انتظار اعدام هستند. مسئولین در ماه مه هفت نفر را که سعید قنبر زهی یکی از آنها بود، دار زدند.

حکومت مراقبت و نظارت بر قوم عرب استان خوزستان را بدنبال بمبگذاری سال 2005 در این استان افزایش داده است. دادگاه های انقلاب که روند سری آنها مطابق با معیارهای محاکمه عادلانه نیست در سال 2006 حداقل 16 ایرانی عرب تبار را به اتهام اقدامات مسلحانه علیه حکومت به مرگ محکوم کردند. در سال 2007 حداقل 7 عرب ایرانی در ارتباط با این بمبگذاری ها اعدام شدند. این اعدام ها پس از محاکمات سری که در آن متهمین از حقوق دادرسی مدنی محروم بودند، صورت گرفتند.

در استان های آذربایجان و کردستان حکومت فعالیت های فرهنگی و سیاسی متمرکز بر هویت و زبانهای محلی را محدود می کند. حکومت دبیران روزنامه های کردی را تحت این عنوان که پوشش خبری آنها از وقایع کردستان عراق در جهت ترویج جدایی طلبی در بین کردهای ایران است، مورد آزار و اذیت قرار داد. روزنامه های محلی استانهای آذربایجان شرقی و غربی که وقایع کشور همسایه یعنی آذربایجان را پوشش می دهند نیز مورد آزار و اذیت مسئولین قرار گرفتند.

حکومت کماکان به جامعه بهائیان ایران اجازه نمی دهد بطور علنی به عبادات و فعالیت های دینی خود بپردازند. در سال 2007 حکومت مانع از دسترسی دستکم 800 دانش آموز بهایی به آزمون ملی ورودی دانشگاه ها شد.

بازگرداندن اجباری به افغانستان

ایران در سال 2006 اعلام کرد بیش از یک میلیون افغانی که در این کشور باقی مانده اند دیگر مهاجر نیستند و همه آنها را تا مارس 2008 "بطور داوطلبانه بازمی گرداند." حکومت ایران بین آوریل و ژوئن 2007 در حدود 100 هزار افغانی ثبت نام شده و ثبت نام نشده را که در ایران زندگی و کار می کردند، به زور به افغانستان بازگرداند.

ویروس اچ آی وی/ایدز

ایران اعلام کرده است که نرخ آلودگی به ویروس اچ آی وی بدلیل تزریق مواد مخدر و روابط جنسی افزایش یافته است. کامران باقری

لنکرانی وزیر بهداشت در فوریه 2007 اظهار داشت دانشمندان ایران یک داروی جدید برای مقابله با اچ آی وی/ایدز تولید کرده اند که از هفت گیاه ایرانی بدست آمده است. مقام های وزارت بهداشت ایران ادعا کرده اند که دانشمندان ایران این دارو را به مدت بیش از پنج سال بر روی بیش از 200 نفر آزمایش کردند. اما فعالان حقوق بشر و ایدز در ایران ابراز نگرانی کرده اند که دانشمندان در این آزمایشات از افراد آلوده به ایدز بدون جلب رضایت آنها استفاده کرده اند. آنها همچنین گفته اند در این مطالعه یک گروه کنترل شرکت داشت که در آن به بیماران به جای داروهای موثر، داروهای کاملا بی اثر داده شد.

بازیگرانی کلیدی بین المللی

در سال 2007 برنامه اتمی ایران در راس مباحث و سیاست های بین المللی قرار داشت. گرچه دو بازیگر کلیدی بین المللی یعنی اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد، به بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران پرداختند، اما برنامه اتمی ایران همچنان مشغله اصلی آنها باقی ماند: شورای امنیت سازمان ملل متحد تحریم های خود علیه ایران را در مارس 2007 تشدید کرد و نشست های اتحادیه اروپا درباره ایران نیز متمرکز بر مسئله اتمی بود. اتحادیه اروپا قول داده است که گسترش همکاریها با ایران را به احترام این کشور به حقوق بشر منوط کند، اما این تعهد تاکنون تاثیر کمی داشته است. در ماه ژوئن شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد تصمیم گرفت بررسی وضعیت حقوق بشر در ایران را در چهارچوب روند نظارت محرمانه که به "1503" (1503 نام قطعنامه ای است که این روند نظارت را ایجاد کرده بود) معروف است، پایان دهد. در ژانویه گذشته کارشناسان شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد که ویژه اعدام های فراقضایی هستند از ایران مصرانه خواستند از اعدام هفت تن از افراد عرب تبار که ذکر آن پیش تر رفت، خودداری کند. ایران به این درخواست بی اعتنایی کرد. در سپتامبر گذشته لوئیس آربور کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد از ایران دیدار کرد. در سال 2007 روابط ضعیف آمریکا و ایران بیش از پیش از وخیم شد. آمریکا و ایران یکدیگر را متهم به حمایت از گروه های مسلح در عراق و افغانستان کردند. آمریکا با وجود اعتراضات حکومت های عراق و ایران به بازداشت پنج دیپلمات ایرانی در شمال عراق ادامه می دهد. حکومت آمریکا اغلب از وضعیت حقوق بشر در ایران بعنوان یکی از موارد نگران کننده یاد می کند. از فوریه سال 2006 وزارت خارجه آمریکا 75 میلیون دلار برای "حمایت از فعالیتهای مربوط به ترویج دمکراسی در ایران" اختصاص داده است. اما بسیاری از دگراندیشان ایران، مدافعین حقوق بشر و فعالان جامعه مدنی در داخل کشور اعلام کرده اند که با این پروژه ارتباطی ندارند و تصریح کرده اند خواهان و پذیرای هیچ کمک مالی از حکومت آمریکا نیستند. حکومت ایران از این برنامه آمریکا برای توجیه سرکوب دگراندیشان بهره برداری می کند.

From: http://hrw.org/persian/docs/2008/01/31/iran17769.htm

Iran: Arab separatist hanged, three more on death row

2008-01-31T23:46:00.001Z

Tehran, 31 Jan. (AKI) - Prominent Iranian Arab separatist Zamel Bavi was hanged on Thursday in Ahwaz prison in the predominantly ethnic Arab province of Khuzestan on the Persian Gulf.

Three other separatist militants, Saiid Saki, Ali Mazraa, and Andullah al-Mansouri await execution. Bavi, Saki, Mazraa and al-Mansouri were convicted of 'armed insurrection' as were four other Iranian Arabs executed on 30 December.

Iran accuses Britain of spreading Sunni Wahabism in Ahwaz

2008-01-20T23:44:00.000Z

By Reza Washahi

Iran accused Britain of spreading the Wahabism form of Sunni Islam among youth in the Arabic area of Ahwaz situated in south west of Iran.

Deputy education minister Gholam Hussein Haydari said that ” enemy after deleting options about military attack on Iran, now is focusing on a cultural theme and during the last few years through satellite channels and the Internet they are spreading Wahabism in the area”

He added, “Britain is behind such move”[1]

In fact every one who is following political developments in Ahwaz area knew that spreading Wahabism is nothing to do with Britain.

Wahabism was started by some members of the Al Wefgah Islamic Party in Ahwaz. They started to spread the ideology of Wahabism in the hope that Sunni Arabic countries in the area would have more sympathy with Ahwazi Arabs. Al Wefgah Islamic Party was later banned in Ahwaz and its members persecuted.

It’s true that in the long term such Wahabism movement would not be in the benefit of Ahwazi people and it would be a very great mistake, as Wahabism is far from tolerant and its opposition to modern life values is very well known.

The fact that people started to go away from Islam, even to the Wahabism form, showed that Ahwazi people are fed up with Iranian government’s official religion. Conversion from Islam to other religion accelerated after revolution in 1979, which mixed Islam and power and built theocracy threatening the region.

All these conversions are as a result of the Iranian government’s pressure on Ahwazi people. At the same time political awareness among Ahwazi Arabs is another reason for these conversions.

There is a very deep belief among many Islamic scholars that origin of Shia is mixture of Islam with Zoroastrianism, Gnosticism and Mithraism Mysteries. And Iranians invented it so that they can keep distance from Arabs. Even Many Iranian scholars pointed out that, Shia was reaction of Iranian against Arabs.[2]

If that is true, surely Ahwazi Arabs, could not accept their occupier religion which is against theirs race and identity and this could be one of main reason that Arabic countries not paying attention to the cause of Ahwazi people.

Changing Religion

The recent history of the struggle for independence similar to Ahwaz area showed that changing religion is very advantageous for those people. For example conversion of east Timor people to Christianity was very crucial in the progress of their independence.

What the modern world calls cultural pluralism, the Iranian government calls “the cultural war” it is in heart of autocracy to not have tolerance for other opinions and this is what Islamic government of Iran is all about.

Haydari suggestion that “singing national anthem and boosting Farsi language could solve the problem of Ahwaz”, clearly showing that Iranian government again wants to ignore the real root of the problem in Ahwaz area, and they want to blame foreign countries, which they do not have any thing to do with it.

The colonising type of Anti Arab policy run by Iranian Government during nearly last 100 years in Ahwaz is one of the examples of modern cultural genocides.

What the world should notice is that genocide is not only taking life of minorities and nations, it could have different aspects. When indigenous people cannot talk in their language it means they are no longer exist. Physical existence is not enough.

Arab Ahwazis cannot talk or educate in their mother tongue and all types of cultural practice including music, theatre, cinema, dance, literature and so on are forbidden in Arabic language.

[1] http://bultannews.com/index.php?option=com_content&task=view&id=4132&Itemid=1

[2] For example look to the books by Abdolhossein Zarrinkoob, Yar Shtaer, Javad Tabatabaei, Dariush Shayegan, and Daryoush Ashouri.

Life in Ahwazi villages: poverty and poor health

2008-01-19T16:08:00.000Z

By Reza Washahi

According to the Asreh Karoon paper reports last month, the Ahwaz area of Iran has about 6000 villages. Most of these villages have still got Arabic names with Arab inhabitants.

The Ahwazi village economy is based on agriculture, fishing and husbandry and all based on undeveloped, traditional methods, as the government have deliberately not invested in the Ahwaz area. Keeping people in poverty and darkness is one of the long-term policies of the Iranian government toward Ahwazi Arabs.

One of the main problems of the Ahwazi villages is the roads. According to one report published by the local paper Asreh Karoon in March 2007, up to 80% of the villages do not have the advantage of proper roads. Roads are very crucial for the development of the economy of these villages. Usually in the rainy season all the ways become muddy and cannot be used. People who live in villages and need to go to the city, to the hospital and for higher levels of education as there are no medical facilities and only basic primary schools where the use of the Farsi language is enforced; such people will face great difficulty.

In my phone talk with Mr. Abu Jawad from Alavanieh near Khafajieh, he told me that children in his village are suffering from unhealthy conditions. According to the Governor of the province many children are suffering from malnutrition. Many villages were destroyed as the result of the war between Iran and Iraq and the Iranian government has done nothing to restore them after twenty years.

Mine fields left after the Iran/Iraq war are another problem for the border villages. On average about 2 children are killed or lose a limb every month.

According to the Hamshahri daily paper report in December 2006 the Ahwazi rural area constitutes about 45% of the Arab population. Their income is less than $30 per house hold per month according to the World Bank’s statement on average incomes in that region.

Unhealthy water is the major reason for diarrhoea and other water-related diseases in the area. Although Ahwaz has got plenty of water with about 33% of all fresh water in Iran, people even in the major cities suffer from unhealthy water. The problem of water in rural area is even worse as they do not have access to basic medical help.

Last week ISNA reported that Bromi village with 350 inhabitants situated in Ahwaz, on the Mashour road way[i], are suffering from land confiscation by the Revolutionary Guard as well as repeated disconnections of the electricity supply. Environmental problems include the disposal of rubbish, no drains and the lack of healthy water. Yet it is the case that all around Bromi village the area is full of oil wells and pipes.

Bromi village is just typical of the type of situation that Ahwazi Arabs living in rural population are facing.

[i] http://khouzestan.isna.ir/mainnews.php?ID=News-18399

وزارت امور خارجه آمريکا: اقليت اعراب اهواز تحت آزار و تبعيض مقامات جمهوری اسلامی هستند

2008-01-12T20:31:00.000Z

گزارشهای رسیده حاکی است که نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی ایران به مردمی که در مسجد حمزه اهواز اجتماع کرده بودند یورش برده اند، و بنا به گزارش ناظران حقوق بشر، دست کم پنجاه و احتمالاً تا سیصد نفر از جامعه عرب آن شهر را بازداشت کرده اند.

سازمان عفو بین الملل میگوید گزارشهایی دریافت کرده است دائر بر اینکه "بر اثر شلیک نیروهای انتظامی عده ای زخمی شده اند.

" فاخته زمانی، رئیس سازمان دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجان میگوید اعضای جامعه عرب اهواز با وی تماس گرفته و از محل نگاهداری افراد بازداشت شده از او سؤال کرده اند. فاخته زمانی میگوید: "بازداشت شدگان به نقطه نامعلومی برده شده اند، و خانواده آنها نیز از آنها خبری ندارند. ترس ما از این است که در بازداشتگاه شکنجه شده یا مورد سوءرفتار قرار گرفته باشند. زخمیها نیز به بیمارستان منتقل نشده اند."

در همان حال که یورش به مسجد حمزه انجام میگرفت، اعراب اهواز در مجلس یادبود مهدی حیدری شرکت کرده بودند. آقای حیدری،

بنا به گزارشها، یکی از فعالان سیاسی بوده است، هنگامی که تلاش میکرد از دست مأمورین بگریزد، هدف گلوله قرار گرفت و از پای درآمد.

به گزارش وزارت امور خارجه آمریکا، اقلیت اعراب اهواز تحت آزار و تبعیض مقامات ایران هستند. گروههای عرب مقیم اهواز و سازمانها حقوق بشر مدعی هستند که فعالان سیاسی این گروه تحت شکنجه قرار گرفته اند، وبا آنها بدرفتاری شده است، که از آن جمله است

بازداشت همسران و فرزندان جوان آنها.

فاخته زمانی میگوید، وکلای مدافع ، از جمله صالح کامرانی، یکی از مدافعان حقوق بشر آذری- ایرانی ، که تلاش میکرده اند به فعالان اهوازی کمک کنند، نیز با خطر بازداشت روبرو شده اند. وی می افزايد: "معمولاًعرب تبارهای اهواز به وکیل دسترسی ندارند و هنگامی که یک وکیل مدافع به نمایندگی آنها با مقامات دولتی ایران تماس میگیرد، با تهدید و زندان روبرو میشوند. به عنوان نمونه؛ صالح کامرانی که قصد داشت وکالت چند نویسنده و روشنفکر اهوازی را برعهده بگیرد زندانی شد و درباره موکلانش از او بازجویی بعمل آمد."

پرزیدنت بوش، در اعلامیه ای که به مناسبت روز حقوق بشر صادر شد گفته است: "ایالات متحده آمریکا در کنار کسانی ایستاده است که برای استقرار نظام مردمسالاری و تأمین آزادی تلاش میکنند." پرزیدنت بوش اضافه می کند: روزی خواهد رسید که شهروندان سرزمینها دیگری مثل کره شمالی، ایران، زیمباوه و سودان، فارغ از محدودیتهای موجود، به انجام وظایف دینی خود خواهند پرداخت، عقاید خود را آزادنه بیان خواهند کرد و از نعمتهایی که آزادی برای آنها به ارمغان میآورد بهره خواهند برد.

Minority Report

2007-12-28T18:04:00.000Z

54 jir.janes.com l Jane’s Intelligence Review l January 2008RESOURCE WATCHAs Iran’s stand-off with the West continues, leaders in Tehran are preparing forpossible military confrontation with the US and its allies. The Iranian leadership, whilenot totally discounting the possibility of a land invasion, judges air strikes against nuclear, military and political targets as by far the most likelyscenario.The regime in Tehran ostensibly believes that such strikes would have a two-pronged objective: to dismantle Iran’s nuclear programme and to decapitate the regime, and therefore facilitatea change in political leadership. Political calculation As the Iranian leadership is able to withstand the loss of nuclear-related assets both politically and militarily, it is now focusing on measuresto prepare for maintaining political and social stability in a post-attack phase. A key area ofthis goal is to reduce the likelihood of internal revolt at the hands of a number of indigenousanti-regime groups, some of which are armed, and which would be emboldened following aProspects for security in oil-rich Khuzestan Minority report• As Iran plans for possible military conflictwith the US, it is anxious to prevent militantethnic groups from rebelling in the event thecentral government is weakened.• The southwestern province of Khuzestanis a centre for Iran’s energy industry in termsof recoverable deposits and infrastructure.Tehran also views it as a gateway to Iraqimarkets.• Local economic conditions in Khuzestanremain stagnant. Popular anger could fostermilitancy among the ethnic Arabs of theprovince, and jeopardise Iran’s lifeline.This article was first available online on jir.janes.com on 5 December 2007.KKEEYY P POIONTINS TS KEY POINTSIran’s oil and gas-rich province is also home to a provocative mix of a disadvantaged ethnicgroup, high local unemployment and political disaffection. As the Tehran regime turns itsattention to this vital area, Alex Vatanka examines the security and economic implications forthe next possible site of US military intervention.A January 2006 bomb that destroyed a bank in Khuzestan’s capital Ahvaz was blamed by Tehran on the Ahwaz Liberation Organisation. January 2008 l Jane’s Intelligence Review l jir.janes.com 55RESOURCE WATCHpotential US attack.This type of calculation was evident in the leadership rotation that occurred on 1 Septemberwithin the Islamic Revolutionary Guards Corps (IRGC), Iran’s elite 145,000-strong militaryforce. Yahya Safavi, who had been the overall IRGC commander since 1997, was replacedby Mohammad-Ali Jafari.Jafari is regarded as a theoretician on asymmetric and insurgency warfare, and a capableregime loyalist who as an IRGC commander in Tehran proved skilful in quelling anti-regimestudent riots in 1999 and 2003. Ali Khamenei, Iran’s supreme leader and thecommander-in-chief of all armed forces, also simultaneously appointed Jafari as overall chiefof the Basij militia forces, which act as the regime’s first line of defence in the face of popularunrest. The joint command gives Jafari unprecedented authority. Quoting Khamenei, Jafarihas stated that the IRGC’s and Basij’s main task is to fight “internal enemies”. The appointmentnot only demonstrates Khamenei’s faith in Jafari, but is a clear sign that the regime is becomingincreasingly anxious about the possibility of internal insurrection.In this context, ethnic-related unrest in the border regions is a primary concern for Tehran,particularly since there is a precedent for disgruntled ethnic communities rebelling at times when the central government in Tehran is destabilised. The most recent example was the 1979-80 uprising among Iranian Kurds and Arabs.Among Iran’s 30 provinces, Khuzestan presents a unique challenge, given that it is the source of much of Iran’s oil revenue. Some ethnic Arabs in Khuzestan, a province which comprises about 5.6 per cent of Iran’s population, claim discrimination at the hands of the ethnic Persian-dominated central government and its cities witnessed a number of riots and bombings in 2005 and 2006. Ethnic insurrection in Khuzestan not only jeopardises a currently critical source of income, but would also seriously hamper Tehran’s much touted efforts to integrate southern Iraq with the Iranian economy.Energy assetsIran’s Khuzestan province has been vital to the country’s economy since the first Middle Eastoil was discovered there in 1908. At 63,213 km², Khuzestan comprises only 3.8 per cent ofIran’s landmass. However, 66.2 per cent of Iran’s known recoverable oil and 21.4 per cent of itsnatural gas deposits (according to 2006 figures supplied by energy information provider IHS)are in this southwestern province. Khuzestan also accommodates 28 per cent of Iran’s oil refinery capacity, 34 per cent of its gas plant capacity, 25 per cent of its installed electric capacity and 26 per cent of its petrochemical plants and 19 per cent of the total length of all pipelines. Given these assets, and the fact that approximately80-85 per cent of Iran’s total exportreceipts and 60 per cent of the government’s budget derives from the export of crude oil, thestrategic importance of Khuzestan is evident. Besides being a hub for the oil and gas industries,Khuzestan’s proximity to neighbouring southern Iraqi and Shia majority provincesmake it an important gateway to Iraq’s markets. In July 2005, the governments of Iran and Iraq signed two memoranda of understanding in the fields of trade and transportation, and official trade volumes have since increased to an estimated USD2 billion in 2006 from a very low base.Joint energy projects with Iraq are also viewed as lucrative by both states. In August2007, Tehran and Baghdad revealed that an agreement had been reached to build a pipelineto carry crude oil from Iraq’s Basra to refineries in Abadan in Khuzestan province. The pipelinewill be used to export 200,000 barrels per day (bpd) of Iraqi oil to Iran. In return, Iran will export liquefied gas to Iraq. There are also ongoing discussions about joint ventures to develop shared oil and gas fields across the border areas, such as the large Azadegan field.Policy makers in Tehran view economic integration as both commercially and politicallyprudent, since such measures will open up new markets and reduce the likelihood of a return tothe intense rivalry or outright hostility that was characteristic of bilateral relations in the period1968-2003, when the Baath party governed Iraq.The timing is also opportune for Tehran, given its close ties to the Shia-dominated governmentof Prime Minister Nouri Al-Maliki. Such a strategy requires that Tehran has unopposedaccess to Khuzestan and that the province remains socio-politically stable. To thisend, Tehran is pursuing its own two-pronged strategy. It aims to deter militancy through anintensified security presence in the province, but also to reduce popular dissent through economic regeneration and such measures as incorporating ethnic Arab youth into the Basij Islamist militia force. Arab separatism An example of the countermilitancycampaign was the arrest of Abdullah Al-Mansouri, an Iranian ethnic Arab and theleader of the Ahwaz Liberation Organisation (ALO), in May 2006 by the Syrian authorities inDamascus. Mansouri was subsequently deported to Iran. ALO is an Arab separatist group thatseeks independence for Khuzestan. Between 800,000 and 2 million of Khuzestan’s 4 millionpeople are estimated to be ethnic Arabs. There are no accurate statistics since Iranian censusfigures, as elsewhere in the Middle East, do not include ethnic and religious records.Iran has yet to convict Mansouri, but he has already been charged with acting against nationalsecurity and being a mohareb, an Islamic legal designation that denotes ‘enemies of God’, andwhich is punishable by death. Judicial and other senior officials in Tehran have declared Mansouri, an Iranian-Dutch citizen who has lived in the Netherlands since 1989, as complicit in the bombings that occurred in June and October 2005 and January 2006 in Khuzestan. Twentypeople were left dead, when government buildings were targeted. Trials held in 2006 convicted‘Public hanging of militants has become the norm, withthe clear aim of acting as a deterrence’Major oilfields in KhuzestanName Rank in size amongIranian oil/gasfieldsVolume (billion barrels) % of total reservesAhwaz 1st 25.65 15.4Marun 2nd 22.32 13.4Agha Jari 3rd 17.38 10.4Azadegan 5th 6.11 3.7Karanj 6th 5.73 3.4Mansuri 7th 5.16 3.1Rag-e Sefid 8th 4.99 3.0Yadvaran 11th 3.00 1.8There are a total of 35 oil and gas fields in the province of Khuzestan, although not allfields are currently operational. Source: IHS 54 jir.janes.com l Jane’s Intelligence Review l January 2008 RESOURCE WATCH 39 ethnic Arabs of carrying out the bombingsand sentenced 19 of them to death. Fifteen have been executed since December 2006.On 13 September 2007, the prosecutor for the Public and Revolution Courts in Khuzestan’s capital Ahvaz (Ahwaz in Arabic) announced the execution of a further three people who were said to have been involved in the bombings.
Another unknown number, of those Tehran alleges were complicit, are awaiting execution,and the Iranian press reports officials as stating that some 20 per cent of the culprits have yet to be arrested.Outside supportTehran maintains that senior militant ethnic Arabs reside outside the country and benefitfrom the backing of Western intelligence services which, in alliance with former Iraqi Baathists,are attempting to foment ethnic unrest in the region as part of the wider West-Iran standoff.The Baath party of Iraq was the principal patron of Iran’s Arab separatists from the early1970s and ‘liberating’ Khuzestan was one of Saddam Hussein’s stated goals when he invadedIran in 1980. Colluding with foreigners is most likely the principal charge that will be levelledagainst Mansouri.Minister of the Interior Mostafa Purmohammadi said on 13 August that while “good co-ordination and suitable measures by the security apparatus” have significantly reduced violencesince 2005, “remnants of terrorist groups are active and they are supported by foreign services,especially the US, Britain and Israel”. Purmohammadi also claimed that “a large number ofthese people were identified and their weapons depots were discovered”. Most confiscated armshave been pistols, Kalashnikov rifles and ammunitions.Meanwhile, public hanging of Arab militants implicated in violence has become thenorm, with the clear aim of acting as a deterrent. Iraq is cited as the operational base foranti-regime groups as they are perceived to be able to benefit from the patronage of US andUK militaries and operate from the vicinity of Khuzestan. Moreover, potential recruits canalso be found among the estimated 5,500 Iranian ethnic Arabs who still live as refugees inAd Diwaniyah, Ali al Gharbi and Al Kumayt in eastern Iraq. Many of these refugees fled Iran in1979 after an ethnic Arab uprising on the back of the Iranian Revolution was crushed by Admiral Ahmad Madani. Others subsequently had to flee after siding with Saddam Hussein’s regime and collaborated with its intelligence services during the 1980-1988 Iran-Iraq War. Camp Ashraf, north of Baghdad, is also hosting some 2,900 members of the Mujahedeen-e Khalq, an Iranian Islamist-Marxist group which relocated to Iraq in 1985 after siding with Saddam Hussein.Tehran has pointed the finger at MEK for some of the violence in Khuzestan.It is difficult to verify the identity and size of the various purported and self-styled groupsclaiming to represent Iran’s ethnic Arabs. This is due to a high degree of flux and overlap ofpolitical platforms in this community. The four most prominent separatist organisations are:ALO, which is based in the Netherlands; the Ahwazi-Arab People’s Democratic Front, whichis based in London; and the National Liberation Movement of Ahwaz and the Ahwazian ArabLiberation Front, both of which operate from Canada.However, most ethnic Arab activists advocate the establishment of a federal system in Iran,within which Khuzestan’s Arabs can benefit from autonomy. The most noted federalist organisation is the Democratic Solidarity Party of Ahwaz (DSPA), an entity that was set up in 2002 and is part of an umbrella coalition of Iranian ethnic opposition groups. Unlike the separatist Arab groups, whose literature is dominated by either pan-Arabism or Islamist slogans, the DSPA promotes itself as a secular and social democratic outfit that denounces violence, with its greatest appeal being to the intelligentsia inside Khuzestan. The DSPA has also secured considerable support from European Social Democratic and Green parties and is active at fora hosted by the UN.The DSPA’s strategy is a reflection of broader ethnic Arab sentiment in Khuzestan. While callsfor better living conditions are commonplace, Source: IHS January 2008 l Jane’s Intelligence Review l jir.janes.com 55 RESOURCE WATCHonly a small minority of ethnic Arabs appear willing to resort to violence or seek to secedefrom Iran. The separatist path was an option during the Iran-Iraq War, and yet a clear majority in Khuzestan, Persian and Arab alike, fought the invading Iraqi army.Socio-economic motivation While successive Iranian governments have traditionallyattributed ethnic militancy to foreign agitation, socio-economic problems of Khuzestanare an undeniable factor behind much of the present local Arab resentment.With unemployment rampant, particularly among Arabs, Tehran is also accused of a rangeof transgressions, from forced land appropriation, hostility toward Arab customs and blockingschool education in Arabic to unspoken discriminatory policies that bar Arabs from certainhigh-level functions. The charge against ethnic Persians is that they view ethnic Arabs as a fifth column, and that Tehran prefers subjugation over inclusion.Such critiques are a reality that officials in Tehran are increasingly inclined to accept openly. Khuzestan’s 17 (out of 290)deputies in the parliament in Tehran often publicly highlight economic deprivation in the province and the government’s failures to address grievances. The province suffered tremendously during the Iran-Iraq war and reconstruction effortshave been slow to non-existent. Calls by Khuzestan’s local authorities to receive a larger shareof the oil wealth have been refused. A bill submitted by Khuzestan’s deputies to allocate 1.5per cent of total oil export revenues to the province has been repeatedly defeated in the parliament in Tehran. As a result, Khuzestan’s share of the oil revenue remains below this level, as the central government retains some revenue and then allocates the remainder equally among all 30 provinces. When oil pipelines and infrastructure have been targeted, as in 2005 and 2006, the culprits have left behind leaflets stating that no one would benefit from the oil revenue unless ethnic Arabs receive a fairer share.A 2006 report by the UN Economic and Social Council on Iran highlighted ethnic disparitieson different levels in Khuzestan. The Iranian parliament’s own research arm, the IslamicMajlis Centre for Research, stated in a 2006 report that swift anti-poverty action was requiredto foil future unrest akin to that experienced in Ahvaz in 2005, when fears over an alleged programme to relocate Persians to Khuzestan led to riots that left an unknown number dead. It cited unemployment as a major danger, given that Arab youth are most inclined to be receptive to radical ideas. Political disillusionment also underpins much of the militant momentum.Economic deprivation is therefore a major source of Arab disaffection, compounded bya lack of political representation. While Khuzestan has favoured reformist candidates in parliamentary and presidential elections, the growing sentiment is that the political system cannot be reformed from within. President MahmoudAhmadinejad, for example, did not appoint any Arabs to his cabinet, unlike his reformistpredecessor, Mohammed Khatami, who had Ali Shamkhani, an ethnic Arab, as his defenceminister.One of the results of this disenchantment with the Shia clerical establishment in Tehranis the emergence of a trend among Khuzestan’s overwhelmingly Shia Arabs to convert to SunniIslam, a phenomenon never before experienced in contemporary Iran. While sectarian violenceis minimal at the moment, there are warning signs. In June, Hesham Seimori, a mid-rankingShia cleric in Ahvaz known for his anti-Saudi and anti-Salafi preaching was killed by unidentified gunmen.Critics of Tehran’s policies also argue that in Khuzestan, communities largely comprised ofethnic Persians tend to be the primary beneficiarie of government policies and aid. For example, some two decades after the end of the Iran-Iraq War, de-mining occurs mainly whenlarger energy projects are implemented but not when local small Arab farming communitiesneed access to agricultural land. The energy industry in the province, the recipient of the bulkof government investment, is primarily staffed by ethnic Persians.Tehran’s responseTo mitigate further unrest, the supreme leader has stated that he will personally oversee development plans, and the government of President Ahmadinejad has vowed to hold a special session on the province. Tehran’s fiscal allocation for Khuzestan in 2008 specifically targets development in tribal and rural areas, where ethnic Arabs tend to live.Parallel to promises of more economic regeneration, Tehran is seeking political assurances.In September, elders from Iran’s Arab tribes met Ayatollah Musavi-Jazayeri, the provincialrepresentative of the supreme leader, and renewed their pledge of allegiance to Ali Khamenei.Meanwhile, Jafari, the new IRGC and Basij commander, has already replaced a number oflocal IRGC officials in Khuzestan, including in the strategically vital cities of Abadan and Khorramshahr.The Basij Islamist militia is also on a recruitment drive in Khuzestan, with a recordnumber of military parades and events in 2007 aimed to stimulate a sense of Iranian nationalism. Tehran’s efforts to include ethnic Arabs in a dialogue would be a much more welcome development than to dismiss all critics and acts of militancy as the creation of externalpowers. While not discounting possible foreign assistance to ethnic Iranian militants, socio-economic realities in Khuzestan speak for themselves. It is also true that Arab disgruntlementis near identical to other ethnic minorities such as Kurdsand Baluchis. Still, Khuzestan’s strategic economic status setsit apart. Further deterioration of relations between the centralgovernment in Tehran and ethnic Arabs most likely will resultin more violence in Khuzestan, and expose its vital energy-relatedassets to possible attacks and sabotage, as in 2005.Such a scenario would have considerable ramifications for oil markets. Iran’s oil reservesare the second largest in the world after Saudi Arabia, with the Organisation of Petroleum Exporting Countries (OPEC) putting it at 136.3 billion barrels. Iran also remains OPEC’s secondlargest producer and the world’s fourth largest oil exporter. Many of the pipelines that supplythe Kharg Island oil terminal, Iran’s main export outlet, travel across Khuzestan.However, emerging militancy in Khuzestan is not inevitable. While a limited number ofArab activists seek independence, most of Iran’s Arabs see themselves as Iranians and are aspiring for a fairer political representation and economic distribution of resources. Tehran still has time to defuse a potentially disastrous crisis. n1. Khuzestan: Iran’s Achilles’ heel?2. Anger among Iran’s Arabs3. Natural Resources/IranAuthorAlex Vatanka is Jane’s security editor inWashington DC.RELATED ARTICLESWWW.JANES.COMSearch for these articles atwww.janes.com‘Iran’s oil reserves are thesecond largest in the world,with OPEC putting it at136.3 billion barrels’

Human Rights Activist, Jailed in Iran, Is Transferred to Hospital

2007-12-28T17:22:00.000Z

By NAZILA FATHI

TEHRAN — A prominent human rights activist who has been jailed since October was transferred to a hospital Wednesday, according to his wife and the news agency ISNA.

The man, Emadedin Baghi, a reformist journalist who is in jail for the second time, was taken from the notorious Evin prison to a hospital in Tehran. His wife, Fatimeh Kamali, said in a telephone interview Wednesday that her husband had called her in the morning from prison and sounded as if he was barely conscious.

She said he could barely speak and kept repeating himself, but she was able to understand that he said he would have died had a prison official not recently found him. He also asked for his lawyer.

ISNA quoted the general director of prisons in Tehran Province, Sohrab Soleimani, as saying that Mr. Baghi was taken to a hospital but was expected to return to prison Wednesday evening. He did not provide any further information.

Mr. Baghi’s lawyer, Saleh Nikbakht, had traveled to the prison to meet with him in the morning before the phone call but was turned away by prison officials who said Mr. Baghi was being interrogated, Ms. Kamali said.

After the phone call, Ms. Kamali said she and Mr. Nikbakht rushed to the prison, where they

saw an ambulance go in and quickly leave.
Although she and Mr. Nikbakht spent the rest of the day trying to get permission from judiciary officials to see Mr. Baghi, they never got approval, Ms. Kamali said.

Mr. Baghi was jailed in October, when he was summoned to appear before a court to answer accusations related to a nongovernmental organization he founded to fight for prisoner rights, his Web site says.

Prior to the October court date, he had received a one-year jail term for a speech he made in 2004 and a three-year suspended sentence on charges of acting against national security.
Mr. Baghi was in jail from 2000 to 2003 for making allegations about the role government officials played in the assassination of intellectuals in the late 1990s.

Ms. Kamali said Wednesday that prison officials had promised that her husband would call her back Wednesday, but she said he had not called as of late Wednesday evening.

حقوق مدنی

2007-11-24T01:56:00.000Z

رضا وشاحی

2007-10-09

مقدمه

حقوق مدنی[1] از مهمترین مفاهیم حقوقی است. واژه هایی چون حرکت های حقوق مدنی، جنبش های مدنی، فعالان حقوق مدنی و... امروزه بسیار مورد استفاده قرار می گیرند. در روزنامه، کتاب ها و سخنرانی ها به آنها بسیار اشاره می شود. در پاره ای از کشورها، مثل آمریکا بخش مهمی از تاریخ معاصر آنان با این کلمه پیوند خورده است. بسیاری از قانون اساسی کشورها به عنوان حقوق مدنی هم شناخته می شوند. سازمان های حقوق بشر بر حق برخورداری از حقوق مدنی تاکید می کنند. در این مقاله تلاش می شود این مفهوم و کاربرد آن در وضعیت امروز ایران بررسی شود.

مفهوم حقوق مدنی

برای تعریف حقوق مدنی باید با یک تعریف مهم دیگر در جامعه شناسی آشنا شویم. و آن مفهوم "قرارداد اجتماعی" است. بعضی بحث کرده اند که مفهوم قرارداد اجتماعی برای اولین بار در آثار اپیکور[2]، فیلسوف یونانی قرن سوم و چهارم قبل از میلاد، اشاره شده است: "عدالت، از قرار داد عدم آسیب به دیگری نشات می گیرد"[3]

اولین فیلسوف مدرنی که بر روی این مفهوم کار کرده است، توماس هابز[4] می باشد. در کتاب مشهور خود لوی یاتان منتشر در سال1651[5]، که به معنای غول یا هیولا است و نام جانوری در کتاب مقدس می باشد، به این مفهوم پرداخته است. منظور هابز هم از این نامگذاری این بود که یک حکومت غول پیکر از اجزای مفرد بسیاری در جامعه تشکیل شده است و ساختار این حکومت و نحوه تعامل حکومت و جامعه است که مهم می باشد. هابز قرار داد اجتماعی را حقوق فردی می داند که حکومت می بایست علاوه بر حق دفاع از شهروندان، به رسمیت بشناسد. توماس هابز حق شورش بر علیه قرار داد اجتماعی را نفی می کرد. این مفهوم بعدا توسط ژان ژاک روسو و جان لاک به قرار داد اجتماعی اضافه شد.

ژان ژاک روسو[6] در اثر بسیار مهم خود با نام "قرارداد اجتماعی یا مبانی حقوق سیاسی" [7]، نظریه حاکمیت مشروع[8] را مطرح می کند و از دموکراسی غیر مستقیم، بر اساس نظریه قرار داد اجتماعی، پشتیبانی می کند.

"قرار داد اجتماعی را می توان به این شکل مطرح کرد: هر کدام از ما تمام قدرت خویش را در اختیار یک قدرت کلی(حکومت) قرار می دهد و در مقایسه با بدن، همه ما امتیاز خاص فردی اعضای بدن را دارا خواهیم بود."[9]

پیر ژوزف برودون[10] که یک آنارشیست بود و اصولاٌ اولین کسی بود که این اصطلاح را برخود گذاشت، بر خلاف ژان ژاک روسو، نظریه قرار داد اجتماعی را نه بر اساس قدرت جمع، بلکه به عنوان قدرت و حقوق فرد، در ارتباط با فرد دیگر، مطرح می کند.

"قرار داد اجتماعی در واقع چیست؟ یک قرار داد بین حکومت ها و شهروندان؟ نه این طور نیست. اگر این را بپذیریم ادامه دهنده نظریه روسو خواهد بود. قرار داد اجتماعی قرار دادی است بین یک فرد و فرد دیگر، همان چیزی که جامعه را می سازد"[11]

جان راولز[12] در کتاب تئوری عدالت[13]، بر اساس تئوری بازی در علم ریاضیات، عدالت را آن چیزی می داند که افراد مسایل شخصی را کنار گداشته و به یک اشتراک همگانی دست یافته باشند.

فیلیپ پتیت[14] در کتاب خود به عنوان تئوری آزادی و حکومت[15]، قرار داد اجتماعی را مفهومی می داند که یک طرفش حقوق حکومت است و دیگر طرف آن حقوق مردم. و هردو نسبت به هم حقوقی دارند. فیلیپ پتیت بر این نظر اصرار می ورزد که کار حکومت نگهبانی از آزادی است و حکومت های استبدادی اصولا حکومت نیستند.

براساس آنچه در بالا گفته شد حقوق مدنی را می توان حقوقی بر اساس قرار داد اجتماعی تعریف نمود.

درجه بندی حقوق

آقای کارل وازاک، استاد حقوق از کشور چکسلواکی، که بعد از اشغال شوروی، در فرانسه ساکن شده بود، در سال 1979 پیشنهاد کرد که حقوق بر اساس اهمیت آنها به سه درجه تقسیم شوند. این تعریف به شکل بین المللی پذیرفته شد و امروزه بکار می رود.

حقوق مدنی از لحاظ درجه بندی، همانند حقوق بشر، از حقوق درجه اول محسوب می شود.حقوقی مانند حق کار، داشتن خانه، حق بهداشت، از حقوق درجه دوم هستند. و حقوقی چون حقوق جمعی مانند حق تعیین سرنوشت و حق محیط زیست از حقوق درجه سوم هستند.[16]

فرق حقوق مدنی با حقوق بشر

فرق حقوق مدنی با حقوق بشر یا حقوق طبیعی در این نکته است که حقوق بشر همراه با تولد یک انسان با او به وجود می آید و طبیعی است[17]، ولی حقوق مدنی بر اساس توافق یک ملت است و حقوق بشر همچنین جهانی است ولی حقوق مدنی با ساکنین یک محدوده سرزمینی معنا دارد. حقوق بشر یک قرار داد اجتماعی نیستند. به منطقه خاصی هم مربوط نمی شوند.

البته این به این معنی نیست که مفهوم حقوق مدنی جهانی نیست. حقوق مدنی جهانی است ولی به شکل جغرافیایی تعریف می شود. یعنی اینکه به شکل جهانی چنین مفهومی پذیرفته شده است ولی تعاریف منطقه ای دارد. مهمترین اتفاقیه بین المللی در مورد حقوق مدنی جهانی در سال 1966 بر اساس بیانیه حقوق بشر سازمان ملل نوشته شد[18].

قوانین حقوق مدنی می توانند نوشته شده باشند، یا از قوانین کشور دیگری اقتباس بشوند و یا از رسوماتی نتیجه شده باشند.

اهمیت حرکت های حقوق مدنی برای ایران

حقوق مدنی اگر شناخته شود و به طریق مناسب به کار گرفته شود می تواند بسیاری از تبعیض ها را از یک جامعه بردارد. مثال خوب آن هم حرکت حقوق مدنی در آمریکا بود؛ که به تبعیض های موجود در مورد سیاه پوستان آمریکا، پایان داد. خانم رزا پارک، یک روز در اتوبوس قبول نکرد که صندلی اش را به یک سفید پوست بدهد و این ابتدای حرکت مدنی سیاه پوستان آمریکا شد.

حرکت های حقوق مدنی، البته حرکت های صلح آمیز هستند. خشونت کشنده این حرکت ها می باشد. از دیگر خصوصیات این حرکت ها این است که زمان می برند و در طول این زمان رشد عمیقی در جامعه پیدا می کنند.

در ایران این حرکت های حقوق مدنی می تواند بسیاری حقوق را به ملیت ها بازگرداند. حکومت ها در مقابل خشونت، دست شان باز است و به بهانه امنیت ملی جنبش ها را سرکوب می کنند. ولی سرکوب کردن یک حرکت مدنی، در توانایی هیچ دولت و حکومتی در جهان نیست. مثال اش هم خانم آن سان سوچی رهبر حقوق مدنی برمه می باشد. ایشان با اینکه حبس خانگی شده اند ولی همچنان حضور دارند و شعله همچنان برپاست. حکومت ژنرال های برمه مجبور شد که به فرستاده ویژه سازمان ملل اجازه دهد که با ایشان ملاقات کنند. حکومت سرکوبگر برمه در سالهای اخیر بسیار تلاش کرد که حرکت ایشان را با بمب گذاری هایی مرتبط سازد و در نتیجه این حرکت حقوق مدنی را، حرکتی خشونت آمیز جلوه دهد و در نتیجه به راحتی این حرکت را سرکوب کند.

نافرمانی مدنی، اجتماعات اعتراض آمیز صلح آمیز و اعتصابات، همه گی می توانند کار ساز باشند. درست است که در ایران اعتصابات کارگری و در صنایع مختلف مخصوصا صنایع نفت به شدت سرکوب می شود ولی بازار را که می شود تعطیل کرد. همین بخش خصوصی ناچیز و سنتی می تواند پیام اعتراض آمیز بسیار محکمی، خطاب به حکومت ایران صادر کند.

به جای بمب گذاری و به قتل رساندن احتمالی افراد و همچنین دادن بهانه به حکومت ایران برای سرکوب بیشتر، می توان اجتماعات اعتراض آمیز را صورت داد. وضعیت ایران از رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی از این نظر بدتر نیست. در آن دوران رژیم آفریقای جنوبی بر مواد شیمیایی کار کرده بود که فقط به سیاه پوستان صدمه بزند و در صورت تجمع آنان، بتواند آنان را پراکنده سازد[19]. همچنان که جنبش حقوق مدنی آفریقای جنوبی، توانست آفریقای جنوبی را وارد دوره ای جدید کند، این امر در ایران هم میسر است.

حرکت های اخیر جنبش زنان در ایران، به خوبی نشان داد که حکومت ایران از لحاظ حرکت های حقوق مدنی بسیار آسیب پذیر است. بعد از بازداشت عده زیادی از زنان شرکت کننده در اعتراض بر علیه نابرابری های جنسیتی، در مدتی بسیار کمتر از آن چیزی که در خارج از ایران تصور می شد، حکومت ایران مجبور شد آنان را به قید وثیقه آزاد نمودند.[20]

منابع

[1] Civil Right
کلمه سیویل از کلمه لاتینی سیویز به معنای شهروندان گرفته شده است. در فارسی به حقوق مدنی ترجمه شده است. ترجمه لفظی آن حقوق شهروندان است.
[2]
اپیکور فیلسوف یونانی متولد 270 قبل از میلاد و وفات 341 قبل از میلاد. او غایت زندگی را خوشی و سرمستی، می دانست. مکتب فلسفی او به مدت 600 سال بر یونان تاثیر گذاشت.

[3] Social Contract Theory - Internet Encyclopedia of Philosophy
http://www.iep.utm.edu/s/soc-cont.htm#H1

[4]
توماس هابز فیلسوف انگلیسی 1679 – 1588. کتاب بسیار مهم ایشان لوی یاتان، تاثیر بسیار مهمی در فلسفه غرب گذاشت.

[5]
مصادف با شاه عباس دوم، شاه دوران صفوی. زمانی که هابس قرار داد اجتماعی را می نوشت ایشان به قندهار حمله می کرد.

[6]
ژان ژاک روسو فیلسوف و روشنفکر فرانسوی 1778- 1712. افکار او بر انقلاب فرانسه تاثیر مهمی گذاشت.

[7]The Social Contract, Or Principles of Political Right (1762(

[8] Popular sovereignty

[9] Jean-Jacques Rousseau, Oeuvres complètes, ed. B. Gagnebin and M. Raymond (Paris, 1959-95), III, 361; The Collected Writings of Rousseau, ed. C. Kelley and R. Masters (Hanover, 1990-), IV, 139.

[10]
پیر ژوزف برودون فیلسوف فرانسوی 1865- 1809. او اولین کسی بود که نام آنارشیست را بر روی خود گذاشت.

[11] Pierre-Joseph Proudhon, General Idea of the Revolution in the Nineteenth Century (1851).

[12]
جان راولز فیلسوف آمریکایی 2002- 1921. از مهمترین فیلسوفان انگلیسی زبان معاصر.

[13]A Theory of Justice, John Rawls, ISBN-10: 0674017722

[14]
فیلیپ پتیت فیلسوف و جرم شناس ایرلندی متولد 1945

[15] A Theory of Freedom and Government (1997) ISBN: 0198296428

[16] The International Dimensions of Human Rights ISBN:0313233942

جان لاک فیلسوف انگلیسی 1632-1704 بر این عقیده است.[17]

[18] http://www.ohchr.org/english/law/ccpr.htm

[19] http://www.crimelibrary.com/notorious_murders/mass/south_africa/2.html

[20]
در نوشتن این مقاله از ویکی پدیا استفاده بسیار شد. ویکی کلمه ای است که بومیان هاوایی به کار می برند و به معنای سریع می باشد و پدیا کلمه یونانی است به معنای دانش و اطلاعات عمومی.
.
http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page

بولتن ماهیانه نفت شماره1

2007-11-24T01:49:00.000Z

رضا وشاحی

اکتبر 2007

تهران تایمز[1] : فاز دوم بهره برداری از نفت دارخوین در ماه مارس آینده به بهره برداری می رسد.

هدف اصلی از این بهره برداری، افزایش تولید از 50 هزار بشکه به 160 هزار بشکه در روز می باشد. شرکت بزرگ نفتی ایتالیایی ایی ان آی و شرکت نفت ایران برای توسعه فاز اول و دوم این میدان نفتی، قراردادی به شکل بیع متقابل امضا کرده اند. متوقع است که این حوزه نفتی، 1.29 میلیارد بشکه نفت طی سی سال آینده تولید نماید. و سالانه 360 میلیون دلار فروش داشته باشد. حوزه نفتی دارخوین در 30 کیلومتری شمال خرمشهر و 100 کیلومتری جنوب شهر اهواز واقع شده است.

مارکت دی [2] : بلاروس میدان نفتی ایران را توسعه می دهد.

ایران و بلاروس در روز چهارشنبه قراردادی را به اعتبار 450 ملیون دلار، در مورد توسعه میدان نفتی نزدیک مرز عراق امضا کردند. طی این قرارداد میدان نفتی جفیره در 50 مایلی جنوب غربی شهر اهواز، روزانه 400 هزار بشکه نفت تولید خواهد کرد. شرکت نفتی دولتی ویتنام در این قرار داد سرمایه گذاری خواهد کرد. اهواز در استان نفت خیز خوزستان واقع شده است که مرکز درگیری های شدید در جنگ بین ایران و عراق بود. همچنین اهواز محل بمب کذاری های سال 6-2005 بود که ایران کشورهای خارجی را در دست داشتن در آن بمب گذاری ها متهم کرد.

اینترنشنال هرالد تریبون[3] : ارزش قرار دادهای نفتی ایران و چین به 20 میلیارد دلار رسید.

ایران بالاخره قرارداد نفتی خود با چین را نهایی کرد. مصطفی پور محمدی وزیر داخلی ایران در سخنان کوتاهی، در توضیح در باره این قرار داد در پکن گفت که "پروژه های بزرگی روی میز هستند"

پرس تی وی[4] : صنعت نفت ایران موفق به جذب 37 میلیارد دلار سرمایه گذاری شد.

وزیر نفت ایران گفت علی رغم تحریم آمریکا، ایران در دوسال گذشته موفق شد که 37 میلیارد دلار سرمایه گذاری در صنعت نفت را جذب کند. وقتی از وزیر نفت ایران سوال شد که ایران چگونه فشار دولت آمریکا بروی دولت های سرمایه گذار در صنعت نفت ایران را حل نموده، وزیر نفت ایران پاسخ داد که این مشکل آن کشورهاست و به ما ربطی ندارد.

تهران تایمز[5] : طرح تهاجمی توسعه گاز ایران.

حوزه گاز جنوبی می تواند روزانه بیش از 400 ملیون متر مکعب گاز تولید کند. که نصف این مقدار می تواند صادر شود. ایران طرح هایی برای صدور گاز به امارات متحده، پاکستان و هند دارد.

تهران تایمز[6] : هند از معامله خط لوله گاز بین ایران و هند دست نمی کشد.

این روزنامه به نقل از روزنامه هندی ایندیا تایمز گزارش کرد که قرارداد اتمی اخیر بین هند و آمریکا، تاثیری بر خط لوله گاز بین ایران و هند نخواهد داشت. ایران هشدار داده در صورتی که هند وارد این معامله نشود، معامله چند میلیارد دلاری را با کشور پاکستان را نهایی خواهد کرد. در صورت نهایی شدن این قرار داد با کشور هند، خط لوله گازی به طول 2600 کیلومتر بین ایران و هند به قیمت 7.4 میلیارد دلار، تا سال 2010 احداث خواهد شد.

خبرگزاری بحرین[7] : ایران طی پنج سال آینده به بحرین گاز صادر خواهد کرد.

عبدالحسین میرزا وزیر نفت و گاز بحرین گفت اگر گفتگو ها خوب پیش برود، ایران در سال 2012 شروع به صدور گاز به بحرین خواهد کرد. دو طرف در حال مطالعه بهترین راه برای خرید می باشند، که در ان بحرین بجای پرداخت پول به ایران در ازای خرید گاز، از طریق شرکت های بین المللی در صنایع نفت ایران سرمایه گذاری کند و یا مستقیماٌ از ایران گاز بخرد.

تهران تایمز[8] : ترکیه علی رغم مخالفت های آمریکا، از قراردادهای انرژی با ایران دفاع کرد

کشور ترکیه قصد دارد 3.5 میلیارد دلار در صنایع گاز ایران سرمایه گذاری کند. تحلیلگران می گویند ممکن است بخشی از این گاز به مصرف ترکیه برسد و بخشی دیگر به اروپای غربی منتقل شود. علی رغم انتقادهای آمریکا، قرار است آقای حلمی گلر وزیر انرژی ترکیه ماه دیگر با همتای ایرانی خود دیدار کند و ایران و ترکیه قرار داد عمده ای را در زمینه انرژی امضا کنند.

[1] http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=152901

[2] http://www.market-day.net/article_93882/20070906/Iran-Belarus-to-develop-Iranian-oil-field.php

[3] http://www.iht.com/articles/ap/2007/09/14/business/AS-FIN-China-Iran-Energy.php

[4] http://www.presstv.ir/detail.aspx?id=23375&sectionid=351020103

[5] http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=153410

[6] http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=153325

[7] http://english.bna.bh/?ID=62461

[8] http://www.tehrantimes.com/index_View.asp?code=153655

Recent Suppression of Ahwazi Arabs by the Iranian Regime

2007-09-24T13:26:00.001Z

By Reza Washahi

Recently the Iranians hanged three Ahwazi men and did not announce it till two days later. The execution came just after three days of visiting by Mr Louis Arbour, U.N. High Commissioner for Human Rights.

The Iranian Government again ignored the international community, including UN and EU, and their calls for stopping the execution of Ahwazi Arab prisoners. The trial lasted only one day without any legal representation. This is very typical and proves the arbitrary nature of trials in Iran.

Mohammad Ali Nawaseri was in prison since 2000, but the Iranian government accused him of being in charge of a bombing in 2005. He was hanged along two brothers, Mohammad Reza Sawari and Jafar Sawari. Their lawyer Mohammad Saleh Nikbakht said they were not involved in armed struggle at all.

With this recent execution, the number of known executed Arab men, alleged by Iranian government of involvement in bombing, reaches 15. More warning signs came in the statement of Prosecutor Musa Piriai: "Some others involved in the bombings are on the waiting list to be hanged”, which means the Iranian government is going to execute anybody who is opposing the government by charging them with being involved in bombings in Ahwaz.

Sarah Leah Whitson, director of the Middle East and North Africa division at Human Rights Watch said “One of the wonders of the Iranian Judiciary is that it can accuse a person of carrying out bombings while he’s in prison,” said Whitson. She added “That lays bare the arbitrariness of his conviction.”[1]
Being on of those nations who have got resources but are not benefiting from it, Ahwazi Arabs are some of the poorest people in the world. According to a recent British Petroleum (BP) report, Ahwaz has the second largest oil reserves in the world. Ahwaz gas reserves are also huge. Ahwaz is able to meet the increased demand of Europe’s gas, for at least 600 years.

But people are so poor that they have to find the food in the bins. If you go late after the market is closed in cities of Ahwaz, Mashour, Abadan and others, you will see Arab people who are looking for remains of food in bins. They do not have healthy water, as result of oil industry, pollution are everywhere. Unemployment is rocketing up. More than 20% are unemployed. The major oil companies are not allowing Arabs to work there because of a secret order from Tehran banning Arabs from most government jobs. In Soviet Union style and the State run economic of Iran more than 85% of jobs are connected to the government, so being Arab means no job and no money.

Cultural pressure in recent months increased. The Iranian government shut down an Arabic bookshop, and they arrested many of them. Ahwazi Arab in general cannot practice their culture, ancient Arabic Music of Ahwaz, “Howeyzeh system” which remains of golden age of Mesopotamia area, extended to Ahwaz, is banned. Arabic dress which is one the oldest tradition cloth in the world is banned. Arabic language, which is the fifth language spoken by the peoples of the world is also banned. It is Loughery that Iranian government always accusing Canadian and US of not treating well, their own indigenous people.

A recent UN resolution[2] is great hope for indigenous people like Arabs of Ahwaz, it states that: “The Declaration on the Rights of Indigenous Peoples calls on countries to give more control to tribal peoples over the land and resources they traditionally possessed, and to return confiscated territory, or pay compensation.”

Every year, huge area of land is confiscated from indigenous tribes of Ahwazi Arabs, Oil and agricultural land of the Arabs is taken from them. The other joke about Iranian foreign policy is that Iranian government always appears in international community as defenders of Arab lands in Israel- Palestinian conflict, while always confiscate Ahwazi Arab land.

Ahwazi Arabs lost their political authority after Reza Shah, who was thinking Aryan blood is pure and above all nations, annexed the Ahwaz to Persia in 1925. Reza Shah changed all the Arabic names to Persian names. He even changed the name of Persia to Iran, After Dr. Hjalmar Schacht, the Nazi Economics minister, commented on the Aryan origin of Persians, Reza Shah's ambassador in Germany encouraged him to issue the above mentioned decree asking all foreign delegates to use the word "Iran" (meaning "Land of the Aryans") instead of "Persia" in formal correspondence[3]. He displaced Arab tribes and killed many Arabs. His assimilation policy forced the integration of Ahwazi Arabs and is still practiced till this day. In 1941 the British moved Reza Shah from power as he finally became an ally of Hitler.

[1] http://hrw.org/english/docs/2006/11/11/iran14560.htm

[2] http://news.bbc.co.uk/1/hi/in_depth/6993776.stm

[3] The History of Iran, Elton Daniel, p.3

آیا مبارزه مسلحانه امروزه کاربردی دارد؟ وآیا در خدمت اهداف جنبش اهواز می باشد؟

2007-09-05T13:23:00.001Z

رضا وشاحی

این مسئله بسیار مهم است چون می تواند موجب اتحاد، یا عدم اتحاد ما اهوازی ها بشود. می تواند ما را به موفقیت نزدیک کند یا دور کند. مبارزه مسلحانه، در بعضی کشورها برای مثال کوبا، موجب بر افتادن حکومت شده و البته کار مسلحانه، کار انقلابی است. انقلاب هم نتیجه اش، عموماٌ بر عکس خواسته های انقلاب کننده گان بوده است. برای مثال انقلاب ایران که با هزاران امید و آرزو شکل گرفت، نه تنها گره ای باز نکرد بلکه به مشکلی جدیدتر یعنی دخالت مستقیم مذهب در حکومت هم منجر شد. پس دلیل اول برای رد مبارزه مسلحانه همین رابطه منطقی بین گزاره های فوق است[1].

نکته دیگر که باید به گزاره های دلیل اول افزود این است، که مبارزه مسلحانه، روح دموکراسی را نفی می کند. چرا که به علت شرایط امنیتی، گروه مسلحانه می بایست به شکل آهنین اداره شود. و " شکل آهنین" و بی چون و چرا و در واقع غیر دموکراتیک، بعضاٌ نمی تواند حامی دموکراسی باشد و الگویی برای دموکراسی باشد و این هم دلیل دیگری است که انقلاب ها، در پایان به بیراهه می روند. طبعاٌ هر ملتی حق دفاع از خود را دارد و این حق مسلم و قطعی است. بحث ما در مورد شرایط کنونی است. که آیا مبارزه مسلحانه در مرحله فعلی به جنبش اهواز کمک می کند و مسئله مهم دیگر این است که آیا ما در این مسئله مبارزه مسلحانه، از امکانات، همانند طرف مقابل ما یعنی حکومت ملاها برخوردار هستیم؟ آیا وارد مسابقه ای نخواهیم شد که طرف مقابل هم در آن تجربه و هم امکانات بیشتری دارد؟ و در عین حال باید در نظر داشت که دشمن ما صاحب رسانه های قوی است که می تواند با پروپاگاندا و تبلیغات خود وجهه جنبش ما را در جهان مخدوش کند و ما را به عنوان خشونت طلب و تروریست معرفی کند در حالی که ملت عرب اهواز سالیان درازی است که خود قربانی خشونت است.

دلایل دوم این است که تاکنون ثابت شده، ملاها در سرکوب گروه های مسلح موفق بوده اند. دلیل دوم در واقع دلیلی تاریخی است. ملاها از ابتدای قبضه کردن قدرت با شورش ها و همزمان با جنگ مواجه شدند. مثال مهم اش مجاهدین و درگیری آنها در سال 1360 است. که با وجود داشتن نزدیک به نیم ملیون (و حتی تا یک ملیون نفر هم گفته اند) عضو مسلح و سابقه مخفی کاری و تجارب چریکی از دوران مبارزه با ساواک شاه، کاری از پیش نبردند. می شود گروه های مختلفی را مثال زد که خیلی زود متلاشی شدند.
نتیجه این برخوردهای مسلحانه از بین رفتن تعداد زیادی کادرهای سازمانی مخالف جمهوری اسلامی بود که شاید می شد خیلی بهتر از آنها استفاده کرد. این موفقیت حکومت اسلامی در سرکوب گروه های مسلح در دو نکته است. یکی اینکه نظام آنها نظامی مذهبی است و براحتی می توانند توده نا آگاه را با توسط به شعارها و احساسات مذهبی تحت عنوان سپاه و بسیج سازماندهی کنند. و نکته دیگر اینکه از یاد نبریم آنها خودشان انقلابی بوده اند و در طول زمان شاه زندانی بودند و به این دلیل هم راه شکنجه کردن را خوب می دانند و در کل می دانند چطور می شود جلوی یک انقلاب را گرفت و در قساوت و اعدام و شکنجه هم نشان داده اند که از بدترین رژیم ها هستند. مثال اش هم اعدام های دهه شصت است. و به این اضافه کنید دشمنی تاریخی فارس ها با عرب ها. نمونه اش پلمپ کردن کتاب فروشی اشراق در اهواز بود که فقط کار فرهنگی می کرد و فعالیت سیاسی نداشت. منظور اینکه حکومت ایران در مورد عرب ها، دولت ایران با بی رحمی بیشتری رفتار می کند.

دلیل سوم تغییر جهان است. جهان دیگر مبارزه های مسلحانه، را تاب نمی آورد. و ریشه های این امر در دهه های شصت شکل گرفت. برای مثال سازمان عفو بین الملل که مخالف هر گونه خشونتی بود، در مبارزه برای آزادی نلسون ماندلا شرکت نکرد[2]، به این دلیل که نلسون ماندلا را برای جمع آوری سلاح گرفته بودند. این منش سازمان عفو بین الملل در طول چند دهه اخیر کم کم گسترش یافت. سازمان عفو بین الملل، همراه با اکسفام و دیگران در آخرین طرح های که برای مبارزه با خشونت انجام داده، تنظیم قرارداد بین المللی کنترل سلاح است که عمدتاٌ به منظور جلوگیری از رسیدن سلاح به گروه های مسلح و انقلابی در کشورهای مختلف طرح شده است. این طرح با حمایت سازمان ملل و بسیاری کشورها روبرو شده است و به زودی به شکل قانون بین المللی درخواهد آمد.

نکته مهمی که در تاریخ معاصر ما روی داد واقعه 11 سپتامبر و حمله به برج های نیویورک بود که همه چیز را تغییر داد. بعد از آن گروه های مسلح مختلفی به این نتیجه رسیدند که سلاح هایشان را بر زمین بگذارند یا به مذاکرات سرعت بیشتری بدهند و از راه دیپلماتیک و گفتگو وارد شوند. مثال اش ارتش جمهوری خواه ایرلند شمالی است که حاضر شد سلاح هایش را در برابر ژنرال جان دی چاستلین کانادایی که به منظور نظارت بر این امر انتخاب شده بود، را قطعه، قطعه کرده و نابود کنند[3]. در سال های اخیر بارها و بارها اعضای مختلف شین فین، شاخه سیاسی ارتش جمهوری خواه ایرلند شمالی، گفتند که دست آوردهایی را که از وقتی سلاح ها را زمین گذاشتند و وارد پروسه سیاسی شدند، بدست آوردند، از تمام دوران مبارزه مسلحانه شان بیشتر بوده است.

در بمب گذاری اتوبوس سپاه در زاهدان در سال گذشته، با وجود اینکه نه بمب گذاری انتحاری بود و نه کسی غیر از اعضای سپاه کشته شد، بان کی مون[4]، دبیر کل سازمان ملل آن را محکوم کرد. شورای امنیت سازمان ملل هم طی بیانیه ای آنان را تروریست خواند و بمب گذاری را محکوم کرد. در این بیانیه تصریح شده است که اعضای شورای امنیت بر این ضرورت تاکید دارند که " زمینه سازان، سازمان دهندگان و مسببان این حادثه تروریستی، همانند همه حملات تروریستی، به دست عدالت سپرده شوند" [5] خب همه ما از مظلومیت ملت بلوچ خبر داریم.

همه اینها حاکی از تغییر شرایط جهانی در مورد مبارزه مسلحانه است. مثال دیگر پ ک ک است که اتحادیه اروپا آنها را به عنوان تروریست می شناسد. در حالی که از وضعیت بد کردستان ترکیه همه باخبریم. در اصل پ ک ک وجهه مبارزات آن منطقه را مغشوش کرده است. کودتای حماس و اعدام هایش در غزه را همه محکوم کردند. چچنی ها که بسیار بر حق بودند وجهه بین المللی خود را، از دست دادند. بمب گذاری های بانک ها و مکان های عمومی در اهواز به وجهه حرکت مسالمت آمیز و برحق اهواز ضربه بدی ضد.

این سه دلیل عمده به ما نشان می دهند که مبارزه مسلحانه و خشونت آمیز استراتژی موفقی نیست. جهان البته هنوز از انقلاب ها حمایت می کند، اما انقلاب های نارنجی و مخملی، که در اصل انقلاب های بدون خشونت هستند که بنظر بهتر است آنها را اصلاحات عمده و اساسی نامید. یکی از دلایلی که مردم در جاهای مختلف برعلیه جنگ عراق تظاهرات گسترده کردند، این بود که دیگر مردم جهان از جنگ ها و خشونت خسته شده اند و خواستار استفاده از راه های دیگر هستند. و البته تظاهرات ضد جنگ عراق به معنای دفاع از حکومت دیکتاتوری صدام حسین نبود.

پس بنابراین باید به دوستان و برادران و خواهرانی که طرفدار مبارزه مسلحانه بوده و برای رسیدن ملت عرب الاهواز به اهداف و نیل به حقوق حقه خود مبارزه مسلحانه را مطرح میکنند باید پرسید که اولاً باید برای ملت الاهواز توضیح دهند که چرا و چگونه معتقدند که این شیوه مبارزه موفق خواهد شد؟
چرا تا حالا یک صفحه توضیح و یا تحلیل و یا دلیل و برهانی هم در این مورد نوشته نشده است؟ و آیا آنها مسئولیتی در قبال ملت اهواز دارند؟ و آیا اصولاً قبول دارند که قضاوت و طرز برخورد افکار عمومی جهان برای ما مهم است؟

با توجه به اینکه همه میدانیم امروزه یکی از مهمترین و بزرگترین عوامل پیروزی برای هر نهضت و یا جنبشی، تاًثیر مثبت بر روی افکار عمومی جهان و کسب پشتیبانی افکار عمومی جهانی است، آیا دوستان اهوازی که پشتیبان مبارزه مسلحانه هستند، میتوانند ثابت کنند که عمل آنان، در شرایط فعلی برای ملت محروم ما پشتیبانی و طرفداری بین المللی کسب خواهد کرد و نه بالعکس؟؟؟

[1] On Revolution By Hannah Arendt Published 1965 Viking Press

[2] Amnesty international By Deena Banks Published 2004 Gareth Stevens

ISBN 0836855264

[3] IRA guns: The list of weapons
http://news.bbc.co.uk/1/hi/northern_ireland/4284048.stm

[4] http://www.bbc.co.uk/persian/iran/story/2007/02/070216_he-iran-zahedan.shtml

[5] http://www.radiozamaneh.org/news/2007/02/post_862.html

بحث حقوقی مبارزه مسلحانه در قوانین بین الملل

2007-09-05T12:36:00.000Z

رضا وشاحی

این درست است که در بند سوم عهدنامه 3246 مجمع عمومی سازمان ملل در تاریخ 29 نوامبر سال 1974 از انواع مبارزه ملت های که تحت قیومیت و استعمار یا به هر شکلی تحت استیلا بوده، برای آزاد سازی و از جمله شکل مبارزه مسلحانه دفاع کرده است، ولی دو نکته خیلی مهم در این مطلب نهفته است[1].

نکته اول اینکه ملت تحت استیلا می بایست ثابت کنند که تحت قیومیت یا استعمار، تبعیض نژادی و اشغال هستند و جهان را از وضعیت خود آگاه کنند.یعنی باید کار سیاسی بسیاری انجام داد. که این در مورد اهواز انجام نشده است. و تازه در ابتدای راه هستیم. به معنای دیگر ما باید اهواز را بر روی نقشه سیاسی جهان بیاوریم و فقط نقشه جغرافیایی جهان کافی نیست. در حال حاضر جهان در بهترین حالت، مردم اهواز را اقلیتی محروم که از حقوق خود محروم شده است می شناسد. در هیچ مدرک بین المللی تاکنون از اهواز به عنوان یک منطقه تحت اشغال یا مستعمره، متاسفانه نام برده نشده. ما می بایست این مطلب را به جهان ثابت کنیم[2].

و نکته دوم این است که در حقوق هر ماده ای متمم های خود را دارد و با توجه به تاریخ قدیم تصویب این ماده در بیش از سه دهه پیش و تغییر شرایط جهان در طول این مدت، می بایست همانند هر اصل حقوقی دیگری، در پرتو شرایط جدید و متمم های آن توصیف شود. اصولاٌ این اصل در زمان جهان دوقطبی نوشته شده و در دورانی که گروه های چریکی با ایدئولوژی مارکسیست- لنینیستی[3] فراوانی در جهان در حال فعالیت بوده اند و فرهنگ مبارزه مسالمت آمیز و همچنین راه کارهای بین المللی آن چندان شناخته و تعریف نشده بود. ما الان در دوران بعد از جنگ سرد و خصوصاٌ بعد از واقعه 11 سپتامبر هستیم. راه کارهای بسیاری هم برای بدست آوردن حقوق ملت ها، بدون مبارزه مسلحانه، تعریف و تجربه شده اند.

مهمتر از اینها، پیش نویس جدیدی است که به منظور تجدید نظر در وظایف سازمان ملل[4] که در سال 2005 در اجتماع رهبران جهان نوشته شد، و در آن هیچ اشاره ای به مبارزه مسلحانه و حق استفاده از آن را نکرده است. و اصولاٌ در این پیش نویس هر گونه عمل تروریستی، توسط هر کسی و در هر مکانی و به هر منظوری محکوم شده است.

مثال دیگرعهدنامه صادره در سال 2005 از طرف کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل، در مورد فلسطین ، اگرچه باز بر حق تعیین سرنوشت فلسطینی ها تاکید شده و از تمامی اعضای سازمان ملل و قسمت های مختلف سازمان ملل خواسته که از این حق مسلم مردم فلسطین حمایت کنند، ولی در این قطعنامه هیچ گونه اشاره ای به حق مبارزه مسلحانه نشده است. در صورتی که در دهه های پیش، در قطعنامه های مشابه، این حق برای همواره گنجانده می شد. آقای صائب عریقات در مصاحبه ای، این عمل را تغییر نگرش جهان به مبارزه مسلحانه تعبیر کرد.

سازمان ملل تاکنون تعریفی برای تروریست پیدا نکرده است وعلتش این است که نمی شود همه را در یک طبقه جا داد. ولی دلایل بسیاری را می توان پیدا کرد که سازمان ملل مبارزات مسلح را حمایت نکرده است مانند مبارزات مسلحانه تامیل و کلمبیا. بیشترین ملتی که در دنیا سعی کرده اند، دلایل حقوقی در پشتیبانی جنبش مسلحانه خود پیدا کنند، تامیل ها هستند. ببرهای تامیل ها بعد از قتل وزیر خارجه تامیل، آقای لاکشمن کادیرگامار، توسط اتحادیه اروپا، از ورود به کشورهای عضو اتحادیه اروپا منع شدند[5]. و در 26 سپتامبر 2006 اتحادیه اروپا آنها را رسماٌ وارد لیست تروریست، اتحادیه اروپا کرد[6]. و کوفی عنان دبیر کل وقت سازمان ملل خود شخصاٌ درخواست کرد که برای مسافرت های ببرهای تامیل در جهان محدودیت ایجاد شود[7]. استدلال بسیار ساده این است که اگر مبارزه مسلحانه مجاز بود، این شرایط برای سازمان انقلابی تامیل به وجود نمی آمد.

سازمان عفو بین الملل بعنوان سازمانی بین المللی که بسیاری از قوانین مهم را به سازمان ملل را پیشنهاد داده و تصویب شده اند، مانند قانون جهانی منع شکنجه، همواره در بیانیه هایش در مورد هر درگیری مسلحانه، دو طرف درگیری را خطاب قرار می دهد و از دو طرف می خواهد که به راه های سیاسی و دیپلماسی برگردند.

حالت هولوکوست و کشتار جمعی، مثل رواندا و بوسنی و امروزه دارفو، بحران های بین المللی است و از مرزهای یک کشور و از یک منطقه بسیار فراتر هستند و ما در مورد شرایط عادی صحبت می کنیم که مردمی تحت سرکوب هستند، مستعمره شده اند و حقوق شان ضایع شده است. از لحاظ حقوقی این دو باهم فرق دارند و دو مفهوم مختلف هستند. منظور من البته از "عادی" به معنای ایده ال نیست و من فقط در مقایسه با هولوکوست و برای روشن شدن مبحث، بکار می برم.

جهان بعد از یازده سپتامبر عوض شده است، حتی آقای پروفسور لیاقت علی خان، استاد حقوق بین الملل که خود شخصاٌ حامی مبارزه مسلحانه است، به این نکته در مقاله اش[8] به خوبی اشاره کرده است.

اصولاٌ تجربه تاریخی نشان داده است که حقوق از طریق مبارزات مدنی و مسالمت آمیز بیشتر به دست آمده، تا از طریق مبارزات مسلحانه. مثال خوب اش هم حرکت ببرهای سیاه مالکوم ایکس و جنبش حقوق مدنی مارتین لوتر کینگ است. هر دو برای حقوق سیاهان آمریکا مبارزه می کردند. ببرهای سیاه راه مسلحانه را انتخاب کردند و مارتین لوتر کینگ راه مبارزه مسالمت آمیز. بعد ها معلوم شد سازمان پلیس فدرال، اف بی آی زمان آقای جی ادگار هوور، رییس مشهور این سازمان، هم ببرهای سیاه را به خشونت سوق داد و بعد هم آنها را سرکوب کرد. ولی جنبش حقوق مدنی مارتین لوتر کینگ، که مسالمت آمیز بود، موفق شد. در همان زمانی که ببرهای سیاه سازماندهی مسلحانه پیدا می کردند، مارتین لوتر کینگ فریاد می زد که یک خواب و یک رویا دارم[9].

این درست است که مبارزه مسلحانه احساسات را ارضا می کند و به غلیان در می آورد. و این باز درست است که در گذشته بعضی کشورها از طریق مبارزه مسلحانه تشکیل شدند. ولی این هم درست است که شرایط جهانی تغییر کرده و باید به این عامل بسیار مهم توجه کرد. خطای محاسبه گاهی جبران ناپذیر است.

[1] Importance of the universal realization of the right of peoples to self determination and of the speedy granting of independence to colonial countries and peoples for the effective guarantee and observance of human rights
http://domino.un.org/UNISPAL.NSF/9a798adbf322aff38525617b006d88d7/c867ee1dbf29a6e5852568c6006b2f0c!OpenDocument

[2] UN Law/fundamental Rights: Two Topics in International Law By Antonio Cassese, Published 1979 Martinus Nijhoff Publishers, ISBN 9028608281
[3] Guerrilla Warfare and Marxism: A Collection of Writings from Karl Marx to the Present on Armed By William J. Pomeroy, Published 1968 International Publishers, Original from the University of Michigan

[4] Revised draft outcome document
http://www.un.org/ga/59/hlpm_rev.2.pdf

[5] EU bans Tamil Tigers over murder
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/4287608.stm

[6] EU adds Tamil rebels to its list of banned terrorist groups
http://www.iht.com/articles/2006/05/30/news/srilanka.php

[7] UN seeks Tamil Tiger travel ban
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/south_asia/4253745.stm

[8] http://baltimorechronicle.com/2005/091605AliKhan.shtml

[9] http://www.americanrhetoric.com/speeches/mlkihaveadream.htm

Water crisis in Ahwaz

2007-08-10T23:48:00.001Z

By Reza Washahi

Although Ahwaz has huge water resources (about 33% of Iran’s total), the region is suffering from a water crisis. Lack of pumping stations and equipment, coupled with the increase in population due to the huge immigration encouraged to reduce the Arab population, have made demands that have overstretched local resources.

A local man in a phone call told me that the water is not healthy and in a city like Abadan people have to buy water. A few years ago there were clashes between Iranian forces and residents over the salty water of Abadan.

The Iranian government has announced contracts for the sale of Ahwaz’s water to Kuwait. This is further evidence that the Government does not care about the basic needs of the Ahwazi Arabs. Through the sale of precious resources like water and oil they create a scorched land.

Alongside the selling of water the Iranian government continues to redirect Ahwaz’s water from its sources and take it to other cities like Isfahan. They also make huge dams which, it is sometimes said, constitute a threat to the Arabs in that they can blast dams over their heads or put more pressure on them by stopping the water flowing to their farm lands.

Another problem is that the region is heavily polluted by the heavy oil industry and water needs more treatment to be fit to drink. This means more investment is needed. Some villages report that their children’s teeth have turned yellow as a result of too much cchlorine in the water.

Rural people like the marsh Arabs whose lives are based on hunting and fishing are in great danger. According to a report published last year by some researchers, in one small village there were 10 cases of pregnant women losing their baby.

A Sabiani (Mandaic) man told me that water is not clean like it used to be as in Mandaeism they had a daily baptism in flowing water. “We can see it is polluted, its colour has changed and it smells bad.”

The question is why do people who have 15% of the world’s oil and 33% of Iran’s water not have healthy water?

Iranians claiming Bahrain as their province

2007-07-31T15:17:00.000Z

By Reza Washahi

27/07/2007

The latest Iranian government statement issued by Hossian Shariat Madari, a high-ranking Iranian official and editor of the ultra right wing Keyhan paper, which claims that Bahrain is just another province of Iran, has highlighted again the Iranian desire to invade neighbouring countries.

In response many Bahrainis went on to the streets with Iranian flags painted with the Nazi symbol and shouted “Iran leave us alone.” It is well known that the Iranian government is investing hugely in the Bahraini Shia majority to establish Islamic government and destabilise this island...

The event displayed so much tension that the Iranian foreign secretary, Manochehr Motaki, went to Bahrain to calm the situation.

A few months ago, the former Iranian Consul General in Dubai, Adel Assadinia, in an interview with the Sunday Telegraph, warned that Iran has lots of sleeping cells in Arab countries. He also said:
“Were America or Israel to attack Iran, such cells would be instructed to foment long-dormant sectarian grievances and attack the extensive American and European business interests in wealthy states such as Dubai and Saudi Arabia. Such a scenario would bring chaos to the Gulf, one of the few areas of the Middle East that remains prosperous and has largely pro-Western governments.
“Allegations of Iranian agents operating in the Gulf have surfaced before, but it is rare for them to be spelt out in detail by a former regime official. Mr Assadinia named a hospital in Dubai - which The Sunday Telegraph has not identified for legal reasons - as one place where many doctors and nurses also worked for Iranian intelligence.”
The Iranian threat to Bahrain is like the former Iraqi leader Saddam Husain’s threat to Kuwait, which one day he carried out when he surprised the world by attacking Kuwait.
Another interesting point is that Hossian Shariat Madari who is an ultra Islamist and who is alleged to have been present and taking part during various Iranian intelligence service interrogations of political activist in Tehran is banging on the same drum as other right wing Iranian royalists. This shows that there is not much difference between Iranian Islamist extremists and royalists when it came to invading neighbouring countries.
In fact the Islamic government of Iran for nearly thirty years have always insisted that Iranians share the same blood as Aryans and Germans.
Also Hossian Shariat Madari accused Britain of separating Bahrain from Iran. All this shows that the presence of international forces is obviously necessary in the Arabian Gulf. Without them Kuwait would still be in the hands of Saddam Husain, as Ahwaz is still occupied by Iranian forces.

اهواز و اعترافات پانزده ملوان بریتانیایی

2007-04-16T23:05:00.000Z

رضا وشاحی

بازداشت پانزده نفر خدمه بریتانیایی در آب های عراق، بار دیگر اهمیت آب راه شط العرب و منطقه اهواز ، جنوب عراق و در کل تمام خلیج عربی را گوشزد می کند.

مردان عرب اهوازی که در کانال تلویزیون دولتی حکومت ایران ظاهر شدند و به ارتباطات خود با کشورهای خارجی و فعالیت در بمب گذاری اعتراف کردند، همه گی حالت خسته و عصبی داشتند وچشم هایشان فروغ خود را از دست داده بود، نه علامتی از زندگی بود در چهره شان و نه لبخندی.همه اینها نشانه شکنجه های فیزیکی و روانی بر روی آنها بود.

این اولین باری نیست که حکومت ایران نمایش شو سیاسی اعترافات تلویزیونی به راه می اندازد، بعد از انقلاب سال 1357 بسیاری از رهبران سیاسی، اعضا و حمایت کنندگان آنها، بر روی صفحات تلویزیونی ظاهر شده و به آنچه حکومت ایران می خواست اعتراف کردند.

تحت فشارافزاینده بین المللی، حکومت ایران پانزده ملوان بریتانیایی را آزاد نمود. حکومت ایران که از آزادی آنها هیچ چیزی به دست نیاورده بود و حتی پنج عضو اطلاعات ایران که در شهر اربیل در شمال عراق بازداشت شده بودند آزاد نشدند، مجبور شدند آزادی آنها را به عنوان عفو اسلامی یا هدیه عید پاک به مردم بریتانیا جلوه بدهند و دروغی هم بگویند که دولت بریتانیا نامه عذر خواهی نوشته ولی هرگز آن را منتشر نکنند...

این روزها ملوانان بریتانیایی که آزاد شده اند، در مصاحبه های مختلف ماجرای بازداشت ونحوه رفتار ایرانیان را بازگو می کنند، که چگونه در سلول های انفرادی نگاه داری شدند، از کمبود خواب و شکنجه فیزیکی و روانی صحبت می کنند. همه اینها برای آنهایی که فضای سیاسی ایران را می شناسند؛ موارد آشنایی است.

باید گفت که این پانزده خدمه بریتانیایی خوش شناس هستند که آزاد شدند. اکثر کسانی که در ایران در اعترافات تلویزیونی شرکت می کنند، اعدام می شوند. بسیاری از فعالان حقوق بشر اعترافات تلویونی در ایران را به عنوان علامت خطری جدی و نقطه غیر قابل بازگشت در نظر می گیرند، به این معنا که بعد از اعتراف در تلویزیون، آنها، حکومت ایران دیگر آنها راعفو نخواهند کرد.

شکی نیست که اعترافات نیروهای بریتانیایی که از تلویون دولتی ایران پخش شد، در طولانی مدت به حکومت ایران ضرر بیشتری خواهد زد. حکومت ایران سابقه طولانی در گروگان گیری دارد، مانند حمله به سفارت امریکا و همچنین گروگان گرفتن کودکان اهوازی در زندان کارون. در عین حال خبرهای دخالت و فعالیت ایران در عراق افزایش می یابد.

این ماه 83 سال می شود که اهواز قدرت سیاسی خود را از دست داد. اهواز از اینگونه اعترافات متحمل رنج های بسیاری شده است. شاید که بزودی جریان اصلی شط العرب به مسیر درست خود باز گردد.

دانشگاه اربیل؛ نهادی برای مدرن شدن کردستان عراق

2007-04-16T23:02:00.000Z

نيما تمدن

عباس ولی، استاد پيشين علوم سياسی در دانشگاه های بريتانيا و استاد و رييس «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» به رادیو فردا می گوید که کردستان عراق در شرايطی در حال رشد و توسعه است که روند نهادينه شدن ارکان سياست يا حکومت داری در اين منطقه وجود نداشته است.

دکتر ولی، اکنون دو سال است که به کردستان عراق آمده و رياست دانشگاهی را به عهده دارد که پيشتر مشابهی در اين منطقه نداشته است؛ «دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)» که تدريس در آن به زبان انگليسی است و از چند ماه قبل کارش رسما آغاز شده است.
وی که از کردهای متولد مهاباد در استان آذربايجان غربی ايران است می گويد که ايده شکل گيری اين دانشگاه از سوی مقامات حکومت فدرال کردستان عراق مطرح شد.

به گفته دکتر ولی، هم اکنون از چهار منطقه کردستان، يعنی مناطق کردنشين عراق، ايران، ترکيه و سوريه دانشجويانی در حال تحصيل در اين دانشگاه هستند.

رييس دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)، شکل گيری اين نهاد آموزشی و آکادميک را با حضور استادانی که از کشورهای غربی به اربيل آمده اند، سرآغاز حرکتی برای «مدرنيزه کردن و ايجاد اصلاحات در منطقه کردستان عراق» می داند.
منطقه ای با ثبات در کشوری جنگ زده

چهار سال پس از آغاز جنگ عراق، نگاه اغلب رسانه ها به سوی بخش های ناآرام و پر تنش اين کشور متمرکز است؛ مناطقی که به شکل عمده در نواحی مرکزی يا نيمه جنوبی اين کشور جای دارند.
اما در همين مقطع زمانی چهار ساله، در بخش شمالی عراق و به طور مشخص سه استان کردنشين اين کشور، آرامش نسبی برخوردار بوده و زيرساخت های اقتصادی با تکيه بر سرمايه گذاری خارجی در حال شکل گيری است.

دکتر عباس ولی، ضمن قبول کاستی هايی در جامعه و فرهنگ کردستان عراق می گويد: مقامات حکومت فدرال کردستان خود به اين کمبودها واقف و معترف اند. مهمترين و اصلی ترين کمبود در اين منطقه، نبود نيرو و کادر متخصص است که اين خود، ميراثی بازمانده از دوران حکومت بعث در عراق است.
با تداوم توسعه اقتصادی در کردستان، افزايش دستمزد ها و به تبع آن تورم و ديگر مشکلات خاص اجتماعی و سياسی به وجود می آيد.
دکتر عباس ولی

اين تحليلگر مسايل عراق، حکومت پيشين عراق را نه تنها مانع پيشرفت ، بلکه عامل تخريب شهرها و مناطق کردنشين در اين کشور می داند. وی می گوید که «حالا مقامات حکومت کردستان می خواهند با آخرين سرعت بازسازی و پيشرفت کنند اما توسعه سريع، بی ترديد از نظر جامعه شناسی، اقتصادی، سياسی و حتی فرهنگی و روانی مشکلاتی برای اينجا به بار می آورد. چون اين توسعه، تا حد زيادی جابجايی موقعيتی همراه می آورد.»

به عقيده کارشناسان و تحليلگران امور خاورميانه، کردستان عراق اکنون در وضعيت جذب سرمايه گذاری و رونق اقتصادی است. پروژه های عمرانی، صنعتی و بازرگانی که در اين منطقه در حال پيشرفت است همگی نشانگر «توسعه اقتصادی در کردستان عراق» هستند.

اما به اعتقاد دکتر ولی، با تداوم توسعه اقتصادی در اين منطقه، افزايش دستمزدها و به تبع آن تورم و ديگر مشکلات خاص اجتماعی و سياسی به وجود می آيد.

وی می افزاید که به ويژه که بار اصلی اين تحول اقتصادی، ناشی از سرمايه گذاری های وارداتی از کشورهای همسايه مانند ترکيه، ايران و سوريه است و اقتصاد اين کشورها نادرست و خراب است.

به گفته دکتر ولی نتيجه اين می شود که تورم کشورهايی نظير ايران، ترکيه و سوريه نيز همراه برنامه های توسعه در اين منطقه، وارد کردستان عراق می شود.

رييس دانشگاه بين المللی اربيل، دلايل ديگری را نيز دال بر ضعيف و لرزان بودن توسعه اقتصادی در کردستان عراق بر می شمرد: «از جمله اينکه تنها منبع درآمد حکومت کردستان، سهم ۱۳ درصدی است که از درآمد نفتی عراق دريافت می کند که این قرار است به ۱۷ درصد افزايش يابد.»

با اين حال دکتر عباس ولی، به آينده توسعه اقتصادی و چشم انداز توسعه سياسی در کردستان عراق اميدوار است و می گويد: «در

محدوده خاورميانه، اکنون آزادی قابل تحسينی در اينجا وجود دارد. شايد يک دليل آن اين باشد که مذهب هنوز در اينجا حريم شخصی است و به ايدئولوژی تبديل نشده است. جامعه از اساس، سکولار است و حکومت نيز سعی دارد که از اين شرايط پشتيبانی کند.»

پتانسيل دوگانه: ثبات و توسعه يا ناامنی و جنگ

برخی کارشناسان می گويند که «کردستان عراق در حال حاضر دارای دو پتانسيل است؛ پتانسيلی برای توسعه، سازندگی و برقراری دموکراسی و ديگری پتانسيلی برای ايجاد تنش و ناآرامی با توجه به تهديدهای موجود از سوی همسايگان.»
از دکتر عباس ولی درباره ميزان اميدواری به شرايط، اعتماد به ماندگاری و اثرگذاری دانشگاهی می پرسم که او رياستش را به عهده دارد.

دکتر ولی:«ممکن است در کوتاه مدت، امور کردستان عراق به هم بريزد ولی فکر نمی کنم هيچ کدام از دولت های همجوار، توانايی اقتصادی و نظامی لازم را داشته باشند که کردستان عراق را در بلند مدت زير سيطره نگه دارند.»
او می گويد: گرچه در يک مقطع زمانی کوتاه مدت، اميدی به تثبيت وضع عراق به ويژه در بغداد نيست اما حکومت خودمختار کردستان قادر به اداره امور است؛ چرا که حضور ما در اينجا وابسته به وجود يک دانشگاه و بنياد آکادميک و فرهنگی است.
وی می افزاید: اما درست است که دانشگاه ها نيز در خلا زندگی نمی کنند و در چارچوب سياست موجود بايد ادامه حيات دهند. بنابراين شرايط تدوام کار ما در کردستان عراق، تابع وضعيت سياسی است.

به گفته دکتر ولی، «اساس کار بر اين است که اين حکومت در چارچوب عراقی فدرال و دموکراتيک، به شکل فدرال محلی باقی بماند.

در اين صورت ما هم می مانيم. اما اگر با توجه به تهديدهای کشورهای همسايه يا گروه هايی در بغداد، وضع با ثبات کردستان، تغيير کند حتما دانشگاه نيز نمی ماند. ولی به نظرم در شرايط کنونی، چنين تهديدهايی، واقعيت اساسی ندارد.»
وی در ادامه حتی «احتمال حمله نظامی همسايگان کردستان عراق» را پيش می کشد اما می گويد: «ممکن است در کوتاه مدت، امور اينجا به هم بريزد ولی فکر نمی کنم هيچ کدام از دولت های همجوار، توانايی اقتصادی و نظامی لازم را داشته باشند که کردستان عراق را بلند مدت زير سيطره نگه دارند.»

رييس دانشگاه بين المللی اربيل می گويد که با توجه به رشته دانشگاهی اش (علوم سياسی و روابط بين الملل) اکنون هيچ نقشی به عنوان مشاور سياسی در حکومت فدرال کردستان عراق ندارد اما با توجه به اينکه دانشگاه بين المللی اربيل، يک نهاد با پشتوانه دولت کردستان است، مقامات اين منطقه عراق از پژوهش ها و دستاوردهای آموزشی و علمی اين دانشگاه بهره مند می شوند.
تحصيل در دانشگاه بين المللی هولير (اربيل)
دانشگاهی که دکتر عباس ولی، رياستش را به عهده دارد با ايده و پشتيبانی حکومت کردستان تاسيس شده «پس با توجه به دولتی بودنش، تحصيل در اين دانشگاه رايگان است اما امتحان ورودی دارد.»

به گفته عباس ولی، امتحان ورودی اين دانشگاه به زبان انگليسی است و با توجه به استاندارد بريتانيايی که بر اين نهاد حاکم است

«آزمون ورودی در سطح بالايی برگزار می شود. به طوری که بيش ازچهار هزار نفر برای سال اول فعاليت دانشگاه در رشته های مختلف ثبت نام کردند اما تنها نزديک به ۳۰۰ نفر پذيرفته شدند.» گرچه از قديم دانشگاه اربيل (با دانشکده هايی متنوع) در اين شهر فعاليت داشته است اما عباس ولی می گويد عاملی که باعث شد مقامات حکومت کردستان عراق مجاب شوند که برای مدرنيزاسيون در این منطقه، دانشگاهی تازه را افتتاح کنند،«اين بود که تدريس در اين دانشگاه براساس شيوه های مدرن خواهد بود.»
عاملی که باعث شد مقامات حکومت کردستان عراق مجاب شوند که برای مدرنيزاسيون در این منطقه، دانشگاهی تازه را افتتاح کنند،«اين بود که تدريس در اين دانشگاه براساس شيوه های مدرن خواهد بود.»

رییس دانشگاه اربیل

اين استاد دانشگاه، علت تدريس به زبان انگليسی در اين دانشگاه را «ضعف زبان های شرقی از جمله عربی، فارسی، ترکی و کردی در بيان مفاهيم مدرن سياسی و اجتماعی» می داند.به اعتقاد دکتر ولی، «منابع و مآخذ درسی برای رشته های علوم سياسی، اقتصادی و اجتماعی در زبان های رايج در اين منطقه خيلی ضعيف است.»

اين استاد دانشگاه، هيچ عاملی غير از آزمون ورودی را در پذيرش دانشجو دخيل نمی داند: «ما نه براساس قوم و مليت يا نژاد دانشجو می پذيريم و نه بر اساس جنسيت يا محدوديت سنی. بر همين اساس اکنون دانشجويانی از ايران، ترکيه و سوريه داريم. همين طور دانشجويان عرب که از جنوب عراق آمده اند.»

دکتر عباس ولی، يکی از مهمترين مشکلات خود و همکارانش برای افتتاح اين دانشگاه را يافتن استادان مجرب و مسلط به زبان انگليسی در ديگر کشورها و جلب رضايت آنها برای اقامت در کردستان عراق می داند: «چون معيار کاری ما غربی است اساتيد بايد از کشورهای غربی می آمدند. مثلا رييس دانشکده جامعه شناسی از دانشگاه سيدنی آمد يا استادان ديگر از سوئد، آمريکا و انگليس آمدند.» در دانشگاه بين المللی اربيل، شش رشته در مقطع کارشناسی تدريس می شود: علوم سياسی و روابط بين الملل، اقتصاد و امور مالی، بازرگانی و مديريت، جامعه شناسی، تاريخ، و فناوری اطلاعات.

به گفته دکتر عباس ولی، تصميم گرفته شده که در آينده ای نزديک دو دانشکده ديگر نيز به جمع اين دانشکده ها افزوده شوند: تربيت معلم انگليسی برای مدارس و تکنولوژی نفت

پاییز آلمان در تابستان آغاز شد: ماجرای راف

2007-04-16T22:47:00.000Z

پاییز آلمان در تابستان آغاز شد: ماجرای راف سمبل راف
شنبه ۷ آپریل ۲۰۰۷: سی سال است که از کشتن دادستان کل کشورآلمان، بوباکس، به دست تروریست‌های گروه موسوم به راف (RAF) می‌گذرد. این ترور که آغاز یک سری قتل در سالهای دهه هفتاد با انگیزه‌های سیاسی بود، بعدها با عنوان "پاییز آلمان" وارد تاریخ این کشور شد. نگاهی به ماجرای راف می‌اندازیم.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: صحنه‌ پس از قتل دادستان کل کشورآلمان، بوباکس
وقتی درهای زندان آیشاخ در روز ۲۵ مارس ۲۰۰۷ به روی بریگیته مون‌هاوپت (Brigitte Monhaupt) باز شد و او پس از ۲۴ سال حبس پا به دنیای آزادی گذاشت، ساعت حدود دوی صبح بود. تا این ساعت این زندانی سرسخت گروه موسوم به بادرـ ماینهوف تنها بخشی از محکومیت های چندگانه‌اش را پشت سر گذاشته بود: او در سال ۱۹۸۵ از سوی دادگاه عالی اشتوتگارت به ۵ بار حبس ابد و ۱۵سال زندان عادی محکوم شده بود.Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: بریگیته مون‌هاوپت ولی براساس قوانین جزایی آلمان، هر زندانی حق دارد، پس از گذراندن "حداقل زمان مجازات" خود، درخواست "آزادی با قید و شرط " کند. مون‌هاپت که به اتهام "۹ بار قتل و طرح و پیاده کردن شمار زیادی از حملات مسلحانه" محاکمه شده است، از این حق استفاده کرد و ماه پیش با موافقت مقامات مسئول آلمان از زندان آزاد شد. البته برخی از صاحب نظران حقوقی آلمان، به ویژه خانواده‌های قربانیان این موج ترور که در سالهای ۷۰ امنیت داخلی آلمان را به طور جدی به خطر انداخته بود، از این رأی "بزرگ منشانه" خشنود نیستند. واقعیت ولی این است که مقامات حقوقی که باید تصمیمات خود را با توسل به مواد قانونی مستند کنند، چاره ای جز موافقت با تقاضای مون‌هاپت نداشتند: چون موافق قانون اساسی این کشور، یکی از سه پایه اصلی سیستم حکومتی آلمان، حکومت برمبنای قانون است.

بسته شدن پرونده راف

عنوان RAF مخفف Rote Armeefraktion به معنای فراکسیون ارتش سرخ است. این گروه را در آغاز "بادرـ ماینهوف" نیز می‌نامیدند، چون دو تن از بنیانگذارانش آندرئاس بادر و اولریکه ماینهوف بوده‌اند. بارها از این سخن رفته است که دیگر پرونده‌ این گروه بسته شده. ولی با پخش خبرآزادی مون‌هاپت باز بحث در این مورد بالا گرفت.
در پرونده‌های اعضای فعال این گروه تروریستی که تعدادشان در کل از ۲۵۰ نفر تجاوز نمی‌کرد، ترور ۳۴ انسان ثبت شده‌‌است. این قربانیان از تمام قشرهای جامعه برخاسته ‌بودند: پلیس، کارمند بانک، راننده، زن خانه دار، چند دادستان و سرمایه دار. ولی دلیل ترس و بیمی که ترور چپ مسلح در دهه ۱۹۷۰ برانگیخته بود، تنها به خاطر ضربات مسلحانه یک گروه کوچک که هانریش بل، نویسنده آلمانی به آن "جنگ شش نفر علیه ۶۰ میلیون" عنوان داده‌بود، نبود. بلکه هواداری گسترده برخی از گروه‌های چپ از اهداف این گروه بود. علت پایه‌ای این امردر چگونگی شکل‌گیری راف نهفته است..Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: اولریکه ماینهوف، از بنیانگذاران راف

راف و جنبش دانشجویی ۱۹۶۸

راف در شرایطی پا گرفت که جهان دستخوش دگرگونی‌ها و تغییرات مهم بود: آمریکا که پس از جنگ جهانی دوم، برای آلمان دموکراسی به ارمغان آورده‌بود، با آغازجنگ علیه مردم ویتنام اعتبار خود را به عنوان حامی روابط دموکراتیک از دست داد. در اروپا افکارجنبش دانشجویی فرانسه، در پایان سال های دهه ۱۹۶۰ به آلمان نیز راه یافت. اعتراضات دانشجویی در آلمان ابتدا متوجه سکوت سیاستمداران و سرمایه‌‌داران و مدیران اقتصادی‌ای می‌شد، که احتمالا در دوران نازی نیز با دستگاه همسازی داشتند. مسافرت شاه ایران به عنوان "دیکتاتور دست نشانده‌ی آمریکا در منطقه" در سال ۱۹۶۷ به برلین که در جریان تظاهرات علیه آن دانشجویی آلمانی به نام بنو اُنه زورگ کشته شد، جرقه‌ای بود که به خشم دانشجویان دامن زد.Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: کشته شدن بنو اُنه زورگ در جریان تظاهرات دانشجویی در واقع شکل‌گیری راف، یکی از پی آمدهای جنبش دانشجویی ۱۹۶۸ بود. برخی انگیزه‌های راف و این جنبش، همخوانی‌های زیادی با هم داشتند: ضدیت با فاشیسم، امپریالیسم و کاپیتالیسم. در این رهگذر، اقدامات اصلاحی دولت از نظر پایه‌گذاران راف، یعنی آندرآس بادر، اولریکه ماینهوف، گودرون انسلین و هورست مالرکافی نبودند. آنان بر آن بودند که سیستم پارلمانی و حزبی نمی‌تواند به خواست‌های جامعه پس از جنگ آلمان پاسخ دهد. راف در جستجوی راهی مستقیم برای عمل سیاسی بود. چاره را در گذاشتن سلاح در برابر سیستم دیدند.

تشک‌های ابری سوخته و کودکان ویتنامی

در۲ آپریل سال ۱۹۶۸ دو فروشگاه بزرگ در فرانکفورت به آتش کشیده شدند. آتش افروزان چند روز پس از این رویداد، شناسایی و دستگیر شدند: گودرون انسلین و آندرآس بادر. انسلین در پاسخ روزنامه‌نگاران گفت: «من علاقه ای به چند تشک ابری سوخته ندارم. من از کودکانی که در جنگ ویتنام به آتش کشیده می شوند، حرف می زنم.» حرف زدن با اسلحه را این دو، پس از آشنایی با اُلریکه ماینهوف در ماه مه و سفرشان به فلسطین در ژوییه همان سال آموختند.
در واقع دو سال آغاز کار راف، علاوه بر آموزش نظری و عملی، بیشتربه گردآوری وسایل و امکانات برای این سازمان گذشت: دستبرد به بانک، دزدی اسلحه، سرقت اتومبیل... ابتدا در سال ۱۹۷۲ بود که اهداف حملات، برای این گروه مشخص شدند. آنها از جمله در ۱۹ ماه مه ۱۹۷۲ ساختمان انتشاراتی آکسل شپرینگر را که روزنامه "بیلد" را منتشر می‌کرد، در هامبورگ به آتش کشیدند. در ظرف ۱۴ روز پلیس آلمان، هولگر ماینز، آندرآس بادر و یان کارل راسپه، و در عملیاتی جداگانه‌، الریکه ماینهوف و گودرون انسلین را دستگیر می‌کند و به این ترتیب موفق می شود، اولین نسل راف را به دام بیندازد.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: در جستجوی کریستین کلار از رهبری راف، پوستر پخش شده از سوی پلیس

اعتصاب غذا به خاطر حبس در سلول انفرادی

هنوز چند دقیقه ای به ساعت ۷صبح باقی مانده بود که در روز ۲۱ ماه مه ۱۹۷۵ درهای ساختمان دادگاه شتم‌هایم در اشتوتگارت به روی تماشاگران و روزنامه نگاران باز شد. دادگاه هسته اصلی راف، در این روزآغاز می‌شد. خبرنگاران علاوه بر شرح جریان دادگاه، از "وضعیت رقت‌بار" متهمین که حکایت از تحمل شرایط دشوار زندان می کرد نیز، گزارش دادند. آن ها به خاطرهمین شرایط غیر انسانی که به آن "شکنجه از طریق حبس د رسلول انفرادی" می‌گفتند، بارها دست به اعتصاب غذا زده بودند. درست در این مرحله که رهبری راف به عنوان "قربانی" و "زندانی یک حکومت فاشیستی" مطرح شد، موج هواداری از این گروه نیز در میان مردم بالا گرفت. برخی از گروه‌های چپ، هدف اصلی فعالیت‌های خود را بهترشدن شرایط زندان برای این زندانیان قراردادند. آن‌ها از این که هولگرماینز در پی اعتصاب غذا در زندان در گذشت، یکه خورده‌بودند. انگیزه اصلی نسل دوم راف که در سال ۱۹۷۵ به سفارت آلمان در استکهلم حمله برد، مرگ ماینز بود. در این برهه، موافق همه‌پرسی انستیتوی نظرسنجی آلنزباخ، هرچهارآلمانی در گروه سنی زیر ۳۰ سال، با این گروه همدلی می‌کرد.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: زندان بروخ‌زال، محل حبس کریستین کلار، یکی از اعضای مرکزی راف

حبس ابد و خودکشی جمعی

پس از ۱۹۲ روز محاکمه، در ۲۸ آپریل ۱۹۷۷ رای دادگاه به این ترتیب اعلام شد: حبس ابد برای آندرآس بادر، گودرون انسلین و یان کارل راسپه. الریکه ماینهوف در این زمان دیگر زنده نبود. او به گفته مقامات زندان در سال ۱۹۷۶ خود را در سلولش دار زده بود. سه تن دیگر رهبری راف، باز هم به گفته منابع رسمی، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۷ دست به خودکشی زدند. برخی هنوز هم درستی خبر خودکشی جمعی رهبران راف را به پرسش می‌کشند.

نسل دوم

در اواسط سال‌های ۷۰ ، نسل دوم راف با اشغال سفارت آلمان در استکهلم آغاز فعالیت کرد. درخواست این گروه، آزادی زندانیان تروریست بود. دولت آلمان، موافق سنت خود، این خواست را نادیده گرفت. اعضای گروه ولی به عملیات مسلحانه خود ادامه دادند: در ۷ آپریل ۱۹۷۷ به دادستان کل کشور، زیگفرید بوباک‌ در کارلسروهه شلیک ‌شد. قربانی دیگر در این دهه کلان بانکدار، یورگن پونتو بود. در۵ سپتامبر، رییس اتحادیه کارفرمایان، هانس مارتین شله‌یر به گروگان گرفته ‌شد و چون دولت به خواست تروریست‌ها تن در نداد‌، به قتل رسید. این گروه با دزدیدن هواپیمای لوفت‌هانزا نیز نتوانست به هدف خود که آزادی زندانیان تروریست بود‌، دست یابد.
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: مارتین شلایر، در اسارت راف
نسل سوم

در دهه ۸۰ ، سومین گروه راف فعالیت خود را آغاز ‌کرد. قربانیان این نسل مدیر زیمنس، کارل هاینز بکورتز، رییس دفتر وزارت امور خارجه، گرولد فون براون‌مهل و رییس بانک ملی آلمان، آلفرد هرهاوزن بودند. پس از فروپاشی دیوار برلین، تروریست‌ها دیگرنمی‌توانستند ازجمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) به عنوان "پناهگاه" خود استفاده ‌کنند. دو تن از این فراریان تروریست، ولفگانگ گرامز و بیرگیت هوگه‌فلد، در سال ۱۹۹۳، در شهر کوچک باد کلاینن دستگیرمی‌شوند. در این ماجرا به طور مشکوکی به گرامز تیر می‌خورد. در۲۰ ماه آپریل ۱۹۹۸ سرانجام راف انحلال خود را اعلام می‌کند. این نامه ۸ صفحه‌ای با چنین جمله‌ای پایان می‌یابد:« امروز ما به این پروژه پایان می‌دهیم. چریک شهری به شکل راف دیگر به تاریخ تعلق دارد... انقلاب می‌گوید: من بودم، من هستم، من خواهم بود.»
Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: وداع با اسلحه: اعلامیه انحلال راف

واکنش‌های ضد قانونی دولت آلمان

دولت آلمان در برخی موارد در رابطه با گروه تروریستی راف، واکنشهایی ناشی از عدم اطمینان به خود نشان داد. به بهانه حفظ امنیت داخلی، سران سیاسی در آن زمان، دست به اقداماتی زدند که آزادی‌های مدنی و قانونی شهروندان این کشوررا محدود می‌ساختند. از جمله پس ازگروگانگیری هانس مارتین شله‌یر، جلوی توزیع وپخش خبر گرفته شد. هم چنین درارگان های اجرایی، کادر ضد بحران شکل گرفت؛ امری که در قانون اساسی آلمان در نظر گرفته نشده بود. از سوی دیگر با سرعتی سرگیجه آور، قانون موسوم به "محدودیت تماس" به تصویب رسید که بکلی مخالف نص صریح قانون اساسی مبنی برتضمین برقراری تماس موکل با وکیل مدافعش است. هرچند این قانون بعد ها تعدیل شد، ولی هنوزهم در مواردی ویژه به کار گرفته می‌شود.

پرونده همچنان باز است

بحث بر سر آزادی بریگیته مون‌هاپت در رسانه‌های گروهی آلمان نشان می دهد که پرونده این تشکیلات تروریستی همچنان باز خواهد ماند. از هر چه بگذریم، هنوز پرده از روی بسیاری از ترورهایی که این گروه در "پائیز آلمان" مرتکب شده، برداشته نشده است.
ب. ا.
چاپ
ب. ا. www.dw-world.de © Deutsche Welle.

Ahwaz and the confessions of 15 British servicemen

2007-04-16T22:39:00.000Z

By Reza Vashahi

The arrest of 15 British naval personnel in Iraqi waters has again indicated the importance of Shat al Arab waterway and the Ahwaz area, south of Iraq, in general, and all the Arabian Gulf area.

As the story of the captured British officers reached the point when the Iranian authorities showed them confessing in front of the camera, it reminded viewers of the previous showing of the10 Arab Ahwazi men who were executed during the past three months.

The Arab Ahwazi men who appeared on Iranian state TV confessing their involvement with a foreign country and taking part in bombing were all pale and nervous, their eyes was listless, no life, no smiles. These were the symptoms of psychological pressure and torture.

This is not the first time that the Iranian government has staged political confession propaganda. It started after the 1979 revolution and since then many political leaders, members and supporters, has been seen on TV confessing to what the Iranian government wanted them to confess.

Under increasing international pressure, the Iranian government have released the 15 British personnel. Because they did not gain anything out of it, not even the release of their captured intelligence service men in Arbil city, in the north of Iraq; they had to present their release as an Islamic amnesty, an Easter gift to the British people, lying about a letter of apology from the UK government.

Today the released personnel have told the real story behind their confessions, of how they were kept in solitary confinement, experiencing sleep deprivation and torture, physical and psychological. To those in touch with the ongoing political situation in Iran it is a familiar story.

Yet these 15 people are lucky to have been released. Most people never escape the hangman’s noose after confessing in Iran. Many human rights activists consider a confession on Iranian TV as the point of no return. Usually after the Iranian government has shown someone confessing, there will be no amnesty. It is a clear alarm signal.

No doubt in the long term this latest confession video will cause more harm to the Iranian government, which has a long history of taking hostages, like the US embassy siege in 1980 and the Ahwazi children in prison in Karoon. At the same time the number of stories of Iran’s involvement in Iraq is going up and up.

This month it will have been 83 years since Ahwaz lost self rule and power. It has suffered a lot through these kinds of confessions. May the main waterway of Shat al Arab soon be back to its right direction.

بهره‌برداري از دومين حلقه چاه مخزن خامي مارون خوزستان

2007-04-11T19:58:00.000Z

اهواز – خبرنگار جام‌جم آنلاين: دومين حلقه چاه در مخزن خامي مارون به عنوان عميق‌ترين و پرفشارترين مخزن گازي جهان به

همت كارشناسان داخلي به بهره‌برداري رسيد. رئيس عمليات حفاري منطقه 5 شركت ملي مناطق نفتخيز جنوب گفت: كار تكميلي چاه 308 مارون از آبان پارسال آغاز شده و هم اكنون پس از اجراي كار رشته تكميلي، مشبك كاري و اسيد كاري به بهره‌برداري رسيده است.محمد منجزي با بيان اين كه اين چاه پنج هزار و 662 متر عمق دارد گفت: از اين چاه روزانه 5 هزار بشكه مايعات گازي و 50 ميليون فوت مكعب گاز بازيابي مي‌شود.وي هزينه حفاري و تكميل اين چاه را 200 ميليارد ريال عنوان كرد و افزود: درآمد توليدات اين چاه در كمتر از 20 روز تمام هزينه‌هاي صرف شده را جبران خواهد كرد.

نظارت منظم شورای حقوق بشر بر ایران پایان می یابد

2007-03-27T20:42:00.000Z

شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد روز دوشنبه به پایان نظارت منظم و موشکافانه بر عملکرد ایران و ازبکستان در زمینه حقوق بشر رای داد. این تصمیم با انتقادهایی روبرو شده است.

شورای حقوق بشر که متشکل از 47 کشور است به توصیه یک گروه کاری متشکل از زیمبابوه، آذربایجان، بنگلادش، آرژانتین و فرانسه برای خارج کردن نام این دو کشور از فهرست کشورهایی که از نزدیک تحت نظارت هستند رای مثبت داد.
آن توصیه با حمایت زیمبابوه، آذربایجان و بنگلادش و علیرغم مخالفت فرانسه و آرژانتین مطرح شده بود. زیمبابوه و آذربایجان خود به خاطر نقض حقوق بشر به شدت مورد انتقاد بوده اند.

با این حال کم و بیش انتظار چنین حکمی می رفت زیرا اکثریت کشورهای عضو شورای حقوق بشر که سال گذشته جایگزین کمیسیون حقوق بشر شد مخالف انگشت گذاشتن بر کشورها به صورتی منفرد برای توجه خاص هستند.
سازمان غیردولتی "دیده بان حقوق بشر" هفته گذشته این شورا را ترغیب کرده بود به خصوص در مورد ازبکستان همچنان به کاوش های علنی خود ادامه دهد.

این سازمان دولت ازبکستان را به سرکوب "بی سابقه" مخالفان سیاسی متهم می کند. این گروه هشدار داد که تاکنون کسی در آن کشور به خاطر کشتار تظاهرکنندگان در اندیجان در ماه مه 2005 مسئول شناخته نشده است.
دولت آمریکا نیز نسبت به تصمیم شورای حقوق بشر ابراز یاس کرده است. دولت آمریکا از شرکت در انتخابات شورا خودداری کرده است زیرا آن را فاقد اعتبار می داند.

یک سخنگوی دولت آمریکا گفت: "این تصمیم ما را خیلی مایوس کرد. به نظر ما عمیقا قابل تاسف است که شورا فرصتی برای زیر نظر داشتن وضعیت حقوق بشر در آن کشورها نخواهد داشت."
"این تصمیم اصلا با نظر بیان شده از سوی مجمع عمومی سازمان ملل که همین چند ماه پیش به محکومیت نقض حقوق بشر در ایران رای داد تطابق ندارد."

آلودگي پرندگان در اهواز به جيوه

2007-03-12T18:19:00.000Z

یک گزارش جدید زیست محیطی از آلودگی ۱۸ گونه از پرندگان ایرانی به ترکیبات جیوه خبر می‌دهد.نشریه "تحقیقات محیط زیست" که در آمریکا منتشر می شود در آخرین شماره‌ خود در فوریه ۲۰۰۷ نتایج یکی از تازه‌ترین مطالعات انجام شده بر روی پرندگان ایرانی را منتشر کرده است.

این تحقیق جدید که با هدایت دو پژوهشگر برجسته‌ ایرانی در زمینه‌ محیط زیست، دکتر عباس اسماعیلی ساری و دکتر بهرام کیابی، انجام شده نشان می‌دهد آلودگی منطقه‌ا‌ی وسیع از مناطق داخلی استان خوزستان تا کرانه‌‌های خلیج فارس به انواع آفت‌کش‌ها، علف‌کش‌ها و نشت مواد شیمیایی از مجتمع پتروشیمی بندر امام، منجر به آلودگی ۱۸ گونه از پرندگان ایرانی به ترکیبات جیوه شده است.میانگین آلودگی گزارش شده برای این ۱۸ گونه در حدود ۹/۰ (نه دهم) میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن پرندگان بوده در حالی که این مقدار برای پرندگان شکاری به ۲/۱ (یک ممیز دو دهم) میلی گرم و به طور خاص برای "چرخ" که پرنده‌ای شکاری از خانواده‌ی شاهین به شمار می‌رود به بیش از ۲ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم از وزن بدن پرنده می‌رسد.اثر عمده‌ جیوه بر پرندگان در ایجاد تغییراتی نظیر کوچک شدن اندازه‌ چنگال‌های پرنده، کم شدن زمان مراقبت از تخم و اندازه‌ تخم، کاهش زاد و ولد و بالاخره طول عمر کوتاهتر برای جوجه‌هاست.

ردیابی جیوه‌ در بدن پرندگان از طریق آزمایش پر آن‌ها صورت می‌گیرد. در حقیقت ارتباط میان شریان‌های خونی با پرها منجر به انتقال آلودگی‌های موجود در خون به پرها می‌شود. به این ترتیب پر پرنده همواره شاخص‌های مناسبی برای ارزیابی نوع و میزان درگیری جانور با آلودگی‌های زیست محیطی به شمار می‌رود.

مطالعه‌ مشابهی که در سال ۲۰۰۰ توسط پژوهشگران دانشگاه میلان در ایتالیا صورت گرفت نشان از آلودگی انواعی از پرندگان

شکاری به فلزات سنگین نظیر جیوه، سرب و کادمیوم در دو کشور پاکستان و هند داشت. بنابراین آلودگی وسیع منطقه‌ای به چنین فلزاتی دور از انتظار نبوده است.

بر اساس گزارش جدید میزان آلودگی در پرندگان گیاهخوار در پايين ترين حد قرار دارد اما در پرندگان شکاری بی‌مهره‌خوار و بعد در میان پرندگان شکاری که از مهره‌داران کوچک تغذیه می‌کنند افزایش می‌یابد.
چنین افزایش تدریجی حاکی از شدت آلودگی گیاهان و جانوران کوچک مهره‌‌دار به ترکیبات جیوه است.گرچه پژوهشگران می‌گویند یافته‌های آن‌ها در مقایسه با سایر مطالعات انجام شده نشان دهنده‌ آلودگی‌ کمتر پرندگان ایرانی است با این همه اعلام کرده‌اند که وجود ترکیبات جیوه در پر پرندگان حکایت از وجود آلودگی در سطح گسترده‌تری در منطقه دارد.

Iran: Four Iranian Arabs executed after unfair trials

2007-03-07T01:06:00.000Z

AMNESTY INTERNATIONALPublic StatementAI Index: MDE 13/005/2007 (Public)News Service No: 015 24 January 2007

Amnesty International deplores the executions earlier today of four Iranian Arab men and fears for the lives of other prisoners who are reported to have been sentenced to death recently following unfair trials.Amnesty International is calling on the Iranian authorities to halt executions and to ensure that all persons in detention are protected from torture or other ill-treatment.Executions in Iran continue at an alarming rate. Amnesty International recorded at least 177 executions in 2006 but fears that the true figure may have been much higher. At least four of those executed were under the age of 18 at the time of their alleged offences, including one who was still under 18 at the time of his execution. In 2006, Iran and Pakistan were the only countries in the world to continue to execute child offenders (although Pakistan enacted in 2000 the Juvenile Justice System Law which abolished the death penalty for people under 18 at the time of the crime in most parts of the country). To date in 2007, Amnesty International has recorded 19 further executions in Iran, including the four today. Those executed today are believed to be Khalaf Derhab Khudayrawi, Alireza Asakreh, Mohammad Jaab Pour and Abdulamir Farjallah Jaab. They were among 10 men, all members of Iran's Arab minority, who were reportedly convicted of being mohareb (at enmity with God) on account of their alleged involvement in bomb attacks in October 2005 which caused the deaths of at least six people and wounded more than a hundred others, in Ahvaz city, Khuzestan province. According to reports, the four men were denied access to their lawyers in the two weeks prior to their execution.On 9 November 2006, the head of the Khuzestan Prosecutor’s Office, Abbas Ja’afari Dowlat Abadi, reportedly announced that the Supreme Court had upheld the death sentences against 10 of some 19 people allegedly responsible for bomb explosions in Khuzestan and that they would be publicly hanged. On 13 November 2006, an Iranian local television station, Khuzestan TV, broadcast a documentary film which included the “confessions” of nine of these men, In the programme, the 10 people, said to be members of a group named Al-e Naser, (a little-known Iranian Arab militant group that is not known to have been active since the time of the Iran-Iraq war in the 1980s) "confessed" to their involvement in the bomb explosions. On 19 December 2006 three of them, Abdullah Suleymani (initially named as Alireza Asakreh), Malek Banitamim and Ali Matouri Zadeh were reportedly executed in prison in Khuzestan province. The bodies of the executed men were reportedly not handed to their families for burial, and there were fears that they would be buried in an unmarked, mass grave site called La’natabad (Place of the damned). The security forces reportedly prevented people from visiting the families to offer condolences.According to information received by Amnesty International, on or around 2 March 2006 and prior to his arrest, Khalaf Derhab Khudayrawi was reportedly shot by the security forces before being taken away. His family believed he had died in the shooting, but a few days later received a phone call from the authorities informing them that he had been transferred to the Sepidar detention centre. His wife, Soghra Khudayrawi, and four-year-old son Zeidan were detained in Ahvaz on 7 March 2006 and both remain in detention. (See UA 65/06, MDE 13/028/2006, 23 March 2006) and Iran: Appeal Case: Four Ahwazi Arab women and two children: Prisoners of conscience, AI Index: MDE 13/059/2006, 17 May 2006, http://web.amnesty.org/library/Index/ENGMDE130592006?open&of=ENG-IRN). Mohammad Jaab Pour and Abdulamir Farjallah Jaab were also reportedly arrested on 7 March 2006. At the beginning of June 2006, seven lawyers who appeared before Branch 3 of the Revolutionary Court representing the defendants, including some of the 10 who were sentenced to death, reportedly wrote formally to the court’s president complaining about irregularities in the trial. They said they were notified of their clients’ trial date only one to two days in advance, instead of the minimum of five days stipulated in Article 64 of the Civil Procedure Code, and could not study their clients’ files fully; that they were not allowed to meet in private with their clients although they had requested this and despite the head of the judiciary’s stated assurance on 20 May 2006 that “nobody has the right to issue an order in contravention of the law and to deprive the accused of the right of visits by their family and lawyer. They must know quite clearly that they may request private meetings with their lawyers.” The lawyers also complained that trial sessions have been held without other defendants or their lawyers being present. Following this letter, in October 2006 at least five of the lawyers were summoned to appear before Branch 7 of the Revolutionary Court in Ahwaz for allegedly endangering national security by complaining about the legal proceedings and publishing their protest on Ahwazi websites abroad. They were reportedly released upon payment of bail.On 10 January 2007, three leading UN human rights experts - Philip Alston, UN Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions; Leandro Despouy, UN Special Rapporteur on the independence of judges and lawyers, and Manfred Nowak, UN Special Rapporteur on torture – jointly called on the government of Iran to “stop the imminent execution of seven men belonging to the Ahwazi Arab minority and grant them a fair and public hearing.” The seven individuals concerned were reported to be Abdulreza Sanawati Zergani, Qasem Salamat, Mohammad Jaab Pour, Abdulamir Farjallah Jaab, Alireza Asakreh, Majed Alboghubaish Khalaf and Derhab Khudayrawi. These UN experts stated: “We are fully aware that these men are accused of serious crimes… However, this cannot justify their conviction and execution after trials that made a mockery of due process requirements.” BACKGROUND INFORMATION
Much of Iran’s Arab community lives in the province of Khuzestan, which borders Iraq. The province is strategically important because it is the site of much of Iran’s oil reserves, but the Arab population does not feel it has benefited as much from the oil revenue as the Persian population. Historically, the Arab community has been marginalised and discriminated against. In April 2005, Iranian Arabs took part in mass demonstrations in Ahvaz city, after it was alleged that the government planned to disperse the country's Arab population or to force them to relinquish their Arab identity. Hundreds were arrested and some were reportedly tortured. Following bomb explosions in Ahvaz city in June and October 2005, which killed at least 14 people, and explosions at oil installations in September and October, the cycle of violence intensified, with hundreds people reportedly arrested. Further bombings on 24 January 2006, in which at least six people were killed, were followed by further mass arrests. Two men, Mehdi Nawaseri and Ali Awdeh Afrawi, were executed in public on 2 March 2006 after they were convicted of involvement in the October bombings. Their executions followed unfair trials before a Revolutionary Court during which they are believed to have been denied access to lawyers, and their "confessions", along with those of seven other men, were broadcast on television. Amnesty International condemns bomb explosions and other attacks against civilians and fully recognizes the right and responsibility of governments to bring to justice those suspected of criminal offences, but in doing so governments must comply with their obligations under international human rights law, including the right of fair trial. Amnesty International is unconditionally opposed to the death penalty as a violation of the right to life and the ultimate form of cruel and inhuman punishment. Please see Iran: Death Sentences appeal case – 11 Iranian Arab men facing death sentences, AI Index MDE 13/051/2006, May 2006, http://web.amnesty.org/library/Index/ENGMDE130512006?open&of=ENG-IRN).Iran has a history of airing video-taped "confessions" on television. In previous cases, people who have made such "confessions" have later stated that such confessions were made after they had been tortured or ill-treated. Iran is a state party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), which includes the right not to be compelled to testify against oneself or to confess guilt (Article 14.3.g). Principle 21 of the UN Body of Principles for the Protection of All Persons under Any Form of Detention or Imprisonment states that it should be prohibited to take undue advantage of the situation of a detainee for the purpose of compelling him to confess or incriminate himself.

Iran plans execution of kidnapped Ahwazi refugee

2007-03-07T01:01:00.000Z

28 February, 2007
The Iranian regime is preparing to put Abdul Rasoul Mazrae, a UNHCR-registered refugee illegally deported to Iran by the Syrian government in May last year, on trial in the next 20 days, his son has told the British Ahwazi Friendship Society (BAFS).Mazrae - who is also known as Abdullah Abdulhamid Al-Tamimi (UNHCR file registration number 15010) - was accepted for asylum in Norway, after he was recognised as a refugee by the UNHCR office in Damascus. However, on 11 May 2006, shortly before he was due to be resettled, he was detained by Syrian authorities. For weeks after his arrest, the UNHCR repeatedly requested access to Mazrae and four other Ahwazi refugees detained by the Syrian authorities - Dutch national and Ahwaz Liberation Organisation (ALO) leader Faleh Abdullah Al-Mansouri, Saeed Saki, Taher Mazrae and Jamal Obidawi. The Syrian government repeatedly told the UNHCR that the men were safe in custody, when in fact they had been transferred to Tehran just days after their arrest. Taher Mazrae, Abdul Rasoul Mazrae's brother, and his family were granted asylum in Sweden. According to IRIN, following Taher's deportation to Iran, his family were prevented from leaving Damascus.According to Mazrae's son, Taregh Abdullah Al-Tamimi, who lives in Norway, he has spent the past 10 months in solitary confinement in a prison in Ahwaz. He has also undergone physical and psychological torture. As a result of his torture, he is urinating blood and has lost all his teeth. His kidneys and liver are also damaged and injuries to his spine have left him unable to walk. His torturers have ordered him to give a televised confession for crimes he did not commit. Mazrae is a member of the ALO, a separatist Ahwazi group based in the Netherlands.Amnesty International has accused Syria of breaking international law by deporting refugees to Iran (click here for report). In August 2006, it said: "Returning refugees or any other individual to a country where they are at risk of torture or ill-treatment or other serious human rights abuses is a violation of Syria's obligations under international law, including the Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment, to which it is a state party."In December 2006, UNHCR spokesman Ron Redmond appealed to Iranian authorities "to ensure the well-being of the four and allow for a fair trial and the right to due process.""Extradition does not mean that a refugee or asylum seeker loses his or her international protection status," he added. "UNHCR also appeals for access to the four refugees and we are prepared to find alternative solutions for them."The Iranian regime does not appear to have taken notice of the UNHCR's appeals and BAFS believes that the refugees are likely to face show trials and receive the death penalty. All five men left Iran long before the bomb attacks in Ahwaz of 2005 and 2006, so it is unclear what crimes they will be charged with.BAFS member Reza Vashahi, who spoke to Al-Tamimi, said: "Iran is a state party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), which includes the right not to be compelled to testify against oneself or to confess guilt (Article 14.3.g). Principle 21 of the UN Body of Principles for the Protection of All Persons under Any Form of Detention or Imprisonment states that it should be prohibited to take undue advantage of the situation of a detainee for the purpose of compelling him to confess or incriminate himself."Iranian must stop the torture and imprisonment of Ahwazi Arabs. Ahwazis must also receive a fair and public trial with access to their legal representatives."The secret nature of the trials of Ahwazi political prisoners and the way Iranian sentenced Ahwazi Arabs to death and executed them not only violate international standards of justice but also contravene Iranian law and sharia. For example, Ahwazis were executed during the month of Moharam, in which it is not permitted to kill."BAFS Chairman Daniel Brett said: "Syria was part of a conspiracy to send Ahwazi Arab refugees to Iran. Consequently, it should face the same censure as the Iranian government for the illegal detention, deportation, torture and any future execution of these refugees. There is little doubt that both governments have blatantly violated international law and should face consequences."We urge European governments to do what they can to give asylum to Ahwazi political dissidents escaping Iran. The traditional safe havens for Ahwazis - Syria, Iraq and Kuwait - can no longer be regarded as safe. Syria is willing to break to international law on Iran's behalf and send Arabs to their death. Ahwazi exiles have been ejected from their homes in Iraq and some have been murdered. Kuwait also has an understanding with Iran under which Ahwazi activists may be deported to Iran, although no deportations have yet been carried out. Ahwazis also feel unsafe in the UAE and Bahrain, where Iranian intelligence agents are active."Iran's sphere of influence covers a large part of the Middle East and Ahwazi opposition activists cannot rely on international law to protect them. European states must hasten the transfer of Ahwazi refugees registered with the UNHCR to Europe."

Iran executed Ahwazi Arab while on hunger strike

2007-02-01T02:20:00.000Z

Iran's leading prisoners rights activist, Emad Baghi (pictured), has revealed that 26 year old Abdolamir Farjolah Kaab was on hunger strike when he was executed in Karoun Prison on Tuesday (24 January) along with three other Ahwazi Arab political prisoners.Baghi told Radio Farda that he had staged a hunger strike to protest at being held in solitary confinement for nearly a year. He claimed that all four were held in solitary confinement from the time of their arrest in March 2006 until they were executed.Baghi also accused the Iranian government of breaking Islamic rules which forbid executions during the month of Moharam.The names of executed are:

1. Mohammad Lazem Kaab Pour, 28, married with one child, student at Shushtar University2. Abdolamir Farjolah Kaab, 26, married, student at Shushtar University3.

Alireza Asakereh, 24, single from Maashur (Mahshahr)4. Khalaf Dohrab Khanafereh (Khazirawi), 34, married with one child from Falahieh

They were among 10 men, all members of Iran's Arab minority, who were reportedly convicted of being mohareb (at enmity with God). On 10 January 2007, three leading UN human rights experts - Philip Alston, UN Special Rapporteur on extrajudicial, summary or arbitrary executions; Leandro Despouy, UN Special Rapporteur on the independence of judges and lawyers, and Manfred Nowak, UN Special Rapporteur on torture - jointly called on the government of Iran to "stop the imminent execution of seven men belonging to the Ahwazi Arab minority and grant them a fair and public hearing." These UN experts stated: "We are fully aware that these men are accused of serious crimes. However, this cannot justify their conviction and execution after trials that made a mockery of due process requirements."

Emad Al Din Albaghi : execution for any crime is a dangerous way

2007-01-06T19:59:00.000Z

Source Deutsche Welle –Persian

02/01/2007

Translated by Reza Vashahi

In long interview with DW-Persian web site, with Emad Al Din Albaghi, head of Iranian defender of prison and guarding right of life, asked with execution of 6 Arabs in Ahwaz till now, do you hope that this executions are going to stop by your campaign?

Emad Al Din Albaghi: we always criticized the procedure of the case in courts; detainees right did not restored during their detention.

In interrogation the lawyer were not present, this is basically for human right activist making lots of question in mind, any way we hope that with writing letters and lobbying we can stop rest of execution. Without hope we can not do any thing and we hope they will keep it to this five execution and families of others have peace.

People of Abadan will have healthy water from next year!!!!!!!!!

2007-01-06T19:48:00.000Z

Translation by Reza Vashahi

Analyse and back ground by Reza Vashahi

Source: Fars News agency

05/01/2007

Minister of energy in press conference in Abadan city said to people that from next year they will have healthy water.

Parviz Fatah in interview with Fars News agency said that progress of water refinery 34 percent has progress till now.

He said also they do not have problem with founding for this project.

Analyse and back ground

In 5 July 2000, people of Abadan came out in peace full demonstration because the water was so salty that no one can eat it.

Abadan which was the biggest oil refinery in the world now does not have even health water. When energy minister saying from next year people will have healthy water, question came to mind that what they been drinking till now then?

I myself tested salty water of Abadan and it was unacceptable, this is crime toward the people in Ahwaz, one of the basic rights of human is healthy water. Abadan with having huge river passing by, this is unacceptable that people do not have healthy water.

Ahwaz contain %33 of Iran’s water.

Water became salty because of the land took away from Arab farmers and turned it into sugar farms and in process of refining the salt of land all the salt came to the river which it was above the Abadan city. Sugar farm owner reported to be property of Ali Akbar Hashemi Rafsanjani, former Iranian president.

After decade still this problem going on. We call on international community to see the effect of this salty year for people of this area.

Ahmadinejad to visit Ahwaz as more Ahwazis face execution

2007-01-06T19:45:00.000Z

President Mahmoud Ahmadinejad is planning to visit Ahwaz on Tuesday, the day after three Ahwazi Arabs were sentenced to death for opposing his regime.According to the President's press department Ahmadinejad is scheduled to tour a number of Arab towns, including Ahwaz, Mohammara (Khorramshahr) and Abadan. He will be accompanied by members of his cabinet, supposedly to meet with the people and discuss their problems.However, Arabs who have attempted to demonstrate peacefully against Iran's land confiscation and Persianisation programmes have faced arrest, summary execution and torture.On Monday, three Ahwazi Arabs were sentenced to death by Mashahr Revolutionary Court on charges of "waging war against God" and acting against national security, according to the Iranian Labour News Agency (ILNA). The Iranian media has referred to the three men only by their initials: H A, A M and H H. They were tortured into giving confessions, but are contesting the verdicts and the cases will be referred to Iran's Supreme Court.Three Ahwazis were executed in Karoun Prison on 19 December, despite a worldwide campaign backed by the European Parliament which called for a halt to the execution of Arab rights activists (click here for more information). Iranian prisoners' rights activist Emadeddin Baghi has also called for a stop to the hangings, claiming that the charges against the men are dubious, the trial process is flawed and the executions are fuelling instability in the Ahwaz region (click here for his appeal to the Chief of the Judiciary).According to the Tehran-based Ahwazi journalist Youssef Azizi Bani Torouf, 20 Ahwazi Arabs have been sentenced to death in the past year with many more waiting trial for political crimes that carry the death penalty (click here to read his article in Arabic).Nasser Bani Assad, spokesman for the British Ahwazi Friendship Society (BAFS), said: "Ahmadinejad claim that he is listening to the poor and dispossessed is belied by the brutal methods meted out to any Ahwazi Arab campaigning for minority rights. Arab groups seeking constitutional means of advancing the rights agenda have been banned and their leaders imprisoned or executed."Ahmadinejad has no interest in the poor of Ahwaz and the Ahwazi Arabs despise his government, as shown in the recent muncipal elections. Pro-Ahmadinejad candidates failed to achieve any significant support despite a successful boycott campaign by his opponents which saw turn-out fall to around 40 per cent. His visit to Ahwaz is not welcomed by the local population."

PM calls for alliance over Iran

2006-12-20T20:47:00.000Z

PM calls for alliance over Iran

Mr Blair says moderate countries must take on Iran Mr Blair in Dubai Moderate Muslim states must form an "alliance of moderation" to counter Iran and challenge its influence, UK prime minister Tony Blair has urged.

He called on the world to "wake up" to the monumental struggle between the forces of moderation and extremism.

At the end of his Middle East tour, Mr Blair said the ideological battle was the challenge of the 21st Century. His call comes as he was criticised by Iraq's vice-president on the issue of troop withdrawal from Iraq.

Speaking in New York, Tareq al-Hashemi suggested Mr Blair had supported his idea of announcing a timetable for withdrawal, but was then "brainwashed" into changing his mind by US President George Bush.
President Bush has so far refused to set a timetable for troop withdrawals.
'Partnership possible'
Mr Blair has been on a tour of the Middle East, visiting Turkey, Egypt, Iraq, the West Bank and Israel.

We must recognise the strategic threat the government of Iran poses Tony Blair
In a speech to British and United Arab Emirates businessmen in Dubai, Mr Blair said a new partnership was possible with Iran and Syria, if they were prepared to play a constructive role in the Middle East.
But he warned: "We must recognise the strategic threat the government of Iran poses - not the people, possibly not all of its ruling elements, but those presently in charge of its policy.
"They seek to pin us back in Lebanon, in Iraq and in Palestine. Our response should be to expose what they are doing, build the alliances to prevent it and pin them back across the whole of the region."

He said achieving this would need the support of moderate Middle Eastern countries, but his spokesman later said it was not a call for a confrontation between the two Muslim traditions - Sunni and Shia.

'Unconventional war'

Mr Blair, who is due to step down as prime minister next year, said: "We have to wake up. These forces of extremism based on a warped and wrong-headed interpretation of Islam aren't fighting a conventional war, but they are fighting one against us.
"And 'us' is not just the West, still less simply America and its allies. 'Us' is all those who believe in tolerance, respect for others and liberty.

"We must mobilise our alliance of moderation in this region and outside it to defeat the extremists."

During his tour, Mr Blair has met Turkish Prime Minister Recep Tayyip to reassure him of the UK's support for Turkey's bid to join the EU.
And he has met Palestinian leader Mahmoud Abbas and Israeli Prime Minister Ehud Olmert to discuss the peace process.

In his speech, he set out three priorities to restore momentum to that process, including an early meeting between the two leader and, a relaunch of the political process leading to a two-state solution.

He also called for an office of president of Palestine, which should be given the capacity to improve the lives of the Palestinian people.
It is hoped a stronger role would allow international aid to be channelled through Mr Abbas - bypassing Hamas, which holds a majority in the Palestinian parliament.
The Palestinians have also been suffering under an international aid boycott since Hamas, which refuses to recognise Israel or give up its armed struggle, was elected to a majority of seats in January's parliamentary poll.

Story from BBC NEWS:http://news.bbc.co.uk/go/pr/fr/-/1/hi/uk_politics/6194789.stmPublished: 2006/12/20 15:11:19 GMT© BBC MMVI

2006-11-23T22:22:00.000Z

Iranian Policy of torture Ahwazi Arabs and accusation western countries is not working any more

Reza Vashahi

Iranian for long time just accused Ahwazi Arabs movement to be under control of Iraq, Israel, Egypt, lybia, UK, Canada, Natherlands, USA and list goes on and on...

Iranian accused all those countries to be behind of Ahwazi movement, but for once did not accept that it is movement from inside Ahwazi community… Ahwazi who must be reach and live on land of black Gold[1], but they have nothing…

In fact Ahwazi Arabs movement is nothing to do with any other country, it is independent from inside. People have a TV and satellite these days, they saw the life in other Arabic Gulf courtiers, then they start thinking that: we have even more Gas and oil from some of them, why we live like this and they live like this?

Add to this not benefiting from Oil and Gas in Ahwaz All these years, racist treatment of Iranian toward Arabs of Ahwaz; it is not difficult to understand why Ahwazi Arabs are active for having their rights back!!!

Iranian instead of understanding the root, which they know it better than any one else, just putting the blame on other countries, ignoring the main cause of Ahwzi Arabs movement and time to time by executing Arabs trying to keep every thing calm again.

But is it work? Is policy of suppression and torture and accusing other countries woks? History showed this did not work, execution and mass murder of Ahwazi Arabs in Mohammareh in 1980/81 by general Madani, a war criminal who died last year, and similar one during 8 year war between Iran and Iraq and secret torture and execution during all these years[2], if they worked by now; there was not any Ahwazi Arabs movement by now.

[1] Ahwaz Area has about 10 and 15 percent of world oil reserves and has third Gas reserves in the world.
[2] Ahwaz occupied by Iranian forces physically in 1925, but in fact it was handed over under Arze Rom agreement.

2006-11-23T17:08:00.000Z

Iran: Halt Execution of Ethnic Arabs After Secret Trial

Human Rights Watch

(New York, November 11, 2006) – Iran’s Judiciary should immediately halt the imminent execution of 10 Iranians of Arab origin and revoke the death sentence imposed on them, Human Rights Watch said today. The death sentences were imposed following secret trials that Human Rights Watch said could not be considered to meet international standards.On November 9, Abbas Jaafari Dowlatabadi, head of the Judiciary in the southern province of Khuzistan, told the Islamic Republic News Agency that Iran’s Supreme Court has confirmed the execution sentence of 10 Iranian Arabs. He said the condemned men were convicted of carrying out bombings in Ahwaz, capital of Khuzistan, last year. He did not name them. During the past year, the Judiciary has sentenced at least 13 Iranians of Arab origin to death for armed activity against the state. They are: Zamel Bawi; Awdeh Afrawi; Nazem Bureihi; Alireza Salman Delfi; Ali Helfi; Jaafar Sawari; Risan Sawari; Mohammad Ali Sawari; Moslem al-Ha’I; Abdulreza Nawaseri; Yahia Nasseri; Abdulzahra Helichi; and, Abdul-Imam Za’eri. “Iran’s opaque judicial system denies people due process and then hands down a death sentence after a one-day trial,” said Sarah Leah Whitson, director of the Middle East and North Africa division at Human Rights Watch. “The Judiciary should stop these executions.” Iranian rights advocates told Human Rights Watch that these trials were held behind closed doors and without any independent or impartial observers present. On June 8, the Third Branch of the Revolutionary Court in Ahwaz sentenced Zamel Bawi, Jaafar Sawari, Risan Sawari and Abdulreza Nawaseri to death following a one-day trial on June 7. Human Rights Watch has been informed that no witnesses were called in the trial of these four men. The Judiciary has not provided dates and details of trials for the other nine men sentenced to death. According to Iranian activists, one of the convicted men, Nazem Bureihi, has been imprisoned since 2000 and was serving a 35-year sentence for “insurgency against the state” at the time of his alleged crime. “One of the wonders of the Iranian Judiciary is that it can accuse a person of carrying out bombings while he’s in prison,” said Whitson. “That lays bare the arbitrariness of his conviction.” Iran carries out more executions annually than any other nation but China. Human Rights Watch, which opposes capital punishment in all instances, called on the Iranian government to stop using the death penalty, due to its inherent cruelty and irrevocability.

Background

During the past two years, Iran’s southwestern province of Khuzistan has witnessed ethnic unrest among its Iranian-Arab population. The province is home to nearly two million Iranians of Arab descent. Protests erupted in Khuzistan’s capital, Ahwaz, on April 15, 2005, following publication of a letter allegedly written by Mohammad Ali Abtahi, an advisor to President Mohammad Khatami. The letter referred to government plans to implement policies that would reduce the proportion of ethnic Arabs in Khuzistan’s population. After security forces tried to disperse the demonstrators and opened fire on them, clashes between protesters and security forces turned violent. The violence spread to other cities and towns in Khuzistan. The next day, Abtahi and other government officials denied the authenticity of the letter, calling it fake. Ahwaz and other cities experienced several bombings after the April 2005 protests. In June 2005, four bombs in Ahwaz and two others in Tehran killed 10 people and injured at least 90. Two other bombings in Ahwaz, one in October 2005 and another in January 2006, killed 12 people. The government has reportedly arrested hundreds of Iranian Arabs since April 15, 2005.

Human Rights Watch is dedicated to protecting the human rights of people around the world.

http://hrw.org/english/docs/2006/11/11/iran14560.htm

2006-11-23T17:05:00.000Z

UNPO Appeal on Imminent Execution of Ahwazi Activists in Iran

2006-11-13

The Hague, 13 November 2006 – UNPO remains deeply concerned about the fate of 19 Ahwazi men convicted on charges of terrorism and mohareb (enmity with God) by Iranian courts.
10 of the men; Ali Motairi, Abdullah Solaimani, Abdulreza Sanawati (Zergani), Ghasem Salamat, Mohamad Chaab Pour, Abdulamir Farajullah Chaab, Alireza Asakreh, Majed Alboghubaish, Khalaf Khaziri, Malek Banitamim face execution by hanging, whilst the remaining nice face long prison sentences or exile. Another man, Saeed Hamedan, has also been included on the list of those to be hanged, though without trial, and so as a result of an illegal summary judgment by Iranian authorities.
UNPO has appealed to UN High Commissioner of Human Rights, Mrs. Louise Arbour, and the UN Special Rapporteur on Extrajudicial, Summary, or Arbitrary Executions, Mr. Philip Alston, condemning the use of public hangings and calling for international action to address the deteriorating human rights situation for the Ahwazi Arabs in Iran.
The trials of the men were marred by gross irregularities, including; forced confessions, the prevention of the accused meeting with their lawyers, and the arrest of the Ahwazi Arab lawyers defending the men. Human Rights Watch immediately called for a stop to the executions and a revoke of the death penalty, citing the failure of the trials to meet international standards.
The Iranian government has systematically used death sentences to silence protests made by its many minorities. The ethnic cleansing of Ahwazi Arabs from their homeland has been documented by human rights groups, and strongly criticized by the United Nations. UNPO remains deeply concerned about the fact that dissidents are routinely killed under the guise of crimes against God.
UNPO has appealed to Mrs. Louise Arbour and Mr. Philip Alston to:
- urge Iran to stop the execution of the 11 convicted men and grant fair trials to the 19 men convicted of the bombing;
-call upon the Iranian government to cease its execution of Ahwaz Arabs for peaceful protest; and-address the issue of unfair trials and extrajudicial and summary executions of the indigenous Ahwaz Arab people

2006-11-23T16:58:00.000Z

Thursday, November 16, 2006

European Parliament condemns Iran over Ahwazi executions

The European Parliament has condemned the imminent execution of 11 Ahwazi Arabs by the Iranian regime in a motion supported by all political groups.The motion highlighted the Iranian regime's discrimination against ethnic minorities, particularly the Ahwazi Arabs who are "being displaced from their villages according to statements by Miloon Kothari, UN Special Rapporteur on Adequate Housing, while some of them remain in detention or have been sentenced to death."It "condemns the current disrespect of minority rights and demands that minorities be allowed to exercise all rights granted by the Iranian Constitution and international law" and "calls upon the authorities to eliminate all forms of discrimination based on religious or ethnic grounds or against persons belonging to minorities, such as Kurds, Azeris, Arabs and Baluchis."The motion also "calls on the Iranian authorities to immediately halt the imminent execution of the Arabs Abdullah Suleymani, Abdulreza Sanawati Zergani, Qasem Salamat, Mohammad Jaab Pour, Abdulamir Farjallah Jaab, Alireza Asakreh, Majed Alboghubaish, Khalaf Derhab Khudayrawi, Malek Banitamim, Sa'id Saki and Abdullah Al-Mansouri."The vote of condemnation was supported by the Conservative, Socialist, Green, Liberal Democrat, Radical and Communist groups, representing the entire spectrum of political opinion in Europe. British Green MEPs Caroline Lucas and Jean Lambert have pushed the issue of Ahwazi Arab rights at the European Parliament and have strongly condemned the Iranian regime's violent persecution of minorities (click here for further details).The European Parliament's unanimous censure of the Iranian regime's treatment of minorities will have a major impact on EU relations with Iran. The mass executions of Ahwazi Arabs have focused attention on the regime's violent racism, with the campaign for a halt in executions gathering pace. The Finnish government - which currently holds the EU presidency - is reportedly preparing to take up the matter of executions of Ahwazis with the Iranian government on behalf of the EU.The lobbying effort in the UK has been intense. William Hague, the Shadow Foreign Secretary and former leader of the Conservative Party, met with Foreign Office officials yesterday to highlight concerns about the execution of Ahwazi Arabs. His office told the British Ahwazi Friendship Society that the officials "assured him that they are taking the case extremely seriously, and that the FCO regularly raises the issue of individual death sentences with the Iranian government. Mr Hague believes it is important that international condemnation of this case is heard in Tehran, and he will continue to follow the matter closely."Labour MP Chris Bryant, a long-standing critic of Iran's atrocious human rights record, is preparing to table an Early Day Motion in the British parliament which will condemn Iran's mass execution of Ahwazis.

http://www.ahwaz.org.uk/2006/11/european-parliament-condemns-iran-over.html

2006-11-23T16:55:00.000Z

Thursday, November 23, 2006

Syria sends more Ahwazi Arab refugees to their death

The Syrian Human Rights Committee (SHRC) has denounced the deportation of another group of Ahwazi citizens living in Syria to Iran in a press released issued this week (click here to download).Human rights organisations and the UNHCR have received credible reports that Syria deported three more UNHCR-registered refugees in addition to Saeed Saki and Faleh Abdullah Al-Mansouri (a Dutch national): Taher Mazrae, Rasool Ali Mazrae and Jamal Obaidawi (pictured).An SHRC media spokesman claimed that Syria have breached its obligations under human rights conventions that commit it to protect recognised refugees. Syria had agreed to host the refugees and permit them to carry out their political activities. The SHRC spokesman called on the Syrian authorities to cease breaking its human rights obligations and to use their influence on Iran to release the Ahwazi detainees. Amnesty International has previously condemned the deportation of Ahwazi Arab refugees as a violation of international law.Currently, 11 Ahwazi Arabs are awaiting execution in Iran. Last week, four more Ahwazis - Risan Sawari, Aqil Sawari, Mohammad Ali Sawari and Jafar Sawari - were sentenced to death.

http://www.ahwaz.org.uk/2006/11/syria-sends-more-ahwazi-arab-refugees.html

2006-11-23T16:53:00.000Z

Thursday, November 23, 2006

UN General Assembly Criticises Iran's Discrimination of Minorities

The UN General Assembly overwhelmingly voted in favour of a resolution proposed by the Canadian government which criticised Iran's appalling human rights record and its treatment of ethnic minorities (click here for details).The motion (A/C.3/61/L.41), which received the support of 70 governments on Tuesday, expressed "serious concern at the continuing harassment, intimidation and persecution of human rights defenders, non-governmental organizations, political opponents, religious dissenters, webloggers and union members, among others." It comes just days after the European Parliament gave a damning indictment of the regime's human rights record, highlighting the planned execution of 11 Ahwazi Arab political activists.The General Assembly also voiced "serious concern at a persistent failure in Iran to comply fully with international standards in the administration of justice â€“ including the absence of due process of law, the refusal to provide fair and public hearings, and the denial of the right to counsel by detainees."The motion also highlights "increasing discrimination and other human rights violations against ethnic and religious minorities" and calls on Iran to eliminate discrimination based on religious, ethnic or linguistic grounds. Women's rights and political freedoms were also under attack, according to the UN. The General Assembly encouraged the UN Human Rights Council and various Special Rapporteurs to pursue their work regarding Iran, and for the Assembly to continue its examination of the situation at its sixty-second session.The Iranian regime reacted angrily to the international community's condemnation of its human rights record, with its representative calling the motion "another politically motivated exercise pursued by the Government of Canada to serve its narrow political purposes and interests," although he did not identify what those interests were. Rather than address the General Assembly's concerns, the Iranian representative alleged that Canada had "a questionable human rights record, particularly concerning indigenous peoples." He added that "the draft consisted of baseless accusations and unfounded claims, and the situation it described in Iran was predicated on the sponsor's illusions and fantasies." Signalling the regime's defiance, Iran's UN representative claimed that criticism of the country's human rights violations "could diminish prospects for cooperation and understanding on human rights."Countries supporting the resolution included all the members of the European Union. North Korea, Zimbabwe and Uzbekistan voted with Iran against the motion.Meanwhile, British Members of the European Parliament have also called on UN Secretary General to intervene against the ethnic cleansing of Ahwazi Arabs (click here for details).

http://www.ahwaz.org.uk/2006/11/un-general-assembly-criticises-irans.html

2006-11-23T16:50:00.000Z

النظام الايراني يحكم بالأعدام على 4 أهوازيين آخرين

أفادت مصادر مطلعة لحزب التضامن الديمقراطي الأهوازي من داخل الأهواز مساء أمس 2006/11/19 بأن المحاكم الثورية في
الأهواز، أصدرت حكما على كل من ريسان السواري وعقيل السواري ومحمد علي السواري وجعفر السواري بالأعدام شنقا بتهمة الضلوع في تفجيرات الأهواز و العمل ضد الأمن القومي الأيراني، وتم احالة الاحكام الى مجلس القضاء الأعلى في طهران .
ويقوم النظام بأصدار هذه الوجبة من الأحكام الجماعية في الوقت الذي تطالب منظمة العفو الدولية ومرصد حقوق الانسان ومنظمة الدفاع عن حقوق السجناء في ايران ومنظمة حقوق الانسان الأهوازية (AHRO)من السلطات بأعادة النظر في هذه الأحكام نظرا لعدم مطابقة سير المحاكمات وطريقة أصدار الأحكام مع المعايير الدولية . فلم يسمح للمحامين الاتصال بالمتهمين الا ساعة واحدة قبل بدء جلسة المحكمة ويتم اصدار الأحكام في يوم واحد .
ومن ناحيته تبنى البرلمان الأوربي قرارا يوم الخميس 2006-11-17 قرارا يدين انتهاك ايران لحقوق الانسان و دعاها الى الغاء أحكام الاعدام الصادرة بحق 10من العرب في الاهواز.
وفي نفس الأطار أصدرت إحدى (المحاكم الثورية) في مدينة الفلاحية أحكاما بإعدام ثلاثة من الاهوازيين وهم كل من عبدالحسين حريبي
وحسين مرمضي وحسين عساكرة.وذلك وفقا لمصادر أهوازية موثوق بها في الداخل.وبهذا يبلغ عدد المحكوم عليهم بالأعدام في الفترة القصيرة الأخيرة 17 حالة وذلك بالرغم من مناشدات الأوساط الدولية بايقاف هذه الأحكام.

اللجنة الأعلامية- حزب التضامن الديمقراطي الاهوازي